Splinterbom, molotovcocktail, kogelregen,… Niet bepaald de meest gepaste woorden in deze tijden van terreur en nors kijkende militairen, maar probeer een concert van Raketkanon maar eens anders te omschrijven. In hun enige Belgische najaarsconcert speelden de Gentse lawaaimakers gretig, welja, stokebrand in de AB!
Een duf voorprogramma uitnodigen om dan zelf des te meer te schitteren, Zou dat Raketkanons motivatie zijn geweest om Lushes uit te nodigen? Het New Yorkse duo begon degelijk met hypnotiserende gitaarriffs en zompige grooves, maar gaandeweg zakte hun set als een pudding in elkaar. Denk aan een coverband van Liars die even opwindend en sjamanisch probeert te klinken als hun stadsgenoten, maar daar met psychedelisch gewauwel en ronduit slordige songs nergens in slaagt. Een losse flodder in afwachting van het echte openingssalvo (nogmaals, sorry voor de metaforen).
En dat eerste schot was meteen een voltreffer. Raketkanon keilde onmiddellijk de moordriff van ‘Harald’ de zaal in en de AB transformeerde in een oogopslag tot een woelige zee van headbangende en spastisch dansende enthousiastelingen. En aangezien de manische noiserockers er de band niet naar zijn om gas terug te nemen, knalden Pieter-Paul Devos en co. er in een sneltempo ‘Nico Van Der Eeken’ en ‘Helen’ achteraan. Wie toen nog niet half in de touwen hing, kreeg met een ziedend ‘Herman’ er nog een flinke toek op het bakkes bij.
Snoeihard, maar tegelijk eigenzinnig en een en al verfrissende gekte. Zo klinkt Raketkanon op plaat, maar live komen die kwaliteiten nog veel meer uit de verf. Dat bleek nog best in ‘Abraham’, de b-kant van een 7-inch die de band onlangs uitbracht. Het onbekendste nummer uit de set, maar een even grote oplawaai als de songs op hun twee reguliere platen. Verzengende noise, ijselijk gekrijs, pompende drums en vooral onmenselijk hard dreunende synths: het was dansen met een waas van waanzin voor de ogen.
Alle vormen van etiquette vielen nog meer weg toen ‘Florent’ al relatief vroeg werd gedropt. Pieter-Paul Devos dook voor de zoveelste keer het publiek in, stagedivers volgden z’n voorbeeld en toen dat speelse synthriedeltje net iets langer werd aangehouden, ging iedereen collectief uit z’n dak. “Niet iedereen gaat hier naar de gym, draag een beetje zorg voor elkaar”, vroeg Devos. Een oproep die geen overbodige luxe was.
Alsof de band zelf de verzengende vuurzee in het publiek wou doven, vroeg Devos daarna of ze een liefdesliedje mochten spelen. ‘Elisa’ kalmeerde even de gemoederen, maar daarna stak de gitaar van Jef Verbeeck weer meedogenloos het vuur aan de lont. Zelfs de problemen met diens versterker op het einde van het concert konden de pret niet bederven. Raketkanon preekte voor een bekeerde kerk en de band putte onnoemelijk veel energie uit de sfeer in de zaal. Blikvanger was eigenlijk nog meest Lode Vlaeminck, die voortdurend rondhoste op het podium en tegelijkertijd moddervette synthriffs en knotsgekke geluiden uit z’n bassynth toverde.
En na een explosieve bisronde met ‘Lena’ en ‘Pjotr’ was het over. Laten we maar even recht voor de raap zijn als Raketkanon zelf: de Gentenaars zijn de meest opwindende Belgische band van het moment, op plaat maar zo mogelijk nog meer live. Compleet murw geslagen en met een psychotisch smoelwerk trokken we de Brusselse nacht in. De militairen fronsten hun wenkbrauwen…
