De Groote – Faes Duo :: Symphony for 2 Little Boys

Een plus een is drie. Dat bewezen gitarist Bruno De Groote en bassist Ben Faes op hun eerste plaat “En Route”. Met hun mix van jazz, blues, tango, klassiek en leuke kwinkslagen raakten ze alvast bij ons enkele gevoelige snaren. Groot was dus ons verlangen naar hun nieuwe plaat. Hier is-ie.

“Symphony For 2 Little Boys” heet die en ze is net zoals de vorige plaat doorspekt met allerlei invloeden en niet te vatten in één genre. Bruno De Groote kennen we van Tijgers Van Eufraat, Mambo Chillum en Raymond Van Het Groenewoud. Zijn compagnon Ben Faes zagen we bij diezelfde Raymond, Kommil Foo en Roland. Het tweetal deelt een gevarieerde achtergrond en die zetten ze maximaal in. Zo huppelen ze van de ene naar de andere sfeer en met zijn tweeën zijn ze uiterst wendbaar. Toegegeven, ons inlevingsvermogen is groot en wordt snel getriggerd. De fantasiewereld die De Groote en Faes creëren barst van de rauwe decors en zoete kleuren. Hier en daar schuurt het lekker en ruikt het guur. Dan weer kiezen ze voor teder en integer.

Dat ze al jaren samen spelen, hóór je. Het is een godsgeschenk om je als gastmuzikant dan aan zo’n tandem te kunnen vasthaken. De Amerikaanse trompettist Dave Douglas speelt mee op drie van de twaalf nummers. Douglas draait al meer dan dertig jaar op volle toeren mee in de internationale jazzscene. Dat Faes en De Groote het oog op hem lieten vallen, is wellicht te verklaren vanuit zijn achtergrond bij Horace Silver, Bill Frisell en John Zorn. Hij profileerde zich als erg veelzijdige muzikant en is daarom de uitgelezen gastmuzikant op een plaat zonder grenzen.

Het duo opent rustig met “Le métropolitain”. Warme gitaar, losse bas, mooi riedeltje. Halverwege trekt Bruno meer registers open en toont hij zich van zijn ruwere kant. De sfeer wordt drassiger in “Bastien”, een ode aan Bach. Het is een donker nummer waarin Faes een lijvige rockgroove neerzet voor de lichtjes weemoedige gitaarklanken van Bruno. De strijkstok houdt stevig tred en Bruno De Groote kan er vrijelijk over gedijen.

In “Manifesto” laten ze er geen gras over groeien. Van aan de start schakelen ze een versnelling hoger met een fris klezmerriedeltje met een erg romantische bridge. Tristesse troef in “De eenzame treurwilg”, wat ons betreft een van de mooiste nummers op de plaat. Van alle ballast verlost en gespeeld vanuit de grootste nederigheid, dit is een topnummer. Het is straf hoeveel eenheid ze in zo’n mix aan stijlen vinden. “Les Lunes” is zo sober in uitvoering en tegelijk zo rijk in sound dat het bijna als ambient muziek kan bestempeld worden (met dank aan de subtiele effecten van producer Nicolas Rombouts). En in “Cascamorras blues” sluipen latinritmes binnen.

“Symphony for two little boys” is een integer plaatje met een bescheidenheid die te benijden is. Het duo tuimelt van de ene ontdekking in de andere en wie wil meegenieten, moet snel eens luisteren.

De Groote – Faes Duo is binnenkort te zien in onder andere Asse, Kortrijk, Brasschaat en Gent. Meer info vind je op de hun website.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 + vier =