Als ik al eens dagdroom, dan wel over hoe het zou zijn om ‘s
ochtends wakker te worden naast Otep Shamaya. Ruikt ze naar
verschaald bier en sigaretten? Doet ze het bij voorkeur met
latex-pakjes en zwepen? Worden de buren wakker van haar gebrul als
ze klaarkomt? Ach, welke gedachten scheuren er zoal door het hoofd
van een geperverteerde ziel als ondergetekende als hij de nieuwe
Otep voor de zoveelste keer over zich heen laat walsen.
De waarheid zal, zoals bij veel dagdromen waaruit je brutaal wordt
weggerukt, wel ver uit de buurt liggen. Afgaande op de teksten die
de zelfverklaarde dichteres voor ‘House of Secrets’ bij elkaar
schreef, moet de frontvrouwe het soort madame zijn die zich ‘s
avonds, in plaats van aan de afwas, passioneel overgeeft aan een
combinatie van de betere snuff-movie en het lezen van stapels
literatuur over de moderne psychologie. Het zou kunnen verklaren
waarom té veel woorden in haar schrijfsels op -ion eindigen en
geplukt lijken uit low budget horrorvoer. Wakker worden
naast mevrouw Otep lijkt dan ook eerder uit te draaien op een potje
oeverloos geëmmer rond de complexiteit van de geest, dan op een
spetterende neukpartij. Vaarwel, erectie!
Eerlijkheidshalve vermeld ik erbij dat Shamaya meer is dan dat
vermeende vat vol diepzinnigheid. Ze is ook de brulboei – en dat
mag u letterlijk nemen – van het naar haarzelf genoemde bandje en
doet met haar uitzinnig gegrom en gereutel menig goed bedoelende
mannelijke collega afdruipen richting St.-Ceciliakoor. En daarmee
is haar vocaal arsenaal allesbehalve uitgeput: Otep schreeuwt en
brult niet alleen, ze fluistert ook – op de verplichte demonische
toon -, ze sist en spuugt alle frustraties over ‘House of Secrets’
uit en doet een behoorlijke duit in het zakje bij de sinistere
sfeerschepping op deze plaat.
Net als Life of Agony’s onvergetelijke ‘River Runs Red’ wordt
namelijk ook ‘House of Secrets’ opgebouwd rond verontrustende
hoorspelen, waarvan het openende ‘Requiem’ – een vrouw wordt
afgerost door haar mishandelende echtgenoot – het meeste indruk
maakt. In combinatie met goede nummers zouden die intermezzi een
klassiek “metalen” album hebben opgeleverd, maar daarvoor zijn de
songs op ‘House of Secrets’ iets té stuur- en inspiratieloos en
zorgt Oteps mix tussen venijnige death metal en hardcore voor te
weinig vonken . De agressie wordt in monsters als ‘Warhead’,
‘Sepsis’ en ‘Hooks and Splinters’ weliswaar met tonnen over je
uitgekiept, maar nergens krijg je de indruk dat ze méér willen zijn
dan schokkerige lappen geweld. Dat kan niet gezegd worden van die
songs die een behoorlijke injectie sfeer kregen ingespoten. Het
middenstuk van ‘Buried Alive’ is ronduit angstaanjagend, het trage
‘Autopsy Song’ doet het met wisselende stemmingen en een perfect
opgebouwde, macabere sfeer en het afsluitende ‘Shattered Pieces’ –
in feite niet meer dan een repetitief pianodeuntje met Oteps
pijnlijke mijmeringen – doet de rillingen over de rug lopen. In
datzelfde nummer zingt Shamaya “The only solution, is a
revolution” en slaat daarmee de nagel op de kop. Otep moet
dringend leren om het juiste evenwicht te creëren tussen de
mensonterende teringherrie in hun songs en de vaak boeiende,
perfect afgemeten tussendoortjes. Nu lijkt het alsof de eigenlijke
nummers de spanning opbouwen naar een volgend intermezzo en –
tenzij ik helemaal zot begin te worden – hoort dat eigenlijk
omgekeerd. En wat Otep zelf betreft: wil iemand die vrouw eens goed
aan het lachen brengen?
