Geike :: Lost In Time

We zijn blij dat ze hier is – excuseer, terug is.

Flauw ja, maar we willen geen euro geven voor elke flauwe toespeling op “Zoutelande” die Geike Arnaert heeft moeten ondergaan in aanloop naar haar tweede soloplaat in acht jaar. Maar met Lost In Time bewijst Arnaert met verve hoever ze au fond afstaat van zulke meezingers.

Want in een rechtvaardige wereld (we zijn het dromen stilaan verleerd) dwingt een mooie plaat als Lost In Time dat zelf af zonder een dankbare trekker als een duet met de grootste (en weliswaar uitstékende) Nederlandstalige band van deze eeuw. Arnaerts tweede is klassevolle weemoed, een ademwolkje in de jachtigheid van elke dag, een pleidooi voor oprechtheid en onzekerheid in tijden van gebakken lucht.

Elf songs die mijlenver af staan van debuut For The Beauty Of Confusion, waarin haar stem paaldanste rond elektronica, met soms dreigende en bijtende uithalen. Kwaadheid op haar 32ste heeft plaatsgemaakt voor schoonheid op haar 40ste. Haar debuut was er een van bevestigen en zoeken. Dat is vér zoek op Lost In Time, waarin één melancholieke mood overheerst, met haar stem meer als middel dan als doel. De songs primeren en die zijn op het bloedmooie af.

Dat hoeft niet te verbazen, aangezien Joost Zweegers mee pen en papier vasthield. Dat zo’n rol hem als gegoten zit, bewees hij eerder op het debuut van Maaike Ouboter. Zweegers slaagt erin zijn perfectionisme en eigen stem ten dienste te stellen van de eigenheid van de artiest waarmee hij werkt. Dat Arnaert een van de sterkste stemmen van de lage landen heeft, helpt natuurlijk.

De arrangementen zijn spaarzaam en steevast efficiënt. Ook dat mag niet verbazen met Wouter Van Belle als producer. Alle instrumenten zorgen voor een warm bedje waarin de stem van Arnaert kan gedijen: gitaren klateren akoestisch en elektrisch, violen zalven, piano schuift ook al eens aan. Het maakt van Lost In Time een plaat die in de beste betekenis van het woord voortkabbelt, een eilandje in de oceaan van lawaai vandaag.

Er zijn de prachtige zanglijnen als in “Sea Of Fools”, “All Over” en het heerlijk dromerige “Orion”, er zijn de rake melodieën van “Question”, “See Love” en het titelnummer “Lost In Time”, er zijn de openhartige teksten, zoals break-upnummers “Sea Of Fools” en vooral het verstillende mooie “All Over”, dat meedingt naar titel van schoonste Belgisch nummer van het jaar.  In de meer dan twintig jaar (!) dat we Arnaert kennen, mag de luisteraar voor de allereerste keer pretenderen Arnaert een picobeetje te leren kennen.

Kortom, Geike Arnaert heeft een authentiek juweeltje van een plaat afgeleverd. Hopelijk klikt ze nog met andere muzikanten en schrijvers zoals nu met Zweegers, opdat haar stem en zeggingskracht ook in de toekomst de platen krijgen die ze verdienen. Zonder er weer acht jaar op te moeten wachten.

7

verwant

Hooverphonic :: ”Een publiek is de beste prozac ter wereld”

Een mens moet iets doen met zijn leven, en...

Hooverphonic

2 augustus 2021Lokerse Feesten

Hooverphonic is een band die graag buiten de lijntjes kleurt. Ze hebben al 25 jaar een eigen, instant herkenbaar geluid. Alex Callier (producer/songwriter) en Raymond Geerts (gitarist) vormen sinds dag één de ruggengraat van de band. Ze hebben in de loop der jaren samengewerkt met een uitzonderlijk getalenteerde, uiteenlopende cast van zangers en zangeressen, maar ze zijn ongelooflijk blij dat ze In het najaar van 2020 opnieuw herenigd werden met Geike Arnaert, voor velen nog steeds de meest iconische stem van Hooverphonic. BRON: Lokerse feesten

Hooverphonic :: ”De magie is terug”

En toen was Geike plots terug. Met het Eurovisie...

Geike en Novastar

9 maart 2020Cultuurcentrum, Hasselt

Twee absolute klasbakken van Belgische musici op één affiche;...

aanraders

Michael Kiwanuka :: FUDGE

Het lot van FUDGE smaakt bitterzoet. Het droeve nieuws...

Fontaines D.C. :: Dopamine Chamber

Ten tijde van Skinty Fia oreerden Grian Chatten en...

J.Bernardt :: Wild Swim

Go big, or go home, gaat het adagium. Bij...

Ex:Re :: Save As

En daar is plots een nieuw album van Ex:Re,...

recent

Montgomery Clift: De stille wanhoop van een Hollywood-intellectueel

Dit jaar is het precies zestig jaar geleden dat...

Soleil Noir: Léon Spilliaert :: Villa Empain – Elsene

Villa Empain, een van de mooiste voorbeelden van Brusselse...

The Hunger Games: Sunrise on the Reaping

De langverwachte laatste additie aan de Hunger Games franchise...

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in