Solex :: ”Als je het slecht vindt, moet je gewoon geen recensie schrijven”

Ze speelde ooit een naaktrolletje in een film van Peter Greenaway. Toch zal ze vooral de
geschiedenis ingaan als de frontdame van Solex. Met Solex brengt de Nederlandse Elisabeth Esselink
experimentele muziek die opgebouwd is uit samples met een zeer diverse oorsprong. Op 11 september
2001 — jawel — zag het derde album van Solex, Low kick and hard bop, het levenslicht.

enola: Ben je al in de stemming voor het prinselijk huwelijk op 2 februari?
Elisabeth Esselink: "O jeetje, ja. Eigenlijk ben ik wel benieuwd wat dat gaat worden. Veel
mensen vinden dat de Nederlandse regering wat kritischer mag staan tegenover de achtergrond en de
herkomst van Maxima. Een kleine groep wil daar de aandacht op vestigen zonder het huwelijk te
verstoren. Waarschijnlijk zullen er geen relletjes zijn. Toen Beatrix gekroond werd, was het wel
anders: toen liep het helemaal uit de hand in Amsterdam. Ik ben niet echt koningsgezind, maar ik
vind het wel leuk om in een monarchie te leven want je hebt toch altijd smeuïge verhalen."

enola: Vertaalt het Nederlandse chauvinisme zich ook in de erkenning van de bands van eigen
bodem?

Esselink: "Nederlanders zijn juist helemaal niet chauvinistisch. Dat is echt een
vooroordeel. Nederlanders voelen zich niet minderwaardig, maar denken vaak wel: ‘Doe maar
gewoon, dan doe je al gek genoeg.’ Volgens vele voetbaltrainers verliest het Nederlandse elftal
de laatste tijd zo veel wedstrijden net omdat ze niet chauvinistisch genoeg zouden zijn."
     "Solex is in Nederland bijvoorbeeld helemaal niet zo succesvol. In
Italië daarentegen gaat het dan weer heel goed. Het verschilt dus echt van land tot land. In de
Verenigde Staten gaat het ook goed, maar daar is het dan weer afhankelijk van de plaats waar we spelen.
In steden met veel studenten zijn het uitverkochte zalen, maar in New Orleans staan we dan weer voor
twintig man te spelen."

enola: Waarom lukt het dan in eigen land niet zo goed?
Esselink: "In Nederland vindt men onze muziek heel erg experimenteel en daar houden
Nederlanders niet van. Er zijn maar heel weinig experimentele dingen die het goed doen in Nederland.
Trouwens, ik vind Solex helemaal niet experimenteel hoor, het is gewoon popmuziek. Ik snap het niet
helemaal, maar als die mening eenmaal gevormd is, kun je daar niet veel meer aan doen."

enola: Hoe ben je bij een label als Matador terechtgekomen?
Esselink: "Ik had een bandje opgestuurd van een demo. Er zat een simpel briefje bij:
‘Als je het leuk vindt, moet je me maar bellen en dan stuur ik nog wel een bandje op.‘Drie
weken later kreeg ik telefoon van iemand van Matador die me vroeg om dat tweede bandje ook maar op
te sturen. Nog eens drie weken later belden ze terug met de boodschap dat ze me wilden ontmoeten en
een contract aanbieden. Daar ben ik op ingegaan; zo‘n aanbod kun je toch niet afslaan. Het is
een independent, maar wel een grote independent en ze geven me alle vrijheid. Dat is super-relaxed.
Ik krijg alleen maar een datum waarop ik nieuw materiaal moet af hebben. Ik moet niet eens een demo
laten horen."

enola: Je laatste plaat kwam uit op 11 september en daar stond een nummer op met als titel
"Ease up you fundamentalist"

