In 2013 raasde Savages met Silence Yourself als een ijzige winterstorm door het muzieklandschap, een spoor van omvergeblazen concertgangers achter zich latend. Voor Adore Life stelde het Londense viertal zich als doel zo luid mogelijke songs te creëren; een missie waar ze slechts gedeeltelijk in slagen.
“The Answer”, een withete geiseruitbarsting van een song, trapt de plaat nochtans veelbelovend af. In de bijhorende clip spat de adrenaline in het rond, het beeld oproepend van een moshpit die voor de verandering eens niet uitsluitend van testosteronlullen vergeven is. Drumster Fay Milton rost haar instrument furieus af terwijl Gemma Thompson haar gitaar onophoudelijk doet ronken als een op hol geslagen cirkelzaag. Enkel een band als Savages komt trouwens weg met een mantra als “love is the answer” zonder in meligheid te verzanden. “T.I.W.Y.G.” is nog zo’n splinterbom: strak, compromisloos, ongemeen hard(core) en zich zonder adempauze een weg banend naar het einde. Bij “Evil”, een warme oproep om je niet in een keurslijf te laten dwingen, durven we zelfs voorzichtig van een dansbaar ritme gewagen.
Wat opvalt is dat de groep een gemene, agressieve plaat wil afleveren, maar niettemin hoopvolle woorden aanreikt. De centrale boodschap zit het best vervat in “Adore”, een traag en bevreemdend nummer, waarvan je pas na een tweede luisterbeurt de opbouw leert appreciëren. Frontvrouw Jehnny Beth start al reciterend, enkel vergezeld van een tokkelende bas en een nauwelijks aanwezige gitaar en percussie. Net wanneer je begint te vrezen voor een vertellied komt daar een onverwacht zangerig, naar Morrissey geurend refrein: “I will die, maybe tomorrow / So I need to say / I adore life”. Dat kan tellen als opgestoken middenvinger naar levensmoeheid, misantropie en al wie “the urgency of life” wegwuift. Het beste komt naar voren in de laatste anderhalve minuut, waar de opgebouwde spanning eindelijk ontbrandt in een intense portie noise, galm en distortion.
De drang om ten volle te leven zonder spijt, schaamte, zelftwijfel of schuldgevoel pulseert doorheen het hele album. De vier dames zullen het wellicht niet graag horen (bij hun debuut stak nog een streng manifest), maar eigenlijk zijn de woorden slechts bijzaak. Hun grootste troef en aantrekkingskracht ligt in de stormachtige energie die ze bijwijlen ontketenen, hun branie en durf om de confrontatie aan te gaan. Daarom is het extra sneu dat er net iets te veel meanderende nummers op Adore Life rondslingeren die de vaart eruit halen. Je voelt wel dat ze mikken op een atmosferische sound, een inventief gebruik van noise en galm in plaats van riffs, maar die haring braadt niet echt. Ze mikken op extase, een slow burn die al dan niet overgaat in een intense climax zoals een band als Swans dat kan, maar komen uit bij een snoozefest. “Sad Person” komt vlak over, ondanks het trucje van de ritmeversnelling halverwege, en doet pas echt opvallen hoe monotoon en vervelend de overslaande stem van Jehnny soms kan klinken. Ook op “Slowing Down The World” en “Mechanics” waren ze ons even kwijt. Waren we een sportcoach, dan legden we er al toeterend de zweep op: “Komaan! Minder babbelen. Strakker. Scherper. Bouw die nerveuze spanning op en leg er een bom onder! Doe jullie naam eer aan en wees wild verwoestend in plaats van langzaam de berg af te rollen!”. Toch gaat een eervolle vermelding nog naar “I Need Something New”, een nummer dat al improviserend op het podium tot stand kwam en ontaardt in een schijnbaar anarchistische herrie die ditmaal wel kan beklijven.
Omdat we nú leven, verspillen we liever geen tijd meer met het vergelijken van notities. Op zijn best laat Savages ons achter met een woest kloppend hart in de borstholte en een ijzeren vuist in de lucht. Tijdens hun zwakkere momenten boeten ze in aan urgentie, kracht en energie. Oordeel vooral zelf, druk op play en vergeet niet aan de volumeknop te draaien tot die hardnekkige oorsmeerprop eindelijk loskomt. U moest al weg zijn.
Op woensdag 2 maart speelt Savages in een uitverkochte Botanique (Orangerie).
