Na de triomftocht van Poor Things werd Yorgos Lanthimos’ geslaagde Kinds Of Kindness wat ongelukkigerwijze veel te snel uitgebracht na de voorganger, waardoor de film nauwelijks enige aandacht kreeg (onbegrijpelijkerwijze werd toegestaan dat het succes van Poor Things letterlijk de kansen van de opvolger kannibaliseerde). Dat is totaal anders voor Bugonia, dat kon rekenen op een goed opgebouwde campagne en een lancering op het filmfestival van Venetië, waar de film ook meteen in de prijzen viel.
Lanthimos draait hier eigenlijk een remake van een eerdere prent, de weinig bekende Koreaanse cultfavoriet Save The Green Planet!, die meer dan twintig jaar geleden te zien was op het Brusselse Bifff-festival, maar verder in onze contreien geen enkele bekendheid geniet. In die donkere surrealistische komedie ontvoeren twee sociaal onaangepasten de directeur van een groot farmaceutisch bedrijf omdat ze ervan overtuigd zijn dat die behoort tot een ras van buitenaardse wezens dat de mensheid heeft geïnfiltreerd en haar wil vernietigen van binnenuit. Al gauw blijkt dat een medicament van het bedrijf in kwestie verantwoordelijk was voor de comateuze toestand van de moeder van een van de ontvoerders, waardoor de waanideeën plots ook een behoorlijke pathologie blijken te verbergen. Net als het origineel spitst deze nieuwe versie zich vervolgens toe op de verbale en psychologische strijd tussen gevangene en kidnappers, met dat verschil dat Lanthimos zijn film injecteert met een nog duidelijker ecologische boodschap en bespiegelingen over het hedendaagse complotdenken.
Centraal staat het acteerduel tussen Jesse Plemons en Emma Stone, beiden uiteraard terugkerende vertolkers voor Lanthimos, en die laatste met een naderhand kaalgeschoren hoofd, wat zeker zorgt voor een treffende iconografie. De regisseur werkt andermaal samen met fotografieleider Robbie Ryan, wat wil zeggen dat we opnieuw opvallend gebruik krijgen van groothoeklenzen, de tactiliteit van de 35mm Kodak pellicule en – ditmaal – gebruik van het ongewone 1:50 formaat dat een soms bizar onevenwicht schenkt aan de beelden dat zeker past bij het onderwerp. Ondanks die kwaliteiten is dit niet de virtuoze creatieve triomf die Poor Things was. Lanthimos schudt zeker een paar onvergetelijke momenten van barokke grandeur uit zijn mouw, maar de volgehouden stoet aan verrassende en duizelingwekkend sterke beelden uit sommig ander werk (naast Poor Things bijvoorbeeld ook The Killing Of A Sacred Deer) is hier toch minder nadrukkelijk aanwezig.
Dat wil zeker niet zeggen dat Bugonia daarmee een teleurstelling is. De film is gevat, bij momenten bijzonder geestig, bevat genoeg donkere komische momenten om onze aandacht vast te houden en kan rekenen op het sterke spel van Stone en Plemons om van het kijken naar de mooi in beeld gezette conversaties ook doorlopend boeiend te houden. Een nieuw meesterwerk is dit niet, maar misschien is het niet realistisch dat te verwachten elke keer een regisseur achter de camera plaatsneemt.
