De tien songs op Love is Magic lijken op het eerste gehoor minder indrukwekkend dan voorgangerGrey Tickles, Black Pressure, maar wees gerust, schijn bedriegt.
Het is bijna dag op dag drie jaar geleden dat die voorganger uitkwam. Ondertussen is John Grant nog steeds zoekende naar zichzelf, zij het op een iets mildere manier. Al wil dat niet zeggen dat hij zijn cynische kantje volledig kwijtgespeeld is. Integendeel, hij heeft dat wat bijgevijld en verfijnd.
Het is nog steeds wennen voor de “John Grant-de-singer-songwriter-fan”, want sinds Queen Of Denmark, Grants solodebuut uit 2010, is er heel wat veranderd in de muzikale omkadering. Ook in vergelijking met Grey Tickles, Black Pressure is er een verschuiving: was de elektronische omkadering daar eerder aan de sombere kant, dan klinkt het geheel nu vrolijker, speelser en diverser. Om zijn tekstueel cynische boodschappen te verzachten, kreeg John Grant hulp van Ben Edwards en oude Midlake-compaan Paul Alexander.
Titelsong “Love is Magic” mag dan een ode zijn aan de liefde in al zijn goede en kwade dagen, toch staat John Grant met zijn beide voeten op de grond: geen ijdel of onnodig gezweef, nee, de enige echte realiteit. Niets voor niets zingt hij “Love is magic, whether you like it or not”. Ook in “Is He Strange”, een afscheid aan een oude liefde, merk je dat Grant nog altijd de voorkeur geeft aan het echte leven. Om dan in “Preppy Boy” maar meteen de minder rozige kant van liefde en relaties in de verf te zetten: “I gave him my number so that after the divorce he can call me up to chat/I’ve waited so long and now I’m up to that”. Ook in “Diet Gum” eert hij de afgewezen ex-minnaar: “You don’t like what I’ve become/What did you expect to happen?” en nog “I should feel grateful you were in my life/But I would rather dig up my own spleen with a butter knife”.
Moeten we het nog eens over die fantastisch warme zangstem hebben? Jazeker, want die tilt de soms wat mindere songs naar een hoger niveau. Zo zijn “Is He Strange” en “Tempest” heerlijke ballades. Enkel dat gebliep op het einde van laatstgenoemd nummer is te betreuren. Titel van niemendalletje van de maand gaat dan weer naar “He’s Got His Mother’s Hips”: de meerwaarde van dat lied ontgaat ons hier even.
John Grant ontwijkt de politieke hete hangijzers van deze tijd niet: zo gaat “Smug Cunt” over Donald Trump (It’s in the way you stare/Your obsession with your chesthair/I can smell it in your choice of cologne/I can’t believe it’s real/Neither can you ‘cause you can’t feel/Your smile goes right through the bone”) en zo gaat dat nog even door. Trump krijgt trouwens nog een ‘eervolle’ vermelding in “Metamorphosis”. Dat Grant niet volledig een cynicus en zwartkijker is, blijkt uit zijn empathie voor Chelsea Manning in “Touch and Go”.
Met Love is Magic is John Grant is er weer in geslaagd zijn fans te bedienen van een portie teksten om te onthouden en te ontleden. Maar nieuwe zieltjes zal hij niet winnen.
Op 21 november komt John Grant het album voorstellen in Trix in Antwerpen. Het zal ongetwijfeld een entertainende avond worden.
