Na drie uitstekende albums met The Gaslight Anthem zocht frontman Brian Fallon vorig jaar toevlucht in zijproject The Horrible Crowes. We zijn ondertussen 2012, “het jaar van de waarheid” voor The Gaslight Anthem volgens Fallon. Kunnen de Amerikaanse punkrockers zichzelf overtreffen?
De punk van The Clash en de heartland rock van Bruce Springsteen gaan van bij zijn oprichting in 2005 als een rode draad doorheen de muzikale geschiedenis van The Gaslight Anthem, en die geslaagde combinatie leverde de band bij zijn debuut Sink Or Swim al lovende kritieken op. Maar vooral doorbraakplaat The ’59 Sound, stevig doorspekt met catchy rock-‘n-roll, en American Slang, met minder rauwe rockkantjes, waren de topalbums die de toerverslaafde band naar alle grote concert- en festivalpodia bracht.
Live overtuigen ze telkens met verve. Daarom hoeft The Gaslight Anthem geen spectaculaire marketingcampagnes. De energieke popsongs komen recht uit het hart en zijn meteen meezingbaar. Wanneer je de oude nummers en Handwritten door elkaar zou shuffelen, is het goed mogelijk dat je op het eerste gehoor weinig verschilt merkt. Is de nieuwe plaat meer van dezelfde “soul punk”, zoals de band vaak bestempeld wordt? Neen, integendeel. Gun de plaat echter genoeg tijd.
Sta ons toe om u te overtuigen dat Handwritten, bij momenten steviger dan American Slang, de meest intense plaat van The Gaslight Anthem geworden is. Meester-crooner Fallon, een van de beste stemmen in de hedendaagse rock, brengt niet langer alleen nostalgische straatpoëzie over meisjes, bars en het straatleven, maar trekt ditmaal vooral de persoonlijke, emotionele kaart. Als geen ander kan de bezielde zanger op één plaat zowel euforisch verliefd (“Here Comes My Man”), hopeloos verdrietig (“Too Much Blood”) als betoverend ontroerend (“National Anthem”) klinken.
Inspiratie te over bij The Gaslight Anthem. Zelfs een contract bij een major (Mercury) is geen spelbreker. Het album vliegt uit de startblokken met weergaloze punk (“45”, “Handwritten” en “Here Comes My Man”) en rockt verder met “Keepsake”, “Blue Dahlia” en “Biloxi Parish”. Met de superbe, intieme nummers “Mae” en “National Anthem” neemt de band op tijd gas terug en tovert Fallon bijna een traan tevoorschijn. Dit zijn de meest kippenvel opwekkende nummers van The Gaslight Anthem.
De meer opwekkende nummers behoeven niet alleen sha-la-la’s en ey-ey-ey’s, maar vooral puike muzikanten. Naast Fallon, die op de hele plaat vocaal prachtig uithaalt, schitteren ook gitarist Alex Rosamilia, bassist Alex Levine en drummer Benny Horowitz. Zij zijn mede verantwoordelijk voor de groteske refreinen en de power van de hooks (in bijvoorbeeld “Keepsake, “Too Much Blood” en “Blue Dahlia”) en zorgen dat de plaat in één ruk beluisterd is.
De coversongs op de extended editie zijn meer dan toemaatjes. De briljante uitvoering van Nirvana’s “Silver” is een anthem rijp voor stadions. In de versie van “You Got Lucky” (Tom Petty) lijkt de Bruce Springsteen-toets, met wie The Gaslight Anthem voor altijd zal geassocieerd worden, het meest nadrukkelijk aanwezig.
Dit is dan ook de laatste referentie naar The Boss in deze recensie. The Gaslight Anthem blijft ondanks de herkenbare invloeden een band met een eigen sound, die je verstand op nul zet en je hart sneller laat kloppen. The Gaslight Anthem brengt al jaren een frisse wind in de alternatieve popscene, en hopelijk kunnen we nog lang van zijn aanwezigheid genieten. Here comes the album of the year.
The Gaslight Anthem staat op donderdag 16 augustus op Pukkelpop en later dit jaar in de AB.
