De laatste maanden is het onmogelijk je televisietoestel aan te zetten zonder Jan Leyers in één of ander programma te zien opduiken. Ergens tussenin vond hij de tijd om zijn eerste soloplaat op te nemen. Dat het titelloze album soms echt als een tussendoortje klinkt, is dan ook nauwelijks te verwonderen.
Enkele algemene vaststellingen na het beluisteren van deze plaat? Hoewel de invloeden niet altijd nadrukkelijk hoorbaar zijn, heeft Leyers vóór het maken van het album wellicht Billy Joel, John Hiatt en misschien ook wel The Beach Boys nog eens bovengehaald. Ook opvallend is dat hij, net als bijvoorbeeld Richard Ashcroft, een voorliefde voor strijkersarrangementen heeft. Leuk meegenomen is dat het album samen met een bonuscd komt die zes livetracks, waaronder het vrij schitterende "Long Black Veil", en twee videoclips bevat.
Openingsnummer "Crash And Burn" is een leuke popsingle. Heel erg meezingbaar, maar het nummer kan wel eens gedoemd zijn uit het collectieve geheugen te verdwijnen van zodra de radiozenders het links laten liggen.
Doorheen de hele plaat sluimeren subtiele verwijzingen naar andere bands. Zo doet het verrassende "To The Bottom" ons vaag aan Moby denken. Wellicht zit de ietwat spacy intro daar voor iets tussen. Let ook even op de tekst die iets dieper reikt dan de gemiddelde popsong (’How come we rush right to the edge if we’re afraid of falling?’). De melodie van "Worlds Apart" roept dan weer herinneringen op aan vroegere platen van Roxette.
Wij horen Leyers het liefst bezig als hij songs tot de pure basis herleidt: ontdaan van overbodige franjes, de begeleiding sober en treffend. In "Don’t Make Me Miss You", "Only Your Love Will Do" en "Wherever I Stand" slaagt hij daar wonderwel in, "Finally Come Around" is een verdienstelijke poging. De echte uitschieter is evenwel het fatalistische "I’m Through". Vooral het begin, waarin de stem van Leyers enkel ondersteund wordt door enkele minimalistische gitaarakkoorden, blijft ontegensprekelijk hangen.
"All Summer Long" is een leuk deuntje, maar weegt iets te licht om echt een sterke indruk te maken. Een tekst met puberale neigingen is daarbij zeker niet bevorderlijk. In "There’s Why" heeft Leyers iets te kwistig de stroop in het rond gesmeerd. Nog maar eens een bewijs dat een goede lovesong schrijven echt niet zo makkelijk is als het lijkt.
Een klassieker zal het wellicht niet worden, dit solodebuut van Jan Leyers. Een aangename popplaat daarentegen wel. Ideaal als achtergrond in de auto, bij het studeren of waar dan ook, maar niet iets waarbij je meteen achterover valt.
