De laatste twee jaar werden we werkelijk overspoeld door bands die
de muziek van de zestiger en zeventiger jaren in al hun glorie
wilden laten herleven. En als we heel eerlijk zijn, dan moeten we
grif toegeven dat we er al die tijd met volle teugen van genoten
hebben, want het was zeer moeilijk geworden om nog genoegen te
nemen met de muziek die de versleten stem van Bob Dylan voortbracht
na het einde van de jaren zeventig en ook de Rolling Stones leken
meer en meer een parodie van zichzelf te worden. The White Stripes
gaven ons weer hoop naar nieuwe “Bob Dylan” songs, en ook The
Strokes klonken met hun ‘Is This It’ album frisser dan alles wat de
Rolling Stones na hun London years voor mekaar hadden gekregen. In
hun spoor volgden nog een hoop anderen, maar het meest originele
antwoord zou uiteindelijk uit Good Ol’ England komen, met een band
die de roots van de eigen natie in z’n meest brede vorm durfde te
laten herleven. Drie blanken en één zwarte, dat zijn The
Libertines, en hun muziek bulkt van de Britse trots. Waar The
Strokes het moeten doen met een vrij monotone sound, daar weten The
Libertines een veelvoud aan stijlen te combineren in hun songs, en
dat maakt ‘Up The Bracket’ meteen tot één van de allerbeste albums
in het revivalgenre. Bij het beluisteren van dit album hoor je
sowieso constant dezelfde voedingsbodem als die van The Strokes,
maar daarnaast voel je ook nog eens voor de volle honderd procent
punkiconen als The Clash en de Sex Pistols herleven. Zo balanceren
ze constant op een koord die strak gespannen staat tussen de
essentiële rock van de jaren zestig en de meest stevige punk van de
jaren zeventig, en juist daardoor heeft deze band het potentiëel om
een enorm groot publiek te bereiken, dat zich uitstrekt van
skinheads tot classic rock liefhebbers. De Engelse rockgeschiedenis
nog beter geconcentreerd en steviger laten herleven, lijkt ons dan
ook onmogelijk.
