CHVRCHES :: Every Open Eye

“Live nog wat groeien, zich niet kapot touren en de popplaat van pakweg 2015 is nu al bekend”, schreven we over CHVRCHES’ debuut, dag op dag twee jaar geleden. En het is nog uitgekomen ook.

CHVRCHES was dan wel het popsnoepje van 2013, een walk-over is het nooit geweest. Daarvoor was hun synthpop iets te weinig puur op de dansbenen gericht, iets te veel met het hoofd gemaakt. Daar is de achtergrond van Iain Cook (ex-Aereogramme) en Martin Doherty (ex-The Twilight Sad) niet vreemd aan. Het leek alsof de band te schuchter was om een hele plaat voluit voor beukende beats en grote refreinen te gaan, terwijl dat door de eerste singles “We Sink”, “Lies” en “The Mother We Share” toch op hun visitekaartje stond. Het leverde een weliswaar sterk, maar in de tweede helft aarzelend debuut op.

Dat trok zich ook live door: CHVRCHES is een statische live-act die vooral doet dansen op één tegel. Een derde van het publiek luistert meer en beweegt wat met de heupen, een derde host inderdaad op en neer en minstens een derde staat zich gewoon aan een van dé frontvrouwen van de afgelopen jaren, Lauren Mayberry, te vergapen. Zij is in aanloop naar deze tweede plaat steeds meer op de voorgrond gekomen, door wederom enkele markante statements tegen misogynie in de muziekwereld en in de fanmail die ze krijgt. Dat zet zich ook door op het podium en op deze plaat: Mayberry staat ondertussen een pak steviger op haar benen.

In dat opzicht is Every Open Eye een perfecte tweede plaat: dit is een groeiende band. CHVRCHES is er na al dat touren nu ook zelf van overtuigd dat simpel en catchy geen synoniemen van “plat” hoeven te zijn. Hierdoor ruimen vormexperimenten als “Science/Visions” baan voor puntige, bijwijlen beukende popperfectie als “Never Ending Circles”, “Keep You On My Side” en “Bury It”. Het klinkt allemaal een pak urgenter en complexlozer. Een popplaat van een band die meer tijd op festivals dan thuis heeft doorgebracht. Beats bonken een pak harder uit de speakers, waardoor Mayberry zich schrap moet zetten om met hypermelodieuze zanglijnen een tegengewicht te bieden: laat dat net de combinatie zijn die CVHRCHES uniek maakt. Zodra Doherty weer een nummer zingt (al is “High Enough To Carry You” al een stuk beter dan “Under The Tide” op de voorganger), is het effect al heel wat minder.

Heerlijk om horen hoe CHVRCHES veel ongeremder uit de trukendoos plukt: het wemelt van de bruggetjes die openbarstende refreinen aankondigen, instrumentale stukjes trappen de bal nog eens knalhard in de goal nadat het refrein al gescoord had, waarna er kundig wordt opgebouwd naar de finale ontlading. Al wordt dat stramien te gelegener tijd doorbroken: hoogtepunt “Clearest Blue” bouwt geduldig en met bloedmooie zanglijnen van Mayberry op tot een climax die lepeltje ligt met “Just Can’t Get Enough” van Depeche Mode. Als dat geen livefavoriet wordt. Het klinkt allemaal wederom meer jaren tachtig dan de jaren tachtig zelf (van Cindy Lauper over Eurythmics tot The Human league), maar CHVRCHES slaagt er wel mooi in een enorme eigenheid te creëren.

Every Open Eye is dus niet bepaald een plaat die met de hoofdtelefoon beluisterd moet worden. Gelaagdheid is ver te zoeken. Maar laat dat net goed zijn: CHVRCHES dreigde tussen twee stoelen te vallen door enerzijds te catchy te zijn voor de meerwaardezoeker en anderzijds te gesofisticeerd voor de doorsnee popliefhebber. Voor die laatste categorie biedt Every Open Eye lekkers genoeg (nogmaals: het stompende “Bury It”!). Voor de eerste categorie is dit te goed gemaakt om als guilty pleasure afgedaan te worden. Dit album is een dansvloer tussen hart en benen, zoals Robyn op haar best. Mayberry maakt zich al eens boos op een ex (arme kerel), gooit haar twijfels in de groep, of maant net aan sterk te zijn en te geloven dat alles goed komt. Op dat laatste gebied is “Make Them Gold” met z’n U2-synths op het randje, al maakt ook daar het 24-karaats-refrein veel goed. Maar veel dichter bij het Songfestival moeten jullie niet komen, jongens.

Het mondt allemaal uit in een quasi perfecte popplaat, die voor meer beweging voor (en op?) het podium zal zorgen. Maar het klinkt wellicht allemaal wat te stuurs en struis om drie maal daags tijdens de kantooruren op de radio te horen – grootste hit tot dusver “Gun” zou op deze plaat door z’n softere sound uit de toon vallen. Maar laat dat net een van de sterktes van CHVRCHES zijn. Als popmuziek de frituur in het muzieklandschap is, dan is CHVRCHES veruit een van de best gekruide vlezekes van het moment.

CHVRCHES speelt op 14 november in de AB. Dansen, dansen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × drie =