Girl Band :: Holding Hands With Jamie

Er komen dezer dagen heel wat jonge noise/postpunk­acts boven water drijven, maar het Ierse Girl Band steekt er meteen met kop en schouders bovenuit.

U dacht dat met Viet Cong, Ought en consorten uw honger naar het betere lawaai al gestild was? Dan hebt u Girl Band, opgericht in 2011 in Dublin, wellicht nog nooit gehoord. Zanger Dara Kiely, bassist Daniel Fox, gitarist Alan Duggan en drummer Adam Faulkner grossieren in uiterst energieke postpunk die bij momenten overkomt als spastische dance vol noise. De heren hebben blijkbaar ook een gevoel voor flauwe humor — kijk maar naar hun bandnaam — en hun debuutplaat hebben ze doodleuk vernoemd naar een dichte vriend.

Deze jonge lawaaimakers maakten voor het eerst furore met een interpretatie van “Why They Hide Bodies Under My Garage?” van de Britse dj Blawan. Techno als een inspiratie voor een punkband? Jawel, het kan. Sinds die opmerkelijke cover creëerden ze hoge verwachtingen en die werden ingelost met The Early Years, die nog maar in april dit jaar verscheen. De EP was een schot in de roos. Girl Band wist de nihilistische trekjes van punk te koppelen aan de precisie en het repetitieve van elektronische muziek. Bovendien zijn het vlijtig tourende jongens met een gevaarlijke livereputatie en maken ze blijkbaar ook heel snel nieuwe nummers. Met dit album kunnen ze wel eens voorgoed gelanceerd zijn.

Holding Hands With Jamie is niet zomaar een eenrichtingsplaat. Wel integendeel, de nummers exploderen alle kanten uit waardoor de eerste luisterbeurt zelfs gevaarlijk en moeilijk is. Het is alsof je een mijnenveld van knarsende riffs, ziekelijke gitaareffecten en staalharde maar meticuleuze drums betreedt. Girl Band heeft een minachting voor traditionele songstructuren en tegelijk zijn de leden van alle muzikale markten thuis: eerst britpop en alternatieve rock als pubers, daarna postpunk en no wave en vervolgens krautrock en minimale techno.

Zijn er nog bands die klinken als Girl Band? Wel, neen. Op YouTube passeren vergelijkingen met The Jesus Lizard, Pixies en zelfs LCD Soundsystem de revue. De vernoemde genre-invloeden verklappen echter niet het volledige verhaal. Luister maar eens naar “Paul”, samen met “Fucking Butter” onze favoriet van de plaat. Het nummer moet het vooral hebben van scheurende gitaren en een genadeloze drumbeat, maar het verschroeiende geheel komt over als keiharde, geschifte techno waarmee de luisteraar (ja, u ook) zich van zijn of haar persoonlijke demonen kan verlossen.

In “Umbongo” halen de drums ons neer als kogels uit machinegeweren, terwijl we verder opgejaagd worden door de hysterische, nasale gezangen van Kiely. “Pears For Lunch” dikt drie minuten lang aan tot een verschrikkelijk intense en oorverdovende troep van het hele instrumentarium. Zweten, zweten en zweten: dat is het effect van de tweede single van de plaat.

“Baloo” is al even bevreemdend, manisch en verlammend. Leeft u nog? De redactie van Enola raakt steeds meer opgefokt naarmate de luisterbeurten zich opstapelen. In “In Plastic” laat Kiely — zowaar! — zijn meest melancholische kant horen. Dit is het minst chaotische nummer van de plaat, maar niet gevreesd, ook “Texting An Alien” brengt zelfs de geoefende noiserockliefhebber op het verkeerde pad. De perfecte opwarmer voor het krankzinnige “Fucking Better” en het extreem overstuurde “The Witch Doctor”. Girl Band hoort met andere woorden thuis in het ererijtje van Cloud Nothings, Viet Cong, Ought, Iceage en Parquet Courts. Bovendien slagen de Ieren erin om, meer dan al deze bands samen, buiten de lijntjes te kleuren. Topplaat van een nog heel jonge topband.

Girl Band speelt op 20 oktober in de Brusselse Botanique en een dagje later in De Kreun in Kortrijk in het kader van Autumn Falls.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 5 =