Michael Ray Nguyen-Stevenson; met die naam wordt een succesvolle carrière uitbouwen als rapper allesbehalve een sinecure. Daarmee in het achterhoofd koos de jonge Amerikaan voor een naam die wat lekkerder bekt. Tyga, een acroniem van Thank You God Always, maakt dankzij een bont allegaartje aan ondersteunende platenlabels een repetitief eerbetoon aan de West Coast Hip Hop uit de jaren negentig.
In een wereld waar je geloofwaardigheid valt of staat met je achtergrond, had Tyga het niet altijd even gemakkelijk. Zoals de meeste seriewoordenaars wilde ook hij het beeld ophangen van de arme jongen die opgroeide in een achtergestelde wijk. Eind vorig jaar leek die luchtbel doorprikt te worden toen televisiebeelden uit 2008 een jonge Tyga toonden, die vertelde over het luxueuze leven dat hij als jonge tiener leidde. Tyga liet het allemaal niet aan zijn hart komen en kondigde trots, in het midden van een heuse mediastorm, de release van zijn derde album aan. Ondertussen vult de man zijn dagen met optreden en korte filmpjes van zichzelf op het net verspreiden. De boog kan inderdaad niet altijd gespannen staan.
Anderhalve maand, zo lang duurde het om Hotel California op te nemen en af te werken. Dat strakke schema verzekerde muzikale continuïteit en gaf Tyga de kans om snel met nieuwe projecten te beginnen. Voor deze derde worp kreeg hij dan ook hulp van grote namen zoals Rick Ross, Nicki Minaj en Wiz Khalifa en herwerkte hij ouder materiaal van andere grootheden. Op “Hit ‘Em Up” wordt zo handig gebruik gemaakt van een aantal zanglijnen van 2Pac die nog nooit het licht hadden gezien. Het nummer zelf past mooi in de traditie die de ruigere hiphop rijk is en predikt brutaal geweld: “shoot sporadic/fire automatic/pop the target”. Muzikaal steunt het nummer op een eenvoudig pianoriedeltje en een aantal elektronische elementen op de achtergrond, die gebruikt worden om het ritme aan te geven.
Het leeuwendeel van de nummers op Hotel California wordt op precies dezelfde manier opgebouwd en geeft het album zo een pijnlijk repetitief karakter. “500 Degrees”, “Dope”, “Molly”,… Na ongeveer de helft van het album krijg je de indruk dat Tyga en de resem producers die aan het album meewerkten de ingestelde loopjes op een synthesizer willekeurig digitaliseerden. Bovendien klinkt een aantal muzikale elementen wel érg bekend in de oren. Hotel California lijkt zo één grote mash up van samples uit het beste werk van Dr. Dre en Snoop Dogg. De vele grote namen die Tyga een hart onder de riem steken, lijken een verwoede poging om het album toch fris en gevarieerd te doen klinken, maar ironisch genoeg wordt daarmee net het tegenovergestelde effect bereikt. Hotel California wordt wel genietbaar wanneer het vertrouwde stramien wordt doorbroken. Eenvoudige elementen zoals een elektrische gitaar of stemvervormers maken van nummers zoals “It Neva Rains” of “Drive Fast, Live Young” aangename verademingen op een plaat die bol staat van misplaatste muzikale clichés.
Het is jammer dat een van de nieuwe, toonaangevende gezichten van de Amerikaanse hiphop zo weinig doet met dat wat er te beschikking is. Als jonge protegé van Lil Wayne, lijkt Tyga zich helemaal te spiegelen aan het evenbeeld van zijn mentor. Beiden lijken het persoonlijke mantra van 50 Cent tot levenswijze te verheffen. Get rich or die tryin’; de keuze is aan u.
