In de bijna tien jaar die verliepen sinds zijn internationale triomftochten met Leviathan en Loveless, moest Andrey Zvyagintsev Rusland verlaten omwille van zijn kritiek op de oorlog in Oekraïne en vestigde hij zich in Frankrijk. Zijn terugkeer naar het witte doek bewijst in ieder geval dat de regisseur in tussentijd niks aan talent heeft ingeboet.
Van bij het openingsbeeld – een perfect gekadreerd shot van een eiland in het midden van een stroom – wordt ons in herinnering gebracht dat Zvyagintsev een kei is het schenken van een zekere onheilspellende kracht aan ruimtes in zijn films. Die gave is in vol ornaat aanwezig in deze morele thriller – een losse remake van Claude Chabrols La Femme Infidèle uit 1969 – waarin glaspartijen en partities in vertrekken een sleutelelement vormen voor de mise-en-scène.
De verhaallijn die wordt overgenomen uit de film van Chabrol is die van Gleb, een rijke Russische zakenman met goede connecties in het politieke apparaat, die erachter komt dat zijn verveelde echtgenote een affaire heeft met een jonge fotograaf. Die ontdekking leidt tot een radicale daad. Wat de film toevoegt op narratief vlak, is dat er tegelijkertijd ook in het professionele leven druk komt wanneer de gemeente eist dat elk groot bedrijf op het grondgebied een lijst levert met de namen van mannen die kunnen gemist worden en zullen dienen om het quotum te halen dat de staat oplegt voor de verplichte mobilisatie met het oog op de oorlog in Oekraïne. De Minotaurus uit de titel is hier daarmee uiteraard opnieuw het symbool voor de schaduwkant en de strijd tussen rede, emotie en instinct in de mens, maar wat wordt toegevoegd ligt helemaal in dezelfde lijn aangezien het eponieme mythologische creatuur evenzeer de Russische staat is waaraan geofferd moet worden.
De personages dwalen ook letterlijk doorheen een labyrint in de manier waarop de ruimtes – woningen, kantoren, het stadspatroon, restaurants – hen opsluiten. Elke compositie is zo doordacht en perfect gebalanceerd, dat we voortdurend een gevoel van beklemming en ongemak hebben, wat te danken is aan de licht tegendraadse manier waarop Zvyagintsev zijn beelden componeert. Zo is er een meesterlijk shot van 360 graden dat begint bij een vrijpartij en er ook weer bij eindigt op een veel later tijdstip. Via het veranderen van het licht gaat de tijd voorbij terwijl de camera de pirouette voltooit en we dus de ellips in het verhaal louter visueel ondergaan. Het is die sterk belichaamde manier van filmen die voor de spanning en
onrust zorgt in de films van de Russische cineast: neurobiologisch gezien zijn we afgesteld op bepaalde visuele patronen en het spelen daarmee (bewust of onbewust) in visuele representaties heeft invloed op onze perceptie. In die zin is ook het veel te lang aangehouden laatste shot van Minotaur een doorbreken van traditionele conventies en een moment dat de kijker een uiterst onbehaaglijk gevoel bezorgt.
