Mijn droom is wéér niet uitgekomen… Dankzij hun nieuwe pareltjes
hebben Fear Factory, 36 Crazyfistsen Killswitch Engagem’n metalhart weer
sneller doen kloppen. Stiekem hoopte ik dat ik het komende half
jaar enkel nog goede cd’s zou moeten recenseren, maar niets is
minder waar. Na het verschrikkelijke Vol. 3: The Subliminal Verses van het al
even verschrikkelijke Slipknot is het nu de beurt aan Flaw om
diezelfde droom aan diggelen te slaan.
Flaw doet bij velen onder jullie waarschijnlijk geen belletje
rinkelen. Het – ondertussen – viertal uit Louisville is nochtans
niet aan zijn proefstuk toe. Ze debuteerden een drietal jaar
geleden met ‘Through The Eyes’, een schijfje vol stevige, lekker
klinkende rock. Ikzelf leerde de band kennen via de soundtrack van
‘The Scorpion King’. Toen ik het nummer ‘Only The Strong’ hoorde,
was ik meteen verkocht. Het trage, slepende ritme van de songs en
de melancholische, zweverige en schuurpapieren zang van Chris Volz
– hét handelsmerk van de band – deden me qua sfeerschepping zelfs
een beetje aan het magistrale Tool denken. Wat niet verwonderlijk
is, als je weet wie voor de productie van de plaat instond. David
Bottrill, is dat niet de man die verantwoordelijk was voor het nog
steeds ongeëvenaarde ‘Aenema’?
Ook voor deze tweede deed Flaw beroep op de kunstjes van de heer
Bottrill. Deze keer is het eindresultaat echter allesbehalve
bevredigend. De plaat opent nochtans stevig met ‘Medicate’
(inclusief Sevendust-riff) en gaat met titeltrack ‘Endangered
Species’ op datzelfde elan verder. Treffend is dat de stem van Volz
helderder en cleaner dan ooit tevoren klinkt. Op die manier
verliest de band – in mijn oren althans – één van z’n belangrijkste
troeven en gaan ze steeds meer op een mainstreamgroepje lijken. Dat
is echter slechts het topje van de ijsberg…
Na de degelijke openingsnummers begint de miserie pas: vanaf dan
krijg je de ene zoutloze powerballad na de andere voorgeschoteld.
Alles begint bij ‘Recognize’, een nummer dat rustig begint en zo
verderkabbelt zonder ook maar één seconde te verrassen. Tijdens het
vierde en akoestische nummer ‘Wait For Me’ wordt het dieptepunt
reeds bereikt: een flaUw niemendalletje dat je eerder van de nozems
van Nickelback of 3 Doors Down
zou verwachten. Slechts één keer slagen Volz en de zijnen er nog in
mijn aandacht te trekken: ‘World Divine’ is – hoe kan het ook
anders – alweer een ballad, maar één die marcheert. De
wisselwerking tussen akoestische en elektrische gitaar en de
dubbelzang tijdens het refrein monden voor één keer in een goede
song uit. Ook de stem van Volz komt hier goed uit de verf. Om in
schoonheid te eindigen, gooit Flaw er met ‘Decide’, ‘Final Cry’ en
‘Not Enough’ nog drie rotsongs bovenop, kwestie van niet uit de
toon te vallen of ook maar even verrassend uit de hoek te
komen.
Na Endangered Species van Flaw beluisterd te hebben, kan ik enkel
besluiten dat hun nieuwe een dikke flop is geworden. “You’ve
changed“, zingt Volz in het gelijknamige nummer, maar ik kan
enkel besluiten dat zij veranderd zijn. Over en uit…
Next!
