"Cornflames? Is dat niet het groepje van Eppo Janssen?", hoor je wel eens zeggen. Juist, maar het is niet zo dat de groep volledig rond Eppo draait. Het zijn in de eerste plaats vier mensen die muziek maken. En dat doen ze nog heel goed ook.
{image}
Na tientallen clubshows, twee passages op Pukkelpop en (de kroon op het werk) hun debuut …Tonight, Soon, Forever… uit 2000, waren de Cornflames al een gekende naam in de emopop-scène en daarbuiten. In 2002 besloten ze om een sabbatjaar te nemen en niet op te treden om in alle rust te kunnen werken aan de opvolger. Nu staan ze er weer met The Farewell Drive.
Acht tracks die barsten van de melancholie, maar wel rocken als de besten. Cornflames presenteert ons emopop/noispop/collegerock met scherpe weerhaakjes. De nummers haken zich al snel vast in je hoofd. Bijvoorbeeld opener ’The Speakers’, ook te horen op Studio Brussel: een stevig emorocknummer dat je na een luisterbeurt of twee vlot meeneuriet. In geen tijd zing je flarden tekst als "If you could watch it from your beautiful distance/you take the line of least resistance/you keep the camera’s rolling" mee met uitschieter ’Soften the blow’. Het veeleer rustige ’Stumble and fall’ bewijst dat dit soort muziek nog steeds poëtisch kan zijn.
De sound van de Cornflames wordt voor een groot deel bepaald door het gitaargeluid. Een mens zou op het eerste gehoor haast denken dat het landgenoten zijn van de Amerikaanse Jimmy Eat World of The Get Up Kids, maar het zijn wel degelijk Belgen. De dubbele zang is ook de moeite. In alle nummers kunnen de twee zangers vlot hun ding doen. Vele groepen hebben dit al geprobeerd, maar dikwijls zonder een lovenswaardig resultaat. Bij Cornflames wordt de doorleefde zang van gitarist Eppo bijgestaan door de andere gitarist Jeroen. Een geslaagde combinatie die de nummers wat meer diepgang geeft.
De Cornflames struikelen niet in de val van clichés die je dikwijls in dit genre terugvindt en weten zichzelf te relativeren (ze zijn de ’college’ dan ook al een tijdje ontgroeit). Getuige hiervan de zin ’Thank you for allowing us this extended adolescence’ in het cd-boekje.
Mensen die niet vies zijn van emocore à la Karate of Hot Water Music kunnen zich dus best naar de betere platenzaak reppen. We hebben hier immers te maken met een fijn plaatje.
