De double dip-recessie is ongenadig hard. Europa kijkt toe hoe een “verloren generatie” zijn hoop in de toekomst verliest en doelloos en met tegenzin het volwassen leven instapt. Die generatie heeft gelukkig wel nog muziek om haar wanhoop en radeloosheid te uiten, in de hoop dat de boodschap begrepen wordt.
Neo-liberalen, austerianen, technocraten en staatspapiersmulpapen bekijken elkaar en wachten af tot er ergens een bank in (figuurlijke) vlammen opgaat, vooraleer er actie ondernomen wordt ten gunste van de bank. Een klimaat van wantrouwen en zielig eigenbelang installeert zich onder het steeds dikker wordende CO2-deken. Het noopt de massa echter nog steeds niet om haar eigen gulzigheid en hoogmoed even correct in te schatten als die van haar corrupte leiders. Een volk krijgt de leiders die het verdient.
Een rottend samenlevingsweefsel is de ideale voedingsbodem voor contraire kunsten en dadaïstische durvers, of het nu gaat om het timmeren van slum-huisjes in de draaikom aan de Dampoort of het in elkaar knutselen van een zevenentwintig minuten durend, hoofdzakelijk instrumentaal metalepos, dat zo diep onder de huid kruipt dat het rechtstreeks de endocriene klieren manipuleert.
A Cry Of Despair is het muzikale equivalent van een psychotherapeutische groepssessie van langdurig werklozen met een beperkt antidepressivarantsoen. Meeslepend, deerniswekkend zwaar maar door en door menselijk, voorzien van textuur, gelaagd en ondanks de druil en de tranen boeiend en verhelderend.
Tree Of Sores is een band uit Leeds, het desintegrerende industriële hart van Engeland. Het trio debuteerde vorig jaar met een straffe EP, maar pakt nu groots uit. Ze maken atmosferische klanken uit de shoegazemetalschool van Neurosis en Isis, met de rauwheid en de oprechtheid van black metal en crustpunk. Dat klinkt als een recept voor een paar goede tracks van vijf à zes minuten, maar A Cry Of Despair is wel degelijk 27 minuten lang en verveelt niet.
Men zou kunnen zeggen dat het album uiteen valt in drie delen. Eerst is er een langzaam opbouwende intro, dan een heftiger stuk waarin ook vocals te horen zijn en dan, pas na negen minuten, begint een lange instrumentale passage die ons op monumentale wijze naar het mooiste uitzicht op de apocalyps leidt.
Tijdens dit stuk zal de luisteraar meermaals denken dat het verhaaltje ten einde is, maar telkens weer lanceert A Cry Of Despair zich met een riff of een subtiel melodieus stukje. Let op: men dénkt dat het voorbij is, maar wenst dat niet. De luisteraar wil alleen maar zijn hoofd leeg laten lopen van alle muizenissen en stress, en zich volledig overgeven aan de leegte na de wanhoop. Omhels het monster, alle hoop laten varen is ook een verlossing.
Alle fans van doom, sludge en Isis-school bands moeten dit monumentaal stuk muziek beluisteren. Na een eerste volledige trip doorheen dit weidse maar onheilspellende muzikale landschap zullen er nog volgen. Je zal op zijn minst het vakmanschap van deze band leren appreciëren, omwille van de grandioze manier waarop ze op A Cry Of Despair met een beperkt aantal compositorische kunstgrepen en een nog beperkter arsenaal aan effecten en instrumenten het (door smog gesluierde) daglicht laten zien.
Het is echter nog waarschijnlijker dat je iedere keer opnieuw bijna een half uur lang wordt meegesleept en ondergedompeld in de sfeer van een vervallen wereld die de onze niet is, maar het wel dreigt te worden.
