Eindejaarslijstje 2015 van Toon Heylen

  1. Benjamin Clementine :: At Least For Now      Geen artiest die mij dit jaar zo bij de keel greep als deze jonge Brit aan de piano. Omdat uit zijn stem geen opgeklopt sentiment, maar pure hartzeer klinkt, omdat zijn debuut overloopt van het rauwe talent en van de enorme ambitie zonder zichzelf voorbij te lopen en misschien ook wel omdat in Clementines levensverhaal Parijs een stad is van hoop en succes, en niet van angst en verdriet zoals ze dat in 2015 voor zovelen wél was.
  2. Unknown Mortal Orchestra :: Multi-Love      Zonovergoten en kleurrijk, zwoel maar tegelijk ook verfrissend, avontuurlijk, op geen enkel moment saai of voorspelbaar en vooral: te kort. Multi-Love was niet alleen de soundtrack van de zomer, het was ook de perfecte metafoor voor wat een zomer zou moeten zijn.
  3. Flying Horseman :: Night Is Long      The night time is the right time, zingt Bert Dockx zelf, en geef ‘m eens ongelijk. Flying Horseman verdraagt geen daglicht, maar gedijt op verlaten snelwegen waar hoogstens de op- en afritten verlicht zijn. Een wereldnummer als “City” heeft Night Is Long niet, maar misschien maakt net dat gebrek aan een absolute uitschieter er zo’n prachtplaat van.
  4. Villagers :: Darling Arithmetic      Na de rijkelijk aangeklede nummers op voorganger {Awayland} koos Conor O’Brien opnieuw voor de intieme, niets verhullende liefdesliedjes. Oprecht en openhartig, bescheiden maar bloedmooi.
  5. Viet Cong :: Viet Cong      De meest gespierde wall of sound kwam dit jaar uit Calgary, Canada. Pikdonkere gitaarriffen met net genoeg melodie om de wereld te veroveren, wat ze dan ook deden. En dat concert op Pukkelpop, oh mensenlief.
  6. Bob Dylan :: Shadows in the Night      In het jaar waarin Ryan Adams een plaat van Taylor Swift coverde en Adele de vorige plaat van Adele coverde, ging Dylan aan de slag met het oeuvre van Frank Sinatra. En hij had voor de gelegenheid de stembanden gepolijst, want Dylan klonk in twintig jaar niet zo glad.
  7. Courtney Barnett :: Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit      Ouderwetse, early nineties grungerock met teksten die doen lachen zonder dat ze echt grappig willen zijn. Courtney Barnett neem het leven niet te serieus, maar maakt er wel een hoogst amusante plaat over.
  8. Wilco :: Star Wars      Jeff Tweedy beleefde hier zoveel plezier mee, dat iedereen het mocht horen en hij de plaat meteen gratis op het internet smeet. Op Star Wars geen ontroerende heartbreakers, geen zoektocht naar de perfecte popsong en geen overtollige productie, alleen maar goeie ouwe gitaarpret. Ook dat doet deugd.
  9. Bony King :: Wild Flowers      De Vlaamse folkprins Bram Vanparys sloeg resoluut een zijpad in en nam zijn persoonlijke Harvest op. Meer een country- dan een folkplaat dus, met meer zeemzoete arrangementen dan uitgeklede songs, maar nog steeds van een klasse waar geen Vlaamse singer-songwriter aan tipt.
  10. Richard Hawley :: Hollow Meadows      Na één straffe plaat als psychedelicarocker en drie meesterwerken als crooner, bracht Hawley dit jaar de perfecte combinatie uit. De strijkers noch de gitaren krijgen het spotlicht voor zich alleen, maar passen er met z’n tweeën perfect in.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − 4 =