Clara Sola tourde al rond op verschillende festivals. Zo ging het langspeeldebuut van de Costaricaanse Nathalie Álvarez Mesén in première op het Festival van Cannes 2021 als onderdeel van de ‘Directors’ Fortnight’ selectie, dong de film mee naar de Grand Prix op Film Fest Gent 2021, draaide hij op het festival van Rotterdam en mocht de film de tiende editie van het MOOOV Festival afsluiten. Vanaf nu is dit mystieke coming-of-age drama ook bij ons in de zalen te zien.
Clara Sola wordt omschreven als een ‘coming-of-age’, al is het hoofdpersonage Clara een vrouw van veertig. Clara lijkt echter een ontwikkelingsstoornis te hebben waardoor ze geestelijk jonger overkomt. Ze woont samen met haar moeder en nichtje María ergens in een afgelegen dorp in Costa Rica, waar ze voornamelijk zorgt voor haar wit paard Yuca met wie ze een bijzondere band heeft. Op een dag verschijnt Santiago, een jonge en knappe werkhulp, die nieuwe, onbekende gevoelens bij Clara losweekt en zo een seksuele zoektocht in gang zet. Wanneer Clara getuige is van enkele innige momenten tussen Santiago en haar vijftienjarig nichtje, zorgt dit voor verwarring en een toenemend verlangen naar intimiteit.
Het is Clara echter niet toegestaan zichzelf op deze manier verder te ontdekken. In het dorp gelooft men dat Clara helende krachten heeft en de Heilige Maria via haar spreekt. De zeer gelovige moeder van Clara wil koste wat kost deze krachten behouden en probeert elke poging van Clara om zichzelf te ontwikkelen de kop in te drukken. Dit leidt enkel tot spanning en een nog grotere begeerte die Clara doet ontsporen.
Regisseur Álvarez Mesén castte voornamelijk niet professionele acteurs in Clara Sola om een soort authenticiteit te bewaren. Enkel voor de rol van Clara wou ze iemand met ervaring, meer bepaald met danservaring omdat enkel iemand die zich volledig bewust is van diens lichaam de rol van Clara kon opnemen. Mede doordat het personage ook gebukt gaat onder fysieke klachten. Danseres Wendy Chinchilla Araya zet met verve de iets wat verwarde, nieuwsgierige en ongetemde Clara neer. Dat noch zij, noch de andere acteurs, enige filmervaring hebben, maakt de prestaties des te bewonderenswaardiger.
Ondanks de geïsoleerde setting en sobere dialogen zit er een magisch kantje aan Clara Sola, grotendeels te danken aan de cinematografische keuzes. De Zweedse DOP Sophie Winqvist Loggins, die eerder ook Pleasure (Ninja Thyberg, 2021) inblikte, brengt de kijker, onder andere door close-ups, dicht bij de leefwereld van Clara en focust op insecten en de omgeving zoals ook Clara’s blik dat doet. Die schijnbare verbondenheid tussen Clara en de natuur zaait twijfel over haar capaciteiten. Álvarez Mesén is niet geïnteresseerd in het beantwoorden van die vraag, maar speelt met die veronderstelling terwijl ze de kijker in het ongewisse laat. De poëtische beelden worden begeleid door een score geschreven door de Belgische Ruben De Gheselle die ritme en geladenheid toevoegt. Dit alles creëert een ingetogen, maar krachtige prent die ondanks cultuurverschillen toch heel vertrouwd en universeel aanvoelt.
