Na het succes van Our Love trakteert Dan Snaith zijn fans op een langgerekte tour. Voor de derde keer in een jaar tijd stond-ie op een podium boven de taalgrens, en toch verkocht de AB nog in een wip uit. De reden is heel simpel: Caribou staat op het voorlopige hoogtepunt van zijn carrière, en trekt die topvorm moeiteloos door naar zijn sets.
We hebben al lang geleden geleerd dat het niet verstandig is een artiest twee keer in dezelfde tour te gaan bekijken. Door de band genomen mag je dan verwachten dat de magie stevig doorprikt gaat worden – krek dezelfde knieval, precies hetzelfde mopje vlak voor de bissen, en als je pech hebt nog eens exact dezelfde setlist ook. Je weet de eerste keer ook wel dat je naar een show zit te kijken, maar er is nog altijd zoiets als willing suspension of disbelief.
Voor Caribou gelden evenwel andere regels. De laatste keer dat we hem zagen, was een half jaar terug in de Botanique – een weergaloos concert was dat. En hoewel Dan Snaith zich op deze tour ook laat betrappen op een quasi onveranderde setlist, hadden we nu, in de Ancienne Belgique, op geen enkel moment het gevoel naar een herhaling te staan kijken. De reden: Snaith laat zich omringen door een fantastische liveband, die ieder nummer een nieuw accent geeft of genadeloos maar briljant hertimmert.
“Our Love”, de titelsong van de plaat die Caribou vorig jaar betonneerde in het rijtje elektronicagiganten van zijn generatie, trapt af met dat bekende ijle mantra, een pulserende drumbeat, en een opmars richting schuchtere electroclash. In geen tijd voel je de elektriciteit in de lucht hangen. Snaiths liveband zwiert zich langs zwoele bassbeats en avontuurlijke techno, en maakt van de als houtslagwerk klinkende drumcomputer het sonische ijkpunt – een rode draad doorheen de set.
Net als op Our Love laveert de set tussen melancholie en mystiek genot, en in zijn beste momenten weet Snaith die moeiteloos naar elkaar toe te doen groeien. Tijdens “Silver” glijdt het onvervuld verlangen van de akkoorden, en in een pakkend “Jamilia” zetten het minimalistisch houtslagwerk en de etherische strijkers de toon voor een rijzend gevoel van onbehagen. Tussendoor reikt Caribou naar het Oosten in de stampende floorfiller “Mars” – folktronica op z’n Kieran Hebdens – en een vinnige, bijtende versie van “Bowls”.
Snaith en kompanen spelen niet voortdurend op het scherpst van de snee. De hoopvolle gloed en dampende elektronische circuits van “Found Out”, “Hannibal” en “All I Ever Need” worden weliswaar herwerkt met de drumpad in een centrale rol, maar af en toe raakt het tempo niet verder dan gezapig. Die randopmerkingen worden in de eindspurt wel zorgvuldig uitgegumd: eerst met de zwierige dancetrack “Odessa”, daarna met de analoge synths van “Your Love Will Set You Free”. Indrukwekkend, en dan moet “Can’t Do Without You” nog komen – een absolute toptrack waarin Caribou alle losse eindjes aan elkaar knoopt, de stroboscopen vrij spel geeft en uitpakt met een festijn aan breakbeats en de eigenzinnige, funky elektronica waar hij stilaan een patent op heeft.
Snaith komt nog een keer terug, voor de song waarvan iedereen weet dat-ie ‘m met reden tot het einde opgespaard heeft. “Sun” doet wat de titel belooft: het trekt de zon in een ruk de AB in. Gierende trashpunk, Factory Floor-techno, stampende krautrock, de gettotech van Siriusmo – tien minuten lang persen de bandleden alles eruit wat ze nog in zich hebben, om uiteindelijk weer uit te komen bij klamme, zweterige housebeats.
Hadden we al gezegd dat we danig onder de indruk waren? Als Caribou volgende week nog een keer naar België komt, gaan we gewoon weer.
