A star is born, en het is niet Lady Gaga. Op haar tweede plaat vervelt Héloïse Letissier van Christine naar Chris, en van aanstormend talent naar popkoningin. Madonna mag zo langzamerhand op haar tellen beginnen te letten, en aan haar Frans schaven. Mag ze leren uitspreken: “C’est votre tour, madame”.
Het was dat grijnsje bij Jools Holland. Die korte smirk net voor die diepe stem van Dâm-Funk die “Chris” liet weerklinken. Hier stond iemand die tot haar eigen verbazing was uitgegroeid tot een bonafide popster en klaar is voor de volgende stap: werelddominantie. Zo snel zal het niet gaan, maar zo cocksure is de attitude, de ambitie en de visie waarmee Héloise Letissier opereert.
Op tweede plaat Chris zet ze de transformatie verder die ze op haar debuut Chaleur humaine begon. Het lange haar werd een kort jongensachtig kopje, het door het vele dansen gespierde lijf speelt nu met macho-esthetiek. Genderbenden is een werkwoord, Letissier laat geen druppel zweet verloren gaan. Het zelfvertrouwen dat gratis met de roem kwam, bracht seksuele honger met zich mee, en ook die wil ze niet moeten verbergen.
“Qu’est-ce qu’une femme doit faire ici?” Ze laat het almaar gefrustreerder klinken in “Follarse”, Spaans voor neuken, en daar gaat het ook om. Mag een vrouw godverdomme ook eens van de grond gaan, gewoon omdát? Ze vraagt het niet voor een vriend, zo is duidelijk. Was Anna Calvi – een geestesgenoot – op haar recentste plaat een jager, dan heeft Letissier zoveel metaforiek niet nodig om haar pleidooi voor een sterke vrouwelijke seksualiteit kracht bij te zetten.
Dit is waar Chaleur humaine haar bracht. In het lijf van een vrouw die graag een beetje man is, en de innerlijke sterkte voelt om dat ook zo te beleven, op het ritme en in de richting die háár uitkomt. Chris spat van bij opener “Comme si on s’aimait” van de goesting. “Ma langue est le seul corps qui vraiment compte”, zingt ze, en ze heeft het niet over die andere minnares: de taal.
Want laten we er toch geen doekjes om winden: het is de Franstalige versie van Chris die het meest appelleert. “Girlfriend” klinkt goed, maar het is het origineel “Damn, dis-moi”, dat echt swingt, alsof de warme g-funksound die ze uit het begin van de jaren negentig is gaan pikken als een handschoen rond haar moedertaal glijdt. Hetzelfde geldt voor het warme, weemoedige “La marcheuse”. De manier waarop ze zingt “Ah, la blessure c’est plus rien / J’ai connu pire, j’ai connu la honte” hakt erin als niets anders dit jaar: spijt, wijsheid en inzicht in één gebalde zin.
Daar gaat het echter verder niet over. We zijn hier om te dansen en daar krijgen we alle kans toe. “Doesn’t Matter (Voleur de soleil)” is Janet Jackson à la française, en dat is très chouette. De bas bromt op de juiste momenten, de synth doet iets in de hoge regionen en wanneer de drumcomputer na de break opnieuw inpikt, gaat Letissier heerlijk de hoogte in. Ook in “Goya! Soda!” is het net wanneer ze haar stembereik opentrekt dat het boeiend wordt. Als zangeres is Letissier nog niet aan haar limieten toe.
Alweer lekker dansen op dat laatste nummer, overigens. Staccatobassen en -synths schuiven in en onder elkaar, pruttelen een eind weg. Het is allemaal niet bijzonder vernieuwend, maar de sass waarmee Letissier het aflevert, kan wedijveren met het vakmanschap van Jimmy Jam en Terry Lewis vijfentwintig jaar geleden. Ze heeft dit perfect in de vingers, en dat zullen de liveshows straks ongetwijfeld bewijzen.
Als de zelftwijfel tussentijds tenminste niet toeslaat. Het kan immers ook spoken in het hoofd, zo blijkt. “Ils s’affrontaient par dizaine / Une équipe, un capitaine (…) Et c’est depuis que je fuis la foule”, herinnert Letissier zich de pesterijen uit haar schooltijd. En ze realiseert zich: “Je suis forever machin-chose, ever, ever.” Eenmaal slachtoffer, altijd slachtoffer, of toch in het hoofd. Het is een zeldzame blijk van zwakte van een vrouw die sterker is geworden dan ze ooit had gedacht, fysiek, maar ook mentaal. Chris is de krachttoer van iemand die uit een godvergeten hoek van de popmuziek – Frankrijk, begot! – aan een onmogelijk gewaande klim is begonnen. Echt waar, Madonna: ga met pensioen, het is voorbij.
