102 zou ze gisteren geworden zijn, ware het niet dat ze het niet haalde voorbij de 77. Daarmee werd ze wel bijna drie keer zo oud als haar enige zoon. Dat we de muziek van Molly Drake überhaupt kunnen beluisteren heeft veel te maken met de haast mythische reputatie van die illustere zoon Nick Drake, maar wie aandachtig luistert naar haar poëtische miniatuurtjes kan niet ontkennen dat Molly’s muziek zonder meer op zichzelf kan staan.
Molly Drake was het soort aristocratisch Brits meisje in wiens opvoeding poëzie en piano centraal stonden. Die achtergrond gebruikte ze om doorheen de jaren korte liedjes te schrijven waarin ze haar poëtische beslommeringen begeleidde met klassiek pianowerk. Enkel voor zichzelf en haar familie, het was nooit de bedoeling dat die liedjes een breder publiek zouden bereiken. Na de millenniumwisseling gebeurde dat toch stelselmatig, wanneer alsmaar meer duidelijk werd hoe belangrijk de muziek van moeder Drake geweest was als voedingsbodem voor die van zoon Nick. In 2011 volgde een compilatieplaat met negentien songs, opgenomen met eerder primitief materiaal, maar meer dan genoeg veelzeggend om de tijdloze schoonheid van die composities te vatten.
Kies daar maar eens een uitschieter uit. Er is bijvoorbeeld “Poor Mum” dat Molly schreef als antwoord op Nick’s eigen “Poor Boy” (uit Bryter Later), of “I Remember” waarin haar eigen herinneringen aan vriendschap en liefde scherp contrasteren met die van een zwartgallige geliefde. Wat ons betreft is de mooiste song die Molly schreef “Never Pine For The Old Love”: een memorabel pianothema vormt hier een breekbare omkadering voor Molly’s beslommeringen over een vergane liefde. Het jarenlang verlangen en de uiteindelijke teleurstelling wanneer je na die vele jaren geconfronteerd wordt met hoezeer de geïdealiseerde persoon verschilt van de feitelijke: “You take a dream just to keep you warm / As milestones pass you by / But you are a different person / And surprisingly so am I.”
