Haar website heet www.phoebefuckingbridgers.com, en haar debuut is naar die hilarisch gekuiste scène uit The Big Lebowski vernoemd. Noem ons gemakkelijk, maar wij hadden snel een grote boon voor Phoebe Bridgers. Best wat laten bekoelen voor we ons verslikken.
Want wij zijn van het soort dat graag netjes zijn huiswerk maakt: nee, juffrouw Bridgers is niet de eerste of zelfs de tweede die de naam Stranger In The Alps in een muzikale context gebruikt – natuurlijk niet. De 23-jarige Amerikaanse lijkt wel sterk op weg om de eerste te zijn die er effectief voor een groot publiek mee wegraakt, want Bridgers heeft wel alle wind in de zeilen. Wat valt er anders te zeggen van een quasi-tiener die Ryan Adams wist in te pakken op basis van bistroconcertjes? Van een prille twintiger die op wereldtournee mocht met Conor Oberst nog voor haar eerste langspeler geperst was?
Pertinente vragen allemaal. Nu, eerlijk: talent heeft ze wel, zo wisten we al van mooie singles als “Smoke Signals”. Die bijt op dit debuut de kop af, en ook wie nog niet eerder gecharmeerd raakte door de gevoelige snaar van de young urban folkie, is dat binnen die vijfenhalve minuut wel. Want meteen schemert een zekere echtheid door die alleen te bereiken is door een tiener die zichzelf zonder al te veel illusies opsluit in haar slaapkamer om op een derdehandsgitaar liedjes te schrijven waarvan ze zelf de impact nog niet kan peilen. Zo ook het verstillende “Funeral”: bloedmooie tristesse in de beste tijdloze folktraditie. M aar lijkt zo ook niet onmiddellijk duidelijk welke songs ze al haar hele leven als muzikante meesleept, en welke het laatste jaar geschreven zijn? Welk fascinerend materiaal uit haar bistroconcerttijdperk zou er op de productievloer gesneuveld zijn?
We zeiden het al: pertinente vragen. Met die bedenking is natuurlijk niets gezegd over de kwaliteit van die schijnbaar latere songs. Zo is bijvoorbeeld “Demi Moore” een volwassen, moderne, duistere folksong pur sang – horen we daar een banjo? Hetzelfde geldt voor “Would You Rather”, waar tourmentor Oberst enkele woorden komt meezingen. Cynici kunnen Obersts verschijning afdoen als het verzilveren van een claim van een belofte in “zijn” kamp. Kunnen we hen dat kwalijk nemen? Of Oberst, voor hetzelfde geld?
Voor een 23-jarige singer-songwriter is Bridgers ook ongepast nadrukkelijk bezig met geladen thema’s als geweld, sterfelijkheid en rouw. “Funeral” en “Killer” zijn klaar en duidelijk, “Smoke Signals” vermeldt terloops wijlen Lemmy en Bowie. En “You Missed My Heart”, een rake renditie van de meeslepende tragiek van Mark Kozelek en Jimmy LaValle, is uiteraard ook geen feest. Songs als het leuke, poppy-op-een-goeie-manier “Motion Sickness” bieden dan weer wat tegengewicht voor de al te nadrukkelijke zwaarmoedigheid. Anderzijds: wat te denken van Bridgers’ keuze om “Demi Moore” doodleuk op te volgen met “Scott Street”, emopopfolk die zo van de soundtrack van een doorsneetienerfilm lijkt geplukt? De bezongen conversatie – “I asked you how is your sister/I heard she got her degree/I said that makes me feel old/You said what does that make me” – is op het banale af.
Hoezeer we ons wel meegesleept voelen door de rauwe, eerlijke emoties die hier en daar uit het keurslijf scheuren, we blijven met die lastige vragen zitten. Nog eentje om het af te leren: zal een volgende poging duidelijkheid scheppen?
