Eindejaarslijstje 2016 van Steven Vervaet

Een top drie in het teken van verlies, pijn en verdriet en zeven andere platen die niet op de finishfoto staan, maar niettemin ook de moeite waard zijn. 2016 was een bizar muziekjaar vol verschrikkelijke schoonheid.

  1. Nick Cave & The Bad Seeds :: Skeleton Tree       Cave verliest z’n zoon en schrijft een huiveringwekkend schone soundtrack bij het verwerkingsproces. Maar ook zonder dat tragische verhaal zou Skeleton Tree wellicht het album van het jaar zijn: een logisch vervolg op Push The Sky Away, waarop Cave en z’n kompanen hun geflirt met loops en asgrauwe ambient naar een nog hoger niveau tillen.
  2. David Bowie :: Blackstar       Het moment dat het scherpst in m’n geheugen gegrift staat: de mail lezen dat Blackstar in m’n postbus ligt om nog geen uur later te horen dat Bowie het tijdige voor het eeuwige verruild heeft. Z’n muzikale afscheids-brief is alvast een zwanenzang zonder weerga: een kosmische kruisbestuiving van jazz, elektro-nica en pop waarmee hij het jonge grut voor de laatste keer het nakijken geeft.
  3. Leonard Cohen :: You Want It Darker       Nog een muzikaal testament dat diepe groeven in de ziel trekt. Adam Co-hen hijst z’n papa in een speciale stoel en motiveert hem om de karrenvracht aan schetsen en teksten in een laatste plaat te gieten. Dat moeilijke creatieproces staat in een schril contrast met de uitgepuurde, bedrieglijk eenvoudige pracht van dit album.
  4. Oathbreaker :: Rheia       Wie zich laat overgieten met heet kaarsvet voor het artwork van een nieuw album, lacht er niet mee. Caro Tanghe en haar gevolg grossieren op hun derde plaat in verschroeiende intensiteit en naakte, pure emotie. Rheia is een plaat van extremen: harder dan ooit, maar vol momenten van verstil-ling.
  5. Radiohead :: A Moon Shaped Pool       The Oxford Five kan het nog. Bloedmooi, gelaagd en melodieus, maar onrustig, weerbarstig en onheilszwanger tegelijk. Radiohead ten voeten uit, quoi. En dan hebben we het nog niet gehad over de fabuleuze strijkersarrangementen van Jonny Greenwood.
  6. Solange :: A Seat At The Table       Lemonade van grote zus Beyoncé zat vol prik, maar Solange doet het anders én beter. Minder militant en met meer poëtische zeggingskracht. Het maakt haar kroniek over de plaats van Afro-Amerikanen in de VS van vandaag er enkel indringender op.
  7. Savages :: Adore Life       “Love Is The Answer”, op basis van de songtitel verwacht je roze bubblegumpop, maar de eerste single van deze plaat is een verzengende vuurzee van noise. Het is Savages duidelijk menens. We moeten dringend wat aar-diger zijn voor elkaar en de band ramt die boodschap door onze strot met withete postpunk. Splinterbom!
  8. Melanie De Biasio :: Blackened Cities       Eén langgerekt nummer van 25 minuten. Blackened Cities is geen geniale commerciële zet, maar wel een muzikaal statement dat kan tellen. Een roetwalm uit Charleroi vol sfeervolle ambient en nachtelijke jazz die zich op de longen én de ziel vastzet.
  9. Opeth :: Sorceress       De eclectische Zweden verfijnen hun prog-esthetiek en slaan ons alweer met verstomming. Geen grunts en blastbeats meer in hun heksenketel, maar wel seventies rock, jazzy grooves en zelfs oosterse mystiek. Virtuositeit klonk nooit zo vurig.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − een =