Eindejaarslijstje 2015 van Kathy Van Peteghem

Alle terreuraanslagen, bommeldingen en Gr/Brexiten ten spijt was 2015 een goed jaar voor Belgische muzikanten. Zo overtroffen Dez Mona, The Van Jets, Douglas Firs, Team William en Tiny Legs Tim ruimschoots onze persoonlijke verwachtingen, en er zal in andere enola-lijstjes nog wel meer Belgisch gewelden te vinden zijn. Maar ook buiten de landgrenzen was het veelal l’embarras du choix, zoveel moois kwam er op ons afgewaaid. Een persoonlijke top 10:

  1. John Grant :: Grey Tickles, Black Pressure      Ontdekt midden 2013, gedraagt John Grant zich al meer dan 2 jaar als een hardnekkige oorwurm: zijn teksten blijven onvermijdelijk plakken en die diepe gevoelige stem doet de haren in onze nek rechtstaan. Maar zou hij met Grey Tickles, Black Pressure het niveau van de 2 vorige solo albums behouden? Ja hoor, alle zorgen waren ongegrond: Grant slaagt er opnieuw in om ons te doen schaterlachen met zijn miserie. Dat doet hij zelf ook.
  2. Tiny Legs Tim :: Stepping Up      Al jaren volgt deze reporter de muzikale avonturen van de Gentse West-Vlaming. En eindelijk, eindelijk heeft hij de hoofdvogel afschoten: op Stepping Up toont Tim De Graeve, aka Tiny Legs Tim, dat hij meer in zijn mars heeft dan zijn oude blueshelden te doen herleven. Het album zit vol frisse gitaarklanken, slimme en mooie teksten en hij heeft een inspiratievolle groep muzikanten rond zich verzameld. Volgend jaar mag De Greave de Belgische driekleur verdedigen in de European Blues Challenge. We zijn benieuwd.
  3. Dez Mona :: Origin      We kunnen altijd rekenen op Dez Mona om ons te verrassen: nadat voorganger A Gentleman’s Agreement bol stond van de rockclichés en verdomd hard uit de hoek kon komen, kozen Gregory Frateur en de zijnen er deze keer voor om terug te keren naar hun roots, zijnde jazzy klanken, atmosferische accordeon en een contrabas die meermaals de show steelt. En het werkt wonderwel.
  4. Tom Robinson :: Only The Now      Na 20 jaar stilte komt de Engelse singer songwriter op de proppen met een nieuw album. Dat het zo lang geduurd heeft, ligt aan het leven zelf: Robinson had 2 kinderen op te voeden, samen met zijn vrouw, en werd en passant ook nog presentator bij de BBC. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en op Only The Now bewijst hij dat zijn talent voor het schrijven van spittante teksten nog niet verloren gegaan is. Wel integendeel.
  5. James & Black :: How Long is Now      Bruce James en Bella Black ruilden 3 jaar geleden hun gemakkelijk leventje in Amerika voor het onzekere bestaan van de rondreizende muzikant. Samen met jeugdvriend Philip Ross toeren ze doorheen Europa, en het moet gezegd, hun volharding begint vruchten af te werpen. Nu is er dus eindelijk die eerste volwaardige plaat, en het wordt al uitkijken naar 2016, want dat deze soulvolle muzikanten ons nog niet het beste van hun kunnen laten zien hebben, daarvan zijn we overtuigd.
  6. Guy Davis :: Kokomo Kidd      Al meer dan 20 jaar verkondigt Guy Davis zijn boodschap: de enige echte blues die er toe doet, is de akoestische Deltablues. De man is niet alleen begiftigd met een markant en melodieus gitarenspel, hij is ook een rasverteller, die er telkens in slaagt zich in te leven in de troubles van zijn medemens. Een schoon man in alle betekenissen van het woord.
  7. The Van Jets :: Welcome to Strange Paradise      Hun vijfde album op 10 jaar tijd. Met daarop de gekende Van Jets ingrediënten: teksten vol rare kronkels, gitaargeweld dat opbokst tegen de stem van Johannes Verschaeve. Misschien iets minder wild en ongeleid projectiel dan vroeger, maar toch nog catchy en theatraal as hell.
  8. King Dalton :: Thilda      Het tweede album van King Dalton werd opgenomen in een villa in Kalmthout, alwaar de groep zich opsloot en enkel de muziek liet spreken. En dat hoor je: ook al is het album een mengelmoes van rock, pop, soul, Afrikaanse en oosterse ritmes, het klinkt verbazingwekkend normaal. Alsof het zo moest zijn. Wat ons betreft: ja, het moest inderdaad zo zijn om ons te bekoren.
  9. The Delta Saints :: Bones       The Delta Saints, dat zijn 5 jonge snaken uit Nashville die vanop de universiteitsbanken besloten om samen muziek te maken. En dan nog liefst van die swampy en opwindende blues. Past perfect bij hun onrustige natuur. Op Bones staan ook rustige en contemplatieve nummers, maar het hardere werk primeert.
  10. Katzenjammer :: Rockland      Soms vraagt een mens zich af: wat is dat toch in Noorwegen? Het bulkt daar van de originele groepen, en ook Katzenjammer is na 10 jaar aan de weg timmeren bekend en berucht in heel Europa. De dames spelen folk, maar op hun manier. En op verschillende instrumenten, want live wisselen ze constant van plaats. Het blijft een aantrekkelijk schouwspel.

En verder ook nog genoten van:
Therapy? :: Disquiet
Kitty, Daisy & Lewis :: The Third
Douglas Firs :: The Long Answer is No
Sufjan Stevens :: Carrie & Lowell
Team William :: Drama

Op concertvlak was het een beetje een mak jaar. Gelukkig zat het “venijn” in de staart, en werd 2015 alsnog beukend en kippenvel-gewijs afgesloten. In stijgende volgorde geeft dat dan:

Adrian Crowley, 5 februari, AB Club: de Ierse singer songwriter deed wat hij het beste kan: zijn ietwat groteske en ironische teksten voorzien van sfeervolle soundscapes en gitaarklanken. Mooi, alleen wat té rustig voor deze reporter.
Kraftwerk, 17 januari, Paradiso: het winters uitstapje naar Amsterdam was best leuk, met als toetje een integrale uitvoering van Radio Activity, gevolgd door een best of. Nog nooit zoveel idiote 3D-brilletjes van nabij gezien, maar best indrukwekkend.
Dez Mona, 2 oktober, AB Club: nog steeds onbegrijpelijk waarom Gregory Frateur en de zijnen niet in grotere zalen spelen, maar aan de andere kant doet het wel iets om hen van zo dichtbij hun muziek te zien beleven. En dan die buitenaardse stem van Frateur natuurlijk. Schoon, schoon, schoon.
Dr. John, 15 augustus, Jazz Middelheim: in het kader van “de levende legende die je moet gezien hebben”: Dr John. Op zijn laatste album brengt hij op geheel eigenzinnige wijze hulde aan Louis “Satchmo” Armstrong, en het mag gezegd, het smaakte naar meer. De voodoodokter uit N’Awlins mag nog eens langskomen.
JP Soars & The Red Hots, 25 oktober, Vlierden: de tijdsbom, de klap op de vuurpijl. Al enkele malen live mogen aanschouwen, maar wat JP Soars die zondagnamiddag uit zijn gitaren schudde, daar bestaat maar een woord voor: buitenaards. Gedurende bijna 4 uur gaf de Amerikaan onophoudelijk van jetje. Een belevenis om te koesteren en in het hart te sluiten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 + 8 =