“Ooh, that’s one from our much maligned mid-period”, klinkt het ironisch bij het rondje verzoekjes wanneer iemand uit het publiek om “I’m Waking Up To Us” vraagt. Zo gaat dat immers bij een band die ondertussen twintig jaar bezig is: iedereen wil een ander stukje, en de band zelf had nóg een ander idee. Je voelt dat het ook bij Belle & Sebastian vanavond schipperen is tussen al die belangen.
Je kunt immers niet iedereen tevreden houden met een carrière die ging van ingetogen outsider-anthems toen naar milde blanke funk nu. Of toch? Charme genoeg, immers. Frontman Stuart Murdoch toont zich de vlotte gastheer die in sappig Schots de honneurs waarneemt. Nu eens een babbeltje, dan weer een dansje, of een tochtje door het publiek; bang en verlegen is hij niet meer. De tijd dat Belle & Sebastian een groep van bleke muurbloempjes was ligt lang achter ons. En dat hoor je ook in de muziek. “Funny Little Frog” wordt stevig aangezet, “I’m A Cuckoo” heeft orkestrale grandeur. Kan ook niet anders met een bijna twaalfkoppige band in de rug, waaronder een klets inderhaast aangesleepte Belgische strijkers én trompettist Sam Vloemans.
Toch kan Belle & Sebastian dat verleden niet achter zich laten. Uiteindelijk is het met platen als If You’re Feeling Sinister en The Boy With The Arab Strap — waarvan beide titeltracks enthousiast onthaald worden — dat de groep ooit doorbrak. Het waren platen vol verhalen over overal buiten staan, middelbare schoolverdriet gebracht door jonge studenten, en het raakte eind jaren negentig gevoelige snaren. Een generatie die zich niet aangesproken voelde door het brallerige gedoe van de Britpopbands, vond plots een thuis.
Vandaag is de vraag veel meer of er ook een babysit beschikbaar is in dat huis. Het publiek is volwassen geworden, Belle & Sebastian schoof vlotjes mee, en is vandaag een dansorkestje voor beleefde babyborrels. Het tempo mag al eens wat meer omhoog, de sfeer wat joliger — “There’s a funny little frog in my throat” zal de frontman nog zingen — en het-moet-allemaal-zo-verlegen-niet-meer. Gitarist Stevie Jackson ontpopt zich tot speelse grappenmaker, Murdoch raast het podium af.
En zo mag de Stax-pastiche “Dirty Dream #2” al vroeg in de set passeren, en wordt al eens iets meer dansbaars opgediept. “Electronic Renaissance” is exact wat zijn titel belooft, “Legal Man” met zijn surfgitaartje iets opzwepends waar dansende sixtiesmeisjes bij horen. En daartussen? Het hele spectrum. Het ingetogen oudje “Stars Of Track And Field” wordt opgedragen aan Nafi Thiam — “Where did she suddenly come from?”, guntt Murdoch ons, maar de Brit had toch liever zilveren medaille Jessica Ennis zien winnen. Het flauwe “Perfect Couples”, door Jackson gezongen, moet dan weer Girls In Peacetime Want To Dance vertegenwoordigen. Dat is niet terecht. Het is een niemendalletje, en ook “The Book Of You” — het momentje van violiste Sarah Martin — is niet de beste keuze van die laatste plaat. Ach, elk lid van de band moet zijn plekje in de zon krijgen, veronderstellen we.
Het zal pas in de finale zijn, met een geladen “A Summer Wasting” en een dansend “Le Pastie de la Bourgeoisie”, dat Belle & Sebastian echt even helemaal doel treft. Zoals dat altijd gaat, mag een stuk publiek het podium innemen, met vooral voorzichtige — je bent een voormalig muurbloempje of niet — danspasjes,en de obligate selfies. Murdoch duikt even de trappen van het amfitheater op — “it’s quite nice here!” — maar keert al snel weer om een luid afgedwongen bisronde te geven.
Belle & Sebastian toont zich eens te meer een uiterst charmante band, maar het gevoel dat zijn tijd voorbij is, gaat niet weg. Bij het buitengaan met een oude kameraad die vroeg waarom hij deze band eind jaren negentig had gemist, werd het tijdsgeest-puzzelen. “Jij was Aphex Twin aan het ontdekken, ik verkende post-rock” – “Oh dat was toen Neubauten Silence Is Sexy uit hadden”. We waren studenten, het leven was moeilijk maar lag nog open. Vandaag is alles nog steeds complex, maar niet langer in een Belle & Sebastiansong samen te vatten. Sorry Stuart, it’s us, not you.
