Lightning Bolt :: 27 juni 2015, Het Bos

Fitnessschema voor zaterdag: paar kilometertjes joggen, stevige fietstocht, optreden van Lightning Bolt.

Het beloofde op voorhand een stevige avond te worden: broeierige temperaturen, een uitverkocht Bos en een band met een loeiharde, intense livereputatie. De twee Brians van Lighting Bolt hebben al twintig jaar lak aan klassieke podiumopstellingen, songstructuren en de trommelvliezen van hun publiek, en die aanpak leverde hen gaandeweg een steeds groter wordende aanhang op. Lightning Bolt stond reeds enkele keren op, sorry, naast Belgische podia (Lintfabriek, AB Club, Scheld’apen), telkens voor grotere hordes fans en curieuzeneuzen. Het publiek in het uitverkochte Bos was dan ook een vreemdsoortige mix van metalheads, avant-gardisten, über-hipsters (echt waar, een tattoo van Kuifje??) en zowaar een paar deftige mensen.

Na een twintigtal minuutjes openingsact Vom Grill (Dennis Tyfus, een microfoon, twee taperecorders en wat knoppen) troepte al een horde ongeduldigaards samen voor de drumkit en de uit de kluiten gewassen batterij versterkers die de basgitaar van Brian Gibson aanvuren. Dat geduld werd iets na half elf beloond toen Brian & Brian zich tussen de menigte wurmden. Het tweetal geeft zelfs na zoveel jaar gewenning nog steeds een vreemdsoortige indruk. Als er iets is dat je van beide Brians kan zeggen, is dat ze een opmerkelijk complementair duo vormen. Gibson bedeesd, wat in zichzelf gekeerd, gekleed in een spuuglelijke poloshirt en Chippendale extravert, pratend met het publiek door de microfoon in zijn bizarre, cartooneske lappenmasker. Maar waar beiden het perfect met elkaar kunnen vinden is overduidelijk: het produceren van überchaotische, loeiharde bakken teringherrie.

Want van zodra Lightning Bolt zijn kruisraketten in stelling brengt, verandert het publiek onder invloed van de pompende, schurende bassen en het maniakaal drumwerk in een kolkende, pulserende, ziedende massa met gemosh, geduw, getrek, geheadbang, gespring, en vooral liters zweet. Je wordt ongenadig meegezogen in de deining van de mensenmassa, en hey, eigenlijk vind je dat best nog plezierig ook. Want Lightining Bolt blijft drie kwartier lang onverstoorbaar de ene meedogenloze mokerslag na de andere uitdelen. Van het recentere werk uit de nieuwe plaat Fantasy Empire als “The Metal East” en “Over The River And Through The Woods” tot ouder materiaal uit Hypermagic Mountain zoals een ziedend, pompend “Dead Cowboy” (hoogtepunt!!): de band speelt alles aan een verschroeiend tempo en monsterlijk volume. Vooral wanneer Gibsons basfrequenties de hoogte inschieten zien we mensen met de handen over de oren verder bangen (mensen, alstublieft: oordoppen!).

De band blijkt zich, ondanks de mega-jetlag (ze kwamen net overgevlogen) kostelijk te amuseren. Zelfs wanneer er iemand de drumkit invliegt wordt er onverstoorbaar verdergespeeld, en zien we Gibson zelfs een licht demonisch monkellachje richting Chippendale werpen. Dit is duidelijk waar Lightning Bolt zich in zijn element voelt: kolossale, slopende shows, zowel voor de band als het publiek. Want het moet gezegd: hoedje af voor zowel de muzikaliteit als het atletisch vermogen van beide heren. Vooral Chippendale blijft van start tot finish onwerkelijk hard zijn drums geselen, en staat aan het eind van de set tot aan zijn enkels in het zweet. Wij ook trouwens: we konden na afloop ons shirt, haar en onderbroek letterlijk uitwringen. Dat toertje joggen deze ochtend verzengt in het niets bij de fysieke afranseling die we als publiek om onze oren geslagen kregen. Wie beweerde ooit dat concerten ontspanning waren?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 × 2 =