Eindejaarslijstje 2015 van Sören Daniels

Net zoals de voorgaande jaren was ook 2015 een jaar van voor- en tegenspoed, eensgezindheid en controverse, haat en liefde. Gelukkig waren daar enkele schitterende albums om ons even af te zonderen van de wereld en haar grillen en terug bij zinnen te komen. Er zullen ongetwijfeld nog enkele prachtige releases aan mijn oor voorbij gegaan zijn die meer aandacht verdienen dan degenen die ik zal opsommen, maar dit zijn voor mij de meest opmerkelijke plaatjes die ik dit jaar heb mogen ontdekken.

  1. Refused :: Freedom      Wie nog steeds denkt dat hardcore een genre is dat alleen besteed is aan boze pubers, veganisten en salonactivisten zou zich lelijk kunnen vergissen. De heren van Refused zijn ondertussen de 40 gepasseerd en staan nog steeds voor hetgeen ze twintig jaar eerder verkondigden. Ze hebben wel degelijk iets te vertellen maar de meningen over hun nieuwste wapenfeit blijven echter verdeeld. Zelfs op de redactie zijn we het er kennelijk niet over eens of deze plaat nu echt gemoeten had of het lange wachten waard geweest is. Het hangt er een beetje af van wat de luisteraar in kwestie zelf gewild had dat het zou worden; meer van hetzelfde of iets compleet anders. Het inmiddels legendarische The Shape Of Punk To Come kon in het jaar van verschijnen ook op weinig bijval rekenen en de band heet tenslotte Refused. We zullen wel zien wat de criticasters over een jaar of tien te zeggen hebben. Voor mij is het alleszins de verrassing van het jaar gebleken.
  2. Zombi :: Shape Shift      Progrock, oftewel spacerock, zonder gitaren? Moet kunnen! Het Amerikaanse duo Zombi slaagt er magnifiek in met een vette knipoog naar de horrorfims van de jaren 80 en de bijhorende synthesizerdeuntjes zoals we die kennen van grootmeester John Carpenter. Halloween was een waar genoegen met dit schijfje op de achtergrond.
  3. Ghost :: Meliora      We blijven nog even ronddwalen in de wereld van spoken en geesten met de derde langspeler van Ghost. Na het mindere Infestussimam hebben de Zweden met hun nieuwste psalmen zelfs een deel van de koppigste ongelovigen over de streep weten te trekken. Papa Emeritus III wint meer zieltjes dan de kerstman, Sinterklaas en Richard Dawkins samen. De Duistere Heer mag trots zijn op zijn Nameless Ghouls.
  4. Baroness :: Purple      Alleen al voor hun overlevingsdrang en vechtlust zouden John Dyer Baizley en de zijnen alle lof moeten krijgen. In plaats van een bitter album over de verwerking van de rotjaren die hij achter de rug heeft, komt Baroness vol goede moed terug met een stralend album dat misschien wel eens het beste in de rij zou kunnen zijn.
  5. Deafheaven :: New Bermuda      Wat deze betreft komen (lh) en ik overeen. Eigenzinnige black metal doorspekt met postrock en shoegaze die door de oude garde afgedaan wordt als hipster metal en door ons wordt omarmd als een revelatie. Fan of niet, men kan niet ontkennen dat geen enkele andere band klinkt zoals Deafheaven. Wij kijken vol verwachting uit naar hun optreden in de AB op 16 maart volgend jaar.
  6. Temple Of Baal :: Mysterium      Ongelooflijk hoeveel black metal en andere vormen van extreme metal gedijen in de Franse contreien en toch onopgemerkt blijven door het grote publiek. Een van de meest sinistere Gallische monsters wordt gevormd door de Parijzenaren van Temple Of Baal. Mysterium is een gitzwarte brok metal waar zelfs de meest doorwinterde fanaten hun tanden op stuk kunnen bijten. Geen enkele zichzelf respecterende metalhead zou dit aan zich voorbij mogen laten gaan.
  7. Stray From The Path :: Subliminal Criminals      Rage Against The Machine 2.0, zo wordt deze Amerikaanse hardcoreband beschreven door eender wie die voor het eerst met hen in aanraking komt via Subliminal Criminals. Niet helemaal onterecht en de jongens nemen het u niet kwalijk. Integendeel, ze steken het niet onder stoelen of banken dat het innovatieve gitaarspel van Tom Morello een zeer belangrijke inspiratiebron is geweest en danken u vriendelijk voor het compliment.
  8. City And Colour :: If I Should Go Before You      Het hoeft niet altijd loeihard en snel te zijn om goed te zijn. Traag en subtiel is ook best mooi. Er is niks mis met je gevoelige kant te tonen. En dat heeft Dallas Green met zijn City And Colour goed begrepen. Heb je vandaag al gezegd dat je haar graag ziet? Doe het dan zeker voor je vertrekt en de deur achter je in het slot laat vallen. Elke dag opnieuw.
  9. Sardonis – III      Op elke eindejaarslijst – of eender welke top X lijst – hoort minstens een band van eigen bodem thuis. Op mijn lijst is dat het Limburgse duo Sardonis met hun derde album dat gemakshalve het Romeinse cijfer III toegewezen kreeg. Simpel en effectief, net zoals hun muziek. Al het overbodige achterwege laten en gewoon rechttoe rechtaan knallen. Een groot deel van het Europese vasteland en Japan gingen al voor hen door de knieën, nu de rest van de aardbol nog.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × vijf =