Esselink: "Dat is puur toeval natuurlijk. In november hebben we een toer gedaan in Amerika en
bijna elke journalist vroeg ernaar. Op die manier lijkt het heel politiek, en ik haat politiek. Ik
wil me daar helemaal niet in verdiepen. Ik sta wel achter de inhoud van dat liedje, maar het is
zeker geen politieke songtekst. Het gaat erover dat je, als je je net begint op te maken als meisje,
binnen de lijntjes moet blijven. Je ziet vaak twaalfjarige meisjes bij wie de make-up alle kanten op
schiet. Er is trouwens ook een band die We are the Empire State Building heette, en nu heten die
gewoon We are the."

enola: Hoe zou je zelf de evolutie sinds de eerste plaat beschrijven?
Esselink: "De eerste plaat was sowieso heel raar omdat de nummers op de plaat dezelfde
zijn als op de demo. Ik wist dus niet van tevoren dat die op een plaat gingen terechtkomen. Als je
dat wel weet, zit je constant te denken aan hoe mensen op een bepaald nummer zullen reageren. Dat
vond ik lastig aan de tweede en derde plaat want je kunt jezelf niet dwingen om er niet aan te denken.
Op technisch vlak was de eerste opgenomen met een analoge achtsporenrecorder en met een sampler uit
het jaar nul. Dat klinkt vrij verrot. De twee andere zijn opgenomen met een digitale
zestiensporenrecorder en een betere sampler. Op de tweede plaat kwamen de samples vooral van bootlegs
die ik gemaakt had op concerten, bij de derde ook veel van radio en tv. Die is ook ritmisch meer
gelaagd, terwijl de tweede vooral melodisch meer gelaagd was."

enola: Had je na het succes van de eerste plaat verwacht dat de doorbraak naar het grote
publiek er zou komen?

Esselink: "Ik had dat niet echt verwacht want het is natuurlijk geen muziek voor de
dag-radio. Ik heb al mazzel als ze het ’s avonds draaien. Je kunt pas echt een groot publiek
bereiken als je ofwel vijf platen hebt die telkens veel aandacht krijgen ofwel veel op de radio
gedraaid wordt. Daarenboven moet je het ook een beetje van mond-tot-mond-reclame hebben. Het is iets
heel ongrijpbaar. Ik weet natuurlijk niet hoe het andere bands vergaat. Ik vind nog altijd dat Solex
een super-underground, kleinschalig iets is. Eigenlijk is het wel heel bijzonder dat ik kan toeren
en leven van mijn muziek, en ik hoop dat ik dat nog lang kan volhouden op die manier."

enola: Je bent een beetje een ‘perslieveling’. In muziektijdschriften zijn maar
zelden slechte dingen over Solex te lezen.

Esselink: "Ik kan niet zeggen dat het me verbaast want ik maak natuurlijk alleen dingen
die ik zelf goed vind. Nee, het verbaast me wel want onze muziek is vrij moeilijk en eclectisch. Je
moet er wel degelijk voor openstaan. Er zijn wel meer bands die wat meer ontoegankelijke muziek
maken en soms maakt de pers die genadeloos af. Dan denk ik: nou zeg, je moet ook wel een beetje je
best doen om die muziek in zijn context te plaatsen. Tot nu toe heb ik veel geluk gehad. Ik gun elke
muzikant hetzelfde. Soms ben ik echt boos als ik een slechte recensie lees van een goede plaat, maar
soms zelfs ook van een slechte plaat. Journalisten zouden moeten beseffen hoeveel liefde en energie
erin men daarin heeft gestoken. Zulke platen maak je niet op één of twee weken. Als je
het slecht vindt, moet je gewoon geen recensie schrijven."

