Waaraan heeft een metalhead een hekel? Ja, inderdaad,
oppervlakkige, te gemakkelijke in het gehoor liggende songs. Dat is
de reden waarom hitparadegevoelige creaturen als die van Jennifer
Lopez of Britney Spears zeer zelden in zijn collectie zullen terug
te vinden zijn. “En Manowar, en Hammerfall”, hoor ik op de
achtergrond, “dat is toch ook ‘easy listening?'”. En met die
stelling zijn we het volledig eens. Maar met de nodige zelfspot
wordt veel mogelijk. Moet het dan altijd ongelooflijk zwaar en
intellectueel klinken, zoals Opeth bijvoorbeeld? Neen, een moeilijk
te doorgronden plaat hoeft niet noodzakelijk zware kost te zijn. De
nieuwe Pain of Salvation is daar het beste bewijs van.
Daniel Gildenlöw, het brein achter de band, staat bekend om zijn
diepzinnige kijk op de dingen. Even staven met een voorbeeldje: op
het vorige Pain of Salvation album (‘Be’) stond het mysterie van
het leven centraal en de drang van de mens om zijn eigen gedrag te
begrijpen. Op dat album werden de invloeden van religie,
overbevolking, industrialisatie en individualisme op deze vraag uit
de doeken gedaan. Zware kost, denkt u? Dat was het zeker en vast,
maar al doende leverde de Zweedse progressieve metalband hun beste
album tot dan toe af.
Het eerste wat opvalt bij het beluisteren van ‘Scarsick’ is dat de
dramatische en soms wat depressieve invloeden grotendeels weg zijn.
Geopend wordt met het titelnummer, en zowel bij deze song als bij
‘Spitfall’ zal menig fan even teleurgesteld zijn als een 25-jarige
informaticus die geen World of Warcraft abonnement krijgt voor
Kerstmis. De nu-metal invloeden zijn hier namelijk zo rijkelijk
aanwezig dat men zich zou kunnen afvragen of dit wel degelijk Pain
of Salvation is. Gelukkig staat de band gekend om zijn
veelzijdigheid, waardoor de luisteraar een waaier aan genres
voorgeschoteld krijgt. Maar die gekende veelzijdigheid wordt op dit
album toch net iets anders ingekleurd. Zo krijgen we
hartverscheurende ballads zoals ‘Cribcages’, waarin tekstueel een
poging wordt ondernomen om de kloof tussen arm en rijk te dichten
door de rijken met de neus op de feiten te drukken. Daarnaast
krijgen we ook een fout disconummer met de niet mis te verstane
titel ‘Disco Queen’, dat qua diepzinnigheid omgekeerd evenredig is
met het hierboven genoemde ‘Cribcages’.
Het sarcastische, Red Hot Chili Peppers-achtige ‘America’, het
dansbare ‘Disco Queen’, de experimentele injecties in ‘Kingdom of
Loss’ en ‘Mrs Modern Mother Mary’, … Meer dan voldoende variatie om
een mens bezig te houden.
Maar toch schort er behoorlijk wat aan ‘Scarsick’. Er zijn een paar
luisterbeurten nodig om het geheel te doorgronden, maar eens de
puzzel gemaakt is, blijkt het totaalplaatje redelijk saai te zijn.
Nummers als ‘Disco Queen’ en ‘America’ zijn leuk om een paar keer
te horen, maar verliezen al snel hun charme. ‘Idiocracy’ is ook
weer iets totaal anders, maar is te weinig consistent om aanspraak
te maken op het predicaat ‘hoogtepunt’.
Pain of Salvation bewijst met ‘Scarsick’ zeker dat ze ballen aan
hun lijf hebben. Die zullen door sommige fans vreugdevol gelikt
worden uit pure dankbaarheid voor dit meesterwerk, maar anderen
zullen ze met plezier met een notenkraker bewerken om wraak te
nemen voor dit schizofreen gedrocht. Een moeilijke noot om te
kraken, dus, deze ‘Scarsick’.
