Tangled Horns + Grimmsons & Lotus :: 26 februari 2016, Het Bos

Twee jaar. Zoveel tijd stak er tussen het verschijnen van de delen van het Tangled Horns’ EP-tweeluik Immovable Object / Unstoppable Force. De release van deel twee moest daarom uitgebreid gevierd worden met een knaller van een show, met een line-up van de beste bands uit de Ruffstuff-familie. Maar het noodlot zette dat plan enigszins op de helling.

Jan De Bie heeft met zijn boekingskantoor in de laatste jaren iets kunnen flikken waar heel wat platenlabels stikjaloers op kunnen zijn: een muziekfamilie creëren. Heel wat bands uit zijn ‘catalogus’ bestaan uit beloftevol jong talent met een gelijkaardige heavy achtergrond. Het was dan ook een evidentie dat de releaseshow van de nieuwe Tangled Horns-EP een dik feestje met een hele trits Ruffstuffbands zou worden. Hardcoreband Lotus, Post-hardcore/shoegazegroep Grimmsons en instrumetale stonderband Miava stonden op de affiche als support. Iedereen keek vooral uit naar Miava, die slechts zelden optreden in het Antwerpse. Tot 7 februari…

Het begon tussen de zondagse pistolets met het nieuws over een jonge, 24-jarige voetganger die na een nachtje uitgaan door een auto werd gegrepen, en het niet overleefd had. Oppervlakkige verontwaardiging over het zoveelste vluchtmisdrijf sloeg al snel om in ongeloof toen bekend werd dat het om Jelle Tommeleyn ging, drummer van Miava, The Heavy Crown en Blackbird Phantom, allemaal op het Ruffstuff-roster. De collectieve golf van verdriet en sympathie die door de Vlaamse alternatieve scene ging, was hartverwarmend, wat voor alle betrokkenen het gemis enigszins wat kon verlichten. Toch zat iedereen bij Ruffstuff met een gewrongen gevoel. De Tangled Horns-release moest een onwaarschijnlijk feest worden, en ja… wat nu?

Het Bos was vrijdagavond alvast niet in rouwstemming. Veel volk, gemoedelijke sfeer en veel pintjes, het gewoonlijke recept voor een familiebijeenkomst van de uitgebreide club van de Antwerpse underground, die de laatste jaren gestaag gegroeid is tot een echte ‘scene’. De optie om niet te kiezen voor een vervangact voor Miava bleek een goeie keuze: dat zou enkel voor gênante taferelen gezorgd hebben.

Antwerpse DIY-hardcoreband Lotus mocht de feestelijkheden aftrappen. Degelijke, solide hardcore die de geest uitademt van het serieuzere werk van Black Flag, Gorilla Biscuits en Ceremony. Bezieling en bevlogenheid troef bij deze jonge wolven, met stevige muzikale uithalen en een brulbeer van een zanger die permanent voor het podium draafde. We hoorden geen supervernieuwende zaken, maar genoeg bravado en potentieel om dit een best aangename set te maken. Daar horen we nog van. Ze maken alvast genoeg lawaai.

Tweede voorprogramma van de avond was weggelegd voor Grimmsons. Na het vertrek van drummer Michael-John Joosen vorig jaar bleek het verdraaid moeilijk voor de band om een goeie vervanger te vinden. Met Sven Goyvaerts (ex-Sombra De Bestia) achter de vellen werd er een nieuwe EP op band gezet (die wacht nog steeds op een label). Maar vrijdag bleek die alweer gewisseld voor Steven De Herdt van Marginal en The Reeves. Een erg recente wissel, waardoor de band de set tot drie nummers moest beperken. Maar dat werd slim opgelost door de instumentale passages langer te rekken, maar dat leverde vreemd genoeg geen ‘warme rek’ op. Neen, de nummers kregen door deze aanpak wat meer ademruimte en wijdsheid mee. En dat voerde op zijn beurt de intensiteit van de hele set op. Dat was vooral te merken aan zanger Sven Stockmans, die zich een paar keer zichtbaar verloor in de muziek. Knap om te zien dat een band zulke risico’s durft te nemen met het eigen materiaal. Dat loopt niet altijd even goed af, maar Grimmsons komt niet onaardig mee weg. Zo’n drummerwissel kan dus boeiende resultaten opleveren.

En dan, net voor de show van Tangled Horns van start gaat, doven alle lichten, en projecteert een beamer de videoclip van “Ignore Alien Orders” van Miava op een reuzengroot scherm achteraan het podium. Muisstille zaal, een collectieve krop in de keel en een daverend applaus na afloop: Miava heeft zijn rol als voorprogramma toch nog kunnen waarmaken. Alleen rotjammer dat het op deze manier moest gebeuren.

Maar de hoofdvogel van de avond moest er dan nog aan beginnen. De set van Tangled Horns begon met een verrassing: Bert Hofmans, drummer bij openingsact Lotus, schoof broederlijk aan naast vaste vellenslager Kris Martens, en vormde zo een dubbele ritmesectie à la Melvins / Big Business. En dat werkte verdraaid goed: de machine liep zo gesmeerd dat de mokerslagen bijna voelbaar door Het Bos daverden (chapeau, gasten). En die gesmeerde machine kon je ook probleemloos toedichten aan de rest van de band. Tangled Horns stond zich zichtbaar te pletter te amuseren, zonder te vergeten dat er een superstrakke rockshow moest afgeleverd worden. Vanaf openingsnummer ‘Momentum’, meteen ook de eerste track en single uit de nieuwe EP Unstoppable Force, gingen de vlammen door het dak, en kreeg het publiek ruimschoots waarvoor het gekomen was: een uur onvervalste topzware bluesrock.

Zowat heel Unstoppable Force werd door de set gesjeesd, maar ook een groot deel van voorganger Immovable Object (waaronder het magistrale, hypnotiserende “Monolyth”) en zelfs ouder werk, zoals “Heavy Rain” uit debuutalbum Klang. We kregen op de koop toe nog Beatles-cover “Come Together” op steroïden naar het hoofd geslingerd. Alles werd gebracht met oodles grinta en verbetenheid, niet in het minst dankzij zanger en volksmenner par excellence Tim Vandeplas, die voor een keer eens niét toegaf aan zijn chronische vernielzucht, maar zijn energie omzette in tomeloos geflipt enthousiasme naar het publiek toe. En dat werd in grote dank afgenomen: een tjokvol Bos zette het onverwijld op een feesten. Eindconclusie: een nagenoeg perfecte rockshow als apotheose van een schitterende avond en een meer dan passend eerbetoon. Veel lawaai, maar ook veel liefde die avond in Het Bos. Onze nekspieren en mondhoeken staan nog altijd in een kramp. Héérlijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × vijf =