Koppels in de muziek: in het beste geval denkt u aan Johnny
Cash en June Carter, in het slechtste geval aan het volledig
uit zonnebankbruin en geblancheerde tanden opgetrokken duo Nicole
en Hugo. Ook The Handsome Family is een gelukkig getrouwd koppel en
maakt al 14 jaar lang goede tot uitstekende gothic
country-platen. Voor hun jongste worp, ‘Honey Moon’, hoeft u
deze keer echter geen plastieken overall aan te trekken: er vallen
geen lijken, en ook alcoholmisbruik, waanzin en ongeluk zijn niet
de hoofdthema’s. Zijn Brett en Rennie Sparks soft
geworden? Voor deze plaat wel. Ze vieren hun twintigste
huwelijksverjaardag en in plaats van dat te vieren met rosbief met
kroketten voor familie en vrienden, maakten ze een plaat.
The Handsome Family is niet het soort band dat met dat gegeven
platitudes of clichés gaat opzoeken. Iets in de geest van ‘She
loves you, yeah yeah yeah‘ zal je bij hen dan ook niet snel
tegenkomen. Rennie Sparks, die zoals altijd de lyrics voor haar
rekening neemt, zoekt vooral naar liefde (en bijhorende metaforen)
in de natuur: fladderende zwaluwen die de opwinding van de
verliefdheid symboliseren (‘Little Sparrows’) of meikevers die de
lente en de opleving van de passie aankondigen (‘June Bugs’). De
fauna en flora uit de landelijke omgeving sluit natuurlijk ook
bijzonder goed aan bij hun op country en appalachian folk
geschoeide stijl. Het tempo van de plaat is dat van de natuur, het
ritme dat van een lome zondagmiddag in de zon. De brommende bariton
van Brett Sparks is al even rustgevend.
Dat is dan ook meteen het grote pijnpunt van het album: het is
allemaal wat te gezapig. De scherpe randjes die altijd in de
teksten zaten, zijn er nu niet. De figuren aan de rand van de
maatschappij die en masse aanwezig zijn op de andere
albums van The Handsome Family, blijven op ‘Honey Moon’ in de kast.
En zoals Paul Jambers al bewees zijn het net dit soort figuren die
het publiek het interessantst vindt. De familie Sparks zoekt wel
naar variatie, maar net zoals op de vorige albums kleuren ze nooit
echt buiten de lijnen van hun genre. ‘The Loneliness Of Magnets’
illustreert dat: de lyrics zijn licht komisch en de leadgitaar is
jazzy, maar al bij al blijft de variatie erg beperkt. Dat neemt
echter niet weg dat The Handsome Family weer enkele erg mooie
nummers heeft gemaakt: ‘The Petrified Forest’, ‘Darling, My
Darling’ en ‘The Winding Corn Maze’ zijn mooie treurige slows,
terwijl ‘Wild Wood’ een knappe traditionele countrysong is.
Brett en Rennie Sparks hebben al jaren geleden hun eigen stijl
vastgelegd. Ook op deze plaat kleurt The Handsome Family niet
buiten die muzikale lijnen, alleen hebben ze voor dit jubileumalbum
hun gebruikelijke thematiek aangepast. ‘Honey Moon’ bevat eigenlijk
geen enkel slecht nummer, maar het kippenvel dat sommige van hun
gothic country-verhalen opwekt, is hier afwezig.
www.myspace.com/thehandsomefamily
