Al dertien jaar en zes albums lang resideert Amanda Rogers in het grote onbekende. Deze pianochanteuse bracht ons al enkele schone sneetjes melopop, maar echt memorabel kon je haar werk tot nu toe niet noemen. Neemt ze met deze zevende langspeler eindelijk publieke wraak?
Wraak is meteen het juiste woord om het thema van Hope From The Forgotten Woods te omschrijven. Dit conceptalbum introduceert een gekwetst muisje dat zich afzet tegen het verleden, en openlijk fantaseert over een afrekening waarvan Billy Wilder zaliger stante pede de rechten had gekocht. Aan het begin van de plaat hebben we met een frêle dame te maken, en horen we bijgevolg opnieuw de uitgebeende, lamenterende pianoballades waaraan Rogers vroeger al ettelijke malen haar ijle stem verleende. Daarbij loopt ze nog steeds het risico te lang aan de klaagmuur te gaan staan. In het wel heel dramatische “All My Life” jammert ze: “In the darkest shadow of the night / I’ve been listening and I’ve been hearing all the lies / And I’ve been crying all my life”. Zoekend meisje met vragen en bijhorende existentiële crisissen, allemaal goed en wel, maar na zes platen speurwerk mag er al eens gevonden worden ook.
Wanneer ze het minimalistische tot stijlfiguur maakt, gaat het echter wel de juiste weg op. Tegenover een pianoriedel die Adeles “Turning Tables” in gedachten brengt, maant “What You Do” haar geliefde aan om haar te laten gaan na enkele onherstelbare, niet nader genoemde fouten. Ditmaal drukt haar glazige stem niet de ondraaglijkheid van het emotionele bestaan uit, maar eerder de onvatbaarheid van het vluchten. In deze kleine melancholische roadmovies schittert Rogers, getuige ook het country-experiment “Tiger Lily Hill”. De naaktheid van “Serenade” complementeert op zijn beurt met de innigheid van het verleden achterlaten om er samen of alleen vandoor te gaan.
Indien effectief ingezet, blijft de ouwe getrouwe formule in de eerste helft van het album het best werken voor Rogers. Hier en daar hoor je al eens wat anders, maar veel opzienbarends hoef je daarvan niet te verwachten. Het jazzy “The Message Is Getting Old” doet denken aan vroege Fiona Apple, maar mist de lyrische snedigheid; en het al te lichtvoetige “Taming Of The Lonely One” doet al snel denken aan Michelle Branch en andere terechte eenhitsvliegen uit de jaren negentig.
Doorheen de plaat sterkt Rogers aan — “I’m the mother of my self destruction button” claimt ze op “Raggedy Anne” — en in het wraakluik van de plaat schiet ze nog een paar keer recht in de roos. Op de funky tonen van “Get Your Heart” ontpopt de schichtige rups zich tot een hartenbrekend koolwitje, dat in de bijtende alt.country van “The Best Things In Life Aren’t Things To A Fugitive” Julia Stone een flink poepje laat ruiken. Deze conceptplaat kent aldus een happy ending, hoewel er in de 16-delige tracklist gerust meer geknipt had mogen worden.
