Schneider TM, parttime singer-songwriter, parttime elektronicawizzard, fulltime soundfreak, eist zijn plaatsje in de indietronica weer op. Na het bejubelde debuut Zoomer, de uitputtende tournee, het motorongeval en de immer inspirerende verbroken relatie verblijdt de Duitser ons met Skoda Mluvit; vrij te vertalen als ’gewoon doorgaan’.
Het album gaat drammerig van start met het krautrockerige "More Time". Denk My Bloody Valentine of ook Kraftwerk in den beginne, op de hielen gezeten door een ietwat logge doch dreigende stoomlocomotief. Op "Pac Man/Shopping Cart" neemt Dresselhaus echter al een bocht van zo’n 156 graden — 180 zou te veel voor de hand liggen. Banale lyrics en trage violen doorkruisen met enige moeite de schuivende ritmes die op hun beurt doorspekt zijn met allerhande gekraak en gepingel.
Skoda Mluvitis overigens besproeid met een gieter vol analoog gefriemel en digitaal microkabaal. Allerlei klankjes lijken haast willekeurig te zijn neergedwarreld over Skoda Mluvit. Een groot deel van het album bestaat uit eerste takes. En daar Dresselhaus’ studio ook dienst doet als woonkamer, staat het album inderdaad bol van de toevallige omgevingsgeluiden.
In Schneiders universum beperken nummers zich niet tot één ritme. Toch zit alles op zijn plaats. Dresselhaus’ voorliefde voor de akoestische gitaar zorgt voor de nodige structuur en rust. Het bedrieglijk eenvoudige "Caplets" is daar een prachtig voorbeeld van. Wat op een eenvoudig gitaarnummertje lijkt, baadt stiekem in een vijver van exotische geluidslagen.
De Duitser waagt zich van tijd tot tijd op het territorium van Beck. Op "Vodou" is dat zeker het geval, vooral omdat Dresselhaus’ stem hier tegelijkertijd easy en funky klinkt, net zoals die van onze favoriete Amerikaanse bard.
Een blanke nerd die een brok hiphop op zijn album zwiert? Moet kunnen, jawohl. Titeltrack "Skoda Mluvit" knipoogt, net als "Blacksmith", naar het wereldje van de pimps en de bitches. Al blijft deze jongen ver genoeg uit de buurt middels de reguliere bimbo’s te vervangen door een mannenkoortje (dat op plaat overigens beter klinkt dan op uw scherm).
Welk instrument Dresselhaus ook in zijn handen neemt; hij kleurt altijd meer buiten dan binnen de lijntjes. Rock, pop, electronica, klassiek, jazz en hiphop kronkelen zodanig door mekaar dat Schneider TM eigenlijk een genre op zich is. Toch is dit album minder complex dan de ingrediënten doen vermoeden. De man lijkt niet stil te staan bij zijn eigen originaliteit en tegendraadsheid. Zijn muziek klinkt spontaan, haast naïef; als een geniale kleuter die niet beter weet.
U bent op zoek naar pop met een flinke kink in de kabel? U vindt de koffie van het Morr-label wat slap geworden? Dan kan u hier terecht voor een straffe kop. Skoda Mluvit!
