Op basis van haar soms hilarische bindteksten en haar schattige hippiejurk zou je als argeloze toeschouwer verwachten dat de Amerikaanse zangeres Kristin Hersh op een roze wolk door het leven dartelt. Niets is echter minder waar. In de tweede Belgische passage van haar huidige solotournee combineerde Hersh haar als vanouds soms inktzwarte songs gewoon met die innemende persoonlijkheid en de nodige humor.
Dat is niet slecht voor een muzikante die al in de jaren tachtig doorbrak met indiegroep Throwing Muses en nadien ook een tijd het mooie weer maakte met punkband 50 Foot Wave. Het zijn echter haar soloplaten die ons als een pijl van Cupido rechtstreeks treffen in de diepe poel der verborgen emoties. In Maasmechelen opende Hersh op een lichtgroene semi-akoestische gitaar heel trefzeker met “Sundial” uit haar jongste, magistrale plaat Sugar On Blackstone. En jawel, nog voor de tweede song had Hersh het al over haar jeugd, hoe ze woonde in straten als Blackstone Boulevard en Hope Street, hoe de rijke mensen in haar buurt die laatste omdoopten tot Power Street. Waarna ze, met de heftigheid van een zestienjarige punkster het ook op plaat snoeiharde “Snow White Lies”, over de dood van haar vriend Dom, de zaal insmeet.
Eveneens zo rockend als pakweg de White Stripes, lang geleden, op een overdosis koffie: het heerlijke “Mississippi Kite”. Waarna Hersh ons op een eerste verhaaltje trakteerde. Het ging over hoe ze ooit verhuisde naar het platteland en over muizen die een manier vonden om haar keukenkasten te openen. Gevolg: ‘s morgens doopte ze haar voeten in pantoffels die tjokvol noten en andere knabbels zaten. Hersh, heel laconiek: “so now I’m a city girl again.” En de muziek? Die bleef uiterst boeiend, jawel, bijvoorbeeld met het mooie, breekbare “Flooding”. Eveneens zo breekbaar als een porseleinen vaas op een Marshall-versterker met het volume op tien: Hersh haar lichtjes rauwe, geraspte stem. Je hoorde gewoon dat deze dame al heel wat woelige waters doorzwommen heeft.
Tijd voor een song uit de rijkgevulde back catalogue van Throwing Muses, tijd voor “City of the Dead”. Akkoord: sommige powerchords klonken niet helemaal loepzuiver, maar hey: als je het als artieste avond na avond aandurft je publiek volledig te ontwapenen, verwacht niemand, ook in de knusse, goedgevulde zaal in Maasmechelen niet dat je daar ook nog eens muzikale perfectie aan koppelt. Trouwens, met de daaropvolgende  doorbraakhit “Your Ghost” uit 1994, hier in een heerlijk trage, bezwerende versie met op het einde hoge, vocale uithalen, trok de Amerikaanse het publiek nog wat meer mee in haar universum.
Hersh bleek zelfs niet te beroerd om het mooiste moment uit haar leven met de zaal te delen: over hoe haar vier zonen ooit in een dorpje, gerund door hippies, in de avondschemering vuurvliegjes achterna zaten; terwijl er daarbuiten, zo vernam ze achteraf, leeuwen rondliepen. Verderop in haar set zou nog een lang verhaal volgen over een goudvis die – what’s in a name – Freddy Mercury heette, en over hoe ze haar kinderen met die vis het concept dood probeerde uit te leggen. En de muziek? Die bleef van topkwaliteit, bijvoorbeeld in het nu op een lichtblauwe folkgitaar gespeelde “Samson”, het als schuurpapier tegen je aanleunende, pikdonkere “Krait”, de Throwing Muses-song “Bywater”; het rammelde allemaal als een stel Halloweenspoken die aan kettingen hingen maar het was o zo heerlijk, o zo authentiek.
Eindigen deed de grand dame van de Amerikaanse alternatieve muziek uiterst sfeervol maar zwaarmoedig met “Dark Eyed Junco” uit haar laatste plaat, over hoe zij en haar broer tot lang na zonsondergang buiten bleven basketten omdat het binnen, bij hun angstwekkende stiefvader, “kouder was dan buiten”. Hekkensluiter van de reguliere set bleek het hypnotiserende “Palmetto”, zeg maar een wiegeliedje voor wie acuut verlangt naar een dozijn nachtmerries. Bissen deed Hersh met “The Cuckoo” een al bestaand, traditioneel wiegeliedje dat ze opnam voor Hips and Makers. Alhoewel verre van technisch perfect charmeerde deze muzikante vriend en vijand met een warm, uiterst stijlvol concert dat je diep mee zoog in haar wereld. En daar is het, afgaande op haar verhaaltjes tussenin de muziek, bijlange na niet zo koud als wij altijd dachten, toegegeven!
