Newmoon + Minor Victories :: 27 oktober 2016, Botanique

Hoewel de debuutplaat van Minor Victories — de supergroep met leden van Editors, Slowdive én Mogwai — met licht gemengde gevoelens ontvangen werd, was hun passage in de Botanique op donderdagavond verrassend goed tot uitmuntend.

Ook Newmoon gooit hoge ogen, en dat tijdens zijn eerste Belgisch concert in maanden — of is het: jaren? De Gents-Antwerpse shoegaze band heeft net zijn debuut Space uit en daarvan worden onder meer “Helium” en “Head Of Stone” met veel overtuiging voorgesteld. Het is eveneens de eerste show van Newmoon sinds de release en het moet gezegd: het vijftal staat met overtuiging, drive en een stevige portie energie te spelen. De ijle, melancholische gezangen en reverbgitaren doens ons wegdromen, de drums zorgen ervoor dat het optreden met een rotvaart voorbij vliegt. Ook fel gesmaakt: de oudere tracks “Mask” en “Aria” die van onder het stof gehaald worden. — beide zijn afkomstig van de intussen twee jaar oude EP Invitation To Hold — Het is nu aftellen naar 10 december, wanneer Space voorgesteld wordt in de intieme AB Club. Daar zal Newmoon het ongetwijfeld nog beter doen.

Op de valreep toegevoegd als support act: Japanese Breakfast, de band rond de piepjonge Koreaans-Amerikaanse zangeres Michelle Zauner. Zwaar getekend door de dood van haar moeder maakte ze recentelijk haar eerste plaat Psychopump. Ondanks die zware thematiek komt de muziek van de frêle maar levendige muzikante opgewekt over. Het is echter nog niet duidelijk welke muzikale richting Zauner en haar begeleidende drummer en bassist in willen. Noch lo-fi nummers noch de indiepopversie van The Cranberries’ “Dreams” blijven echt hangen. De synthpop-achtige afsluiter getuigt van lef, maar daarmee is ook alles gezegd. Het solo gebrachte “Triple 7” (we hebben het voor u speciaal opgezocht) raakt een gevoelige snaar en kan dus wél bekoren. Zauner is (voorlopig) het best op haar intiemst. Misschien moeten we dat debuutplaatje toch een kans geven?

Iets voor tien staan dan drie grootheden uit de alternatieve muziekscene op het podium: Rachel Goswell (Slowdive, zang en soms ook wat gitaar), Stuart Braithwaite (Mogwai, gitaren), Justin Lockey (Editors, bas). Ze worden bijgestaan door filmmaker James Lockey, die de keyboards bedient en ook meeschreef aan de titelloze plaat van Minor Victories, en een krachtpatser als drummer. Minor Victories kwam tot stand via, jawel, e-mailverkeer. Tot de zomertour, die de supergroep naar onder meer Best Kept Secret Festival en Pukkelpop bracht, hadden ze zelfs nog nooit samen gerepeteerd. Maar in de Botanique springen de vonken ervan af. Vooral dankzij Braithwaite en zijn gitaarpedalen en Goswell, die relatief goed bij stem is.

Openen doet Minor Victories pokkeluid met “Give Up The Ghost en een nog verschroeiender “The Thief”. Voor het eerste nummer werd de uitdrukking ‘kort maar krachtig’ uitgevonden, het tweede wordt (gelukkig) prachtig opgebouwd met de sirenenzang van Goswell en filmische strijkers, die voor de gelegenheid uit de keyboards komen. Wanneer Braithwaite dan na een paar minuten withete noise uit zijn snaren tovert, doet hij ons naar onze oordoppen grijpen. Als gevaarlijke steekvlammen, zo kan je de verzengende gitaren het best omschrijven. Je kan niet anders dan de meest dreigende Mogwai denken. Ook wat het volume betreft, is de toon voor de rest van de show gezet.

Dat het optreden weinig rustpunten kent, verbaast dus niets. Minor Victories heeft er op de plaat namelijk amper gereserveerd. Het grote minpunt aan zo’n krachtshow is dat Minor Victories weinig moeite doet om de kortere nummers wat langer uit te spinnen. Dat probleem stelt zich al bij “A Hundred Ropes”, dat wat meer magie had kunnen gebruiken. We waren echter het minst onder de indruk van het oppervlakkige “Cogs” en het iets te snel afgehaspelde shoegaze in “Folk Arp”, een nummer dat nochtans op plaat rustig opbouwt en heel wat teweeg bracht.

Gelukkig maakt Minor Victories het helemaal goed met de langste nummers van hun plaat. “Breaking My Light” vat de bandsound misschien het beste samen: bombast, meeslepende postrock en betoverende vocalen. De band weet vooral magie op te wekken wanneer de de bloedmooie, hoge gezangen van Goswell opboksen tegen de loodzware gitaren. “Scattered Ashes (Song For Richard)”, een poppy nummer dat wél kan overtuigen, is tussendoor de voorbode voor de twee weergaloze afsluiters. In “Higher Hopes”, wordt geluidsmuur na geluidsmuur opgetrokken. “Out To Sea” is tot slot een apocalyptische, explosieve soundscape. Om kippenvel van te krijgen. Besluit? Minor Victories heeft alle sceptici — we pleiten schuldig — lik op stuk gegeven met een bij momenten betoverend knaloptreden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 5 =