Tom McRae :: 2 oktober 2015, AB Brussel

Tom McRae blijft, een rasperformer die er zonder veel moeite in slaagt een zaal zo uit zijn hand te laten eten, hoewel hij op plaat al een tijdje wat zwalpt rond de middelmaat. Dat was deze avond niet anders, alleen spijtig dat de muziek soms wat leed onder een overdosis geleuter.

Het plaatje is al genoeg afgedraaid: “Tom McRae, was dat niet die gast die aan het begin van het millennium enkele geweldige platen maakte maar die zich daarna op hoogst trieste wijze meer en meer de vergetelheid in zong?” Tom McRae is inderdaad niet meer één van de vaandeldragers van de ‘quiet is the new loud’ die hij was toen hij ooit voor de Mercury Price was genomineerd. Toch blijft de Brit nog steeds mooie platen maken die onterecht nogal onbemind onder de radar gebleven zijn. Ook Did I Sleep And Miss The Border, zijn laatste plaat, was weer geen allesomvattend meesterwerk, maar bevatte zeker enkele pareltjes. Maarja, de man heeft met zijn drie eerste albums nu eenmaal ook voor zichzelf de lat (misschien te?) hoog gelegd.

Live vertelt de biografie van McRae echter een heel ander verhaal: dat van een hele resem gevarieerde tournees in allerhande bezettingen, waarbij de man telkens de zaal weet te betoveren. Hij heeft daarbij écht wat veel andere artiesten claimen te hebben, namelijk een werkelijk hondstrouwe en diepenthousiaste fanbase, waardoor in de zaal altijd meteen een magisch gevoel van verbondenheid hangt. Bovendien laat de Brit tijdens zijn optredens altijd een spoor van cynische grappen en spottende sneren achter zich, overgoten met royale hoeveelheden zelfspot. Dit zorgt er meteen voor dat zijn optredens geen loodzware avonden zijn waar je keel toegeknepen wordt met pikzwarte verstikkende weltschmertz.

McRae smeet zich meteen in zijn set met een openingssalvo uit Did I Sleep And Miss The Border: “The Dogs Never Sleep” was krachtiger dan op plaat en ook “We Are The Mark” stond steviger op zijn schoenen. In het sterke “The High Life” toonde de zanger zich van zijn meest kwade en agressieve kant: hij klauwde om zich heen en zeker in de zinderende coda spuwde hij zoveel gal dat hij bijna een gat in de vloer van de AB brandde. Daarna gooide hij er meteen vrij vroeg in de set hét meezingmoment “End Of The World News” achteraan. Dit zal trouwens het recept voor heel de avond worden: enkele nieuwe nummers en daarna een of twee songs uit de eerste drie albums. De man liet King Of Cards, The Alphabet Of Hurricanes en From The Lowlands ondertussen volledig links liggen.

Daarna haalde McRae zelf de angel uit het concert met een weinig overtuigend “Expecting The Rain” en het sowieso al zwakke en zeurderige “Christmas Eve, 1943”. De boel valt wat stil. Gelukkig trekt hij met “A & B Song”, een van zijn venijnigste songs ooit, en een prachtig “Walking To Hawaii” het concert weer op gang. In dat laatste nummer zijn vooral een glansrol voor Olli Cunningham (toetsen) en Oli Kraus (cello), veteranen en vrienden van het eerste uur, weggelegd. Opnieuw is duidelijk waarom McRae praktisch nooit zonder cello op tournee gaat. Ook “Let Me Grow Old With You” ging nog door merg en been. Jammer genoeg begint de publieksknuffelaar McRae daarna te veel op de voorgrond te komen. “Hope Against Hope” is wel goed gebracht, maar het meezingmoment op het einde voelt nogal artificieel aan.

De man wil de sfeer van een apocalyptisch kampvuur oproepen, maar spijtig genoeg ligt de nadruk te veel op dat kampvuur, en het optreden ontspoort wat in een ‘vrolijke vrolijke vrienden’-momentje. “What A Way To Win A War”, met de hele band verzameld rond een microfoon, baadt in

diezelfde beetje pseudo aanvoelende gezelligheid. McRae wil hier net iets te veel ‘one of the boys’ zijn, iets wat ook op zijn recente platen wat het geval is. Het gedol met de groepsleden, smartphones en het publiek is allemaal wel leutig, en hij krijgt de zaal er zeker mee op zijn hand, maar het komt de muziek en de vaart van het concert niet altijd ten goede. Hier wint de performer het jammer genoeg té veel van de liedjesschrijver. Na “Silent Boulevard” bleven wij dan ook wat op onze honger zitten. Gelukkig was er nog een prachtige bisronde waarbij McRae een prachtig “Ghost Of A Shark” liet vergezellen van een onaards mooie cellopartij. Als afsluiter diende klassieker “Boy With The Bubblegun”waarbij het tijd was om de bellenblazen boven te halen, en een duidelijk aangedane McRae werd omzwachteld door flikkerende belletjes, waarna het onherroepelijk afgelopen was. Op enkele fora gaan onder fans geruchten rond dat de Brit aan zijn laatste tournee ooit bezig is. Hopelijk vergissen zij zich schromelijk, want ondanks de dipjes was dit nog steeds een meer dan goed concert dat meermaals ontroerde tot op het bot. McRae is in ieder geval nog lang niet uitverteld.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + 7 =