In 2023 pakte Takashi Yamazaki uit met Godzilla Minus One, een verrassend sterke reboot van de monsterserie na jaren van Japanse zelfparodie en Amerikaanse versies van erg wisselende kwaliteit. Met een budget van slechts tien miljoen dollar en een wereldwijde opbrengst van meer dan tienvoudig dat bedrag, plus een Oscar voor beste visuele effecten; werd de nieuwe incarnatie van het beroemde monster ook een onverwachte hit bij critici én publiek. Drie jaar later is er nu de onvermijdelijke sequel die het verhaal verderzet met dezelfde hoofdpersonages.
We zijn ondertussen 1949 en voormalig kamikazepiloot Kôichi heeft nu een rustig leven met vrouw en kind, tot een nieuwe Kaiju opduikt en hij weerom betrokken raakt bij de strijd tegen een prehistorische verschrikking. Godzilla zelf wacht even alvorens een verschijning te maken, een aanpak die past binnen de lange traditie van Japanse spektakels die verschillende wezens tegen elkaar opzetten. Bij de strijd horen ook alweer verschillende schuldgevoelens en oorlogstrauma’s, inclusief de nucleaire bommen op Japan die hier een belangrijker plaats innemen.
Als dat enigszins bekend klinkt, dan is het omdat het dat ook wel is. Godzilla Minus Zero herhaalt immers grotendeels gewoon de succesformule van het eerste deel. De ritmering zit dit keer echter veel minder goed – de film duurt zeker een half uur te lang – en het opnieuw oprakelen van dezelfde emotionele en morele dilemma’s, gaat ook snel vervelen. Het recycleren van de ‘monsters-bevechten-elkaar’ model uit de vervolgfilms van weleer, zorgt er ook voor dat dit toch – meer dan het origineel – aanvoelt als een nogal zelfbewuste pastiche, zeker ook in het gebruik van kleurpalet en periodisering.
Dat wil daarom nog niet zeggen dat alles verkeerd zit. De combinatie van praktische en digitale effecten werkt nog steeds behoorlijk goed en Yamazaki begrijpt zeker de poëtische iconografie die een aantal oudere Godzilla-titels een grote kracht verleenden. Bovendien zijn er best ook wel een aantal geslaagde actiescènes. Het beste van die momenten is ook het eerste grote hoogtepunt, en toont de verwoede pogingen om een eerste creatuur uit te schakelen, wat leidt tot een spectaculair luchtgevecht met straaljagers en een
bommenwerper tegen de achtergrond van een onweersfront. Ook hier levert het gebruik van bewust ouderwetse technieken samen met moderne computerbeelden, een aantal knappe vistas op.
Aan het eind van deze Godzilla Minus Zero wordt alles netjes in gereedheid gebracht voor een derde deel, maar gezien het verlies aan kwaliteit tussen het origineel en deze sequel, lijkt nog een vervolg nu niet meteen iets te zijn waar we zouden moeten naar uitkijken.