enola: Welke rol spelen de teksten bij Solex?
Esselink: "Ze moeten een beetje dezelfde sfeer hebben als de muziek. Op een vrolijk,
opgewekt nummer ga ik geen doemteksten schrijven. Het zijn niet echt duidelijke verhaaltjes, het zijn
eerder korte situatieschetsen. Wat ik wel belangrijk vind, is dat je er meteen een beeld bij krijgt,
dat je het kunt visualiseren. Ik vind het een pluspunt als dat lukt met woorden."
     "De teksten zijn in wezen ook een soort sampling. Ik heb een soort
boek en daarin schrijf ik altijd goede oneliners die ik ergens lees of op de televisie hoor. Anders
krijg je echt van dat middelbare school-Engels — "I was walking down the street, bla
bla"
. Dat wil ik vermijden. Als de instrumentale versie van een nummer af is, kijk ik in
welke sfeer ik de tekst ervoor moet zoeken en dan zoek ik in mijn boek gewoon drie of vier geschikte
zinnetjes bij elkaar. Ik probeer die zinnen dan te combineren tot een logisch verhaaltje."

enola: Hoe valt het mee om zo’n ‘collage-muziek’ live op het podium te
brengen?

Esselink: "Nou, de muzikanten kennen die nummers helemaal niet voor ze af zijn. Als de
plaat af is, geef ik hen een tape met de nummers en dan gaan we in de oefenruimte verschillende
dingen proberen. Ik speel wel altijd met dezelfde drummer en gitarist. Soms laat ik samples weg en
gaat de gitarist die spelen, ofwel verzint de gitarist iets aanvullend. Het is voor elk nummer dus
wel iets anders. Voor sommige nummers lukt het ons echt niet om die te vertalen naar een live-set en
die spelen we dan gewoon niet. Anders moet je echt een zestienkoppig orkest op het podium
zetten."

enola: Gaat die werkwijze niet ten koste van de subtiliteit van de nummers?
Esselink: "Dat is waar, maar dat is ook een keuze. Het komt ook een beetje door het
type zalen waar we spelen. Heel vaak zijn dat toch echte underground-zaaltjes. Als je in nieuwe
zalen terechtkomt, is het geen probleem om nuances aan te brengen, maar soms spelen we in van die
oude punk-holen, weet je wel. Dan gaat er inderdaad veel dynamiek en subtiliteit verloren. Dat is
natuurlijk jammer, maar ik vind het ook wel leuk als onze live-set heel erg verschilt van de
plaat."

enola: Wie is je muzikale voorbeeld?
Esselink: "Er zijn wel muzikanten die op dezelfde manier werken als ik, maar daar houd
ik dan weer niet van: dat zijn vaak toch meer dance-achtige dingen. Ik luister zelf veel naar
instrumentale muziek uit de jaren zeventig. Qua elektronische muziek vind ik Matmos heel goed. Ik
luister ook veel naar reggae. Pavement vond ik dan weer de beste gitaarband en ook Guided by Voices vind ik geniaal."

enola: Met welke muzikant zou je graag eens samenwerken?
Esselink: "Het lijkt mij heel leuk om eens met iemand samen te werken die heel goed
instrumenten kan nadoen met zijn stem. Human beatboxes vind ik bijvoorbeeld al geweldig. Er zijn ook
mensen die perfect een trompet kunnen nadoen met hun stem. Naar zo iemand ben ik eigenlijk wel op
zoek, maar dan liefst iemand die minstens een zestal instrumenten kan imiteren. Alleen ben ik zo
iemand nog niet tegengekomen."

enola: Er gaat een gerucht dat je ooit naakt in een film hebt gespeeld. Klopt dat?
Esselink: (lacht) "Dat klopt. Dat was een film van Peter Greenaway,
Prospero’s Books. Ik zit daar wel naakt in, maar je kunt mij niet zien. In Nederlandse
kranten stond toen een advertentie dat Greenaway op zoek was naar een honderdtal naakte figuranten.
Een deel daarvan werd beschilderd, een deel moest parelkettingen dragen en de anderen waren gewoon
naakt. Dat waren heel veel mensen en ik was een van de figuranten die een parelketting moest dragen.
Dat zat natuurlijk voor geen meter en het duurde een hele dag. Ik vond het hartstikke leuk om een
filmdag mee te maken, maar ik was toch wel te preuts om echt vooraan te staan in die groep. Ik heb
me dus elke keer zitten verschuilen. Het klopt dus wel, maar ik ben niet echt in beeld
geweest."

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 3 =