We zien John Grant graag. Niet omdat hij zo’n gigantisch adonis-gehalte zou hebben (hij is eerder een groot uitgevallen teddybeer), maar omdat de Amerikaan in zijn teksten hartverscheurend openhartig is. Blijkbaar is hij ook niet te beroerd om zijn muzikale grenzen af te tasten, want in het kader van “BBC Philharmonic Presents” brengt hij een bloemlezing uit zijn 2 soloalbums.
Deze albums, Queen of Denmark uit 2010 en Pale Green Ghosts uit 2013, staan vol bloedeerlijke songs. De teksten zijn confronterend, cynisch, sarcastisch en bulken van de zelfspot. John Grant heeft het niet altijd gemakkelijk gehad: door het onderdrukken van zijn geaardheid, worstelde hij jarenlang met zijn zelfbeeld. Gevolg: drank- en drugsmisbruik, zelfmoordpogingen. Bovendien vernam hij eind 2012 ook nog dat hij seropositief is. Maar, in plaats van volledig ten onder te gaan aan de miserie, schreef John Grant een album vol met eigengereide ‘feel better’ songs.
Voor de symfonische sessie met de BBC koos John Grant de beste songs uit, de mindere broertjes komen gelukkig niet aan bod. De bijkomende arrangementen werden gecomponeerd door Fiona Brice, en het moet gezegd, deze dame heeft straf werk verricht: de aanzwellende koperblazers op “It doesn’t matter to him” zetten meteen de toon. Grants songs zitten immers vol pathos en getormendeerde eerlijkheid, en de klassieke setting versterkt dit gevoel nog.
Mooi is ook dat John Grant tussendoor de tijd neemt om iets meer te vertellen over bepaalde songs, zoals bijvoorbeeld “Marz”, dat over een snoepwinkel in zijn geboortedorp Buchanan gaat. De tekst is een simpele opsomming van het menu uit de jaren 70, en is een melancholische terugblik op een niet zo idyllische jeugd.
De opnames voor deze plaat gebeurden blijkbaar op een dag dat Grant iets minder bij stem was, want zijn bariton komt niet altijd goed tot zijn recht. Zo klinkt “Vietnam” redelijk vlak en ongeïnspireerd, en overstemmen de violen hem teveel. Ook in “Where Dreams go to die”, nochtans een mooie pianoballade, wordt hij onverstaanbaar door het geweld van het orkest. Gelukkig herpakt hij zich in het tweede deel, met stevige kleppers als “GMF”, “Glacier” en “Caramel”, met alweer zo’n pijnlijk eerlijke tekst: ‘My lover is the rarest jewel, and he crowns me with his love’.
Het elektronische begin van “Pale Green Ghosts” wordt voorafgegaan door een streepje Rachmaninov, wat wonderwel past bij het origineel. Ook “You Don’t Have To” is een mooi huwelijk tussen de elektronica en het klassieke. Het doet deugd aan de oren dat de beats, die soms de songs uit “Pale Green Ghosts” wat versmoordden, vervangen werden door stijlvolle arrangementen.
In “Glacier” zingt Grant meesterlijk zijn gevoelens de zaal in: ‘So don’t you become paralyzed with fear, when things seems particularly rough’. En verder nog ‘Don’t listen to anyone, get answers on your own, No one on this planet can tell you what to believe’. Het echo-effect op zijn stem zorgt voor bijkomend kippenvel. Ook het arrangement is superieur, de blazers vechten tegen de gitaren, maar zonder te verzanden in een kakofonische brij. De tekst van “GMF” staat dan weer bol van zelfspot en cynische humor: ‘I’m usually only waiting for you to stop talking so that I can, Concerning two-way streets, I have to say that I’m not a fan’. En ook afsluiter “Queen of Denmark” tapt uit ditzelfde vaatje: ‘You put me in this cage and threw away the key, it was this ‘us and them’ shit that did me in, You tell me that my life is based upon a lie, I casually mention that I pissed in your coffee.’ 1-0 voor John Grant.
John Grant with the BBC Philharmonic Orchestra is een subliem album, een aanrader en uitstekende kennismaking voor wie nog niet vertrouwd is met de man. Subliem songwriterschap ten top. Nooit gedacht dat de laatste maand van het jaar nog een album zou brengen voor onze persoonlijