De Franse schrijfster Sidonie-Gabrielle Colette, publiceerde vanaf het begin van de twintigste eeuw een aantal bijzonder populaire romans. Aanvankelijk gebeurde dat onder de naam van haar eerste echtgenoot, later onder eigen naam, wat het pad effende voor een grote literaire en journalistieke carrière. Deze Brits-Amerikaanse verfilming van haar leven presenteert zich aanvankelijk als een weinig geïnspireerd prentenboekje, maar weet langzamerhand toch net genoeg eigen identiteit te vinden om enigszins overeind te blijven.
De film opent nog diep in de 19e eeuw en introduceert Colette (Keira Knightley) als een sympathiek buitenmeisje dat valt voor de charmes van de notoire rokkenjager Henry Gautier-Villars (Dominic West). Onder de nom de plume ‘Willy’, is haar echtgenoot een van de meest populaire literaire figuren van Parijs. Zijn theater- en literatuurkritieken en romans, zijn echter stuk voor stuk het werk van een aantal ‘ghostwriters’. Al snel wordt ook het schrijftalent van Colette opgemerkt, wat leidt tot een aantal bijzonder succesrijke boeken die onder de naam van haar man worden gepubliceerd.
De start van Colette doet absoluut het ergste vermoeden: de peinzende heldin achter de schrijftafel, luie en makkelijke verwijzingen naar de Franse schilderkunst van de late 19e eeuw en repetitieve montages van dilettanten die keuvelen over de nieuwste culturele sensatie. Heel fraai, maar het heeft allemaal zo weinig te maken met goede cinema en zo veel met het braafjes illustreren van wat lappen (autobiografische) tekst. Wanneer echter Colette beslist om een meer eigengereid en zelfstandiger pad te gaan bewandelen, lijkt ook de film te ontwaken. Regisseur Wash Westmoreland, vindt plots een meer poëtische toon en ook zijn beeldtaal begint geïnspireerder uit de hoek te komen, met veel subtieler ingebedde verwijzingen naar de oprukkende moderniteit en de veranderende wereld. Ook de drijfveren van de schrijfster komen nu veel meer naar voren, wat een pak boeiender is dan zinledige momenten die laten zien hoe vlijtig ze de pen hanteert. De protagoniste breekt nu immers vrij uit het verstandshuwelijk dat ze nog steeds overeind houdt en waarin zijzelf en haar echtgenoot vrijelijk hun seksuele bevrediging elders zoeken. Haar liefde voor een andere vrouw (aan het eind verwaarloost de film wel om in de obligate biografische tekstjes te vermelden dat Colette nog tweemaal hertrouwde met een man) sterkt haar in het maken van enkele radicale keuzes, zeker wanneer de auteursrechten over haar geesteskind onderwerp worden van discussie.
De film wordt zeker een stevig handje geholpen door Keira Knightley, die zonder twijfel een van de beste prestaties van haar carrière neerzet en de transformatie van haar personage ook echt geloofwaardig maakt. Bij momenten is het allemaal wat getekend door een drang naar te veel bombast (de scène waarin Knightley voor het eerst een broek draagt is een pijnlijk voorbeeld), maar zelfs in die momenten dat het scenario haar hopeloos in de steek laat, slaagt de actrice er in om niet ten onder te gaan.
Colette mist zeker de cinematografische finesse die bijvoorbeeld de kostuumdrama’s van het duo Ivory-Merchant (The Remains of the Day, Maurice, A Room With a View) zo groots maakte. Wie echter eveneens door de passie voor letteren geïnspireerde draken zoals het recente The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society, nog vers in het geheugen heeft, kan alleen maar dankbaar zijn voor een literair gekleurde film, die tenminste een poging doet om meer te zijn dan een zoveelste stoffig kostuumdrama dat zichzelf schouderklopjes geeft voor zoveel intellectuele voorbeeldigheid.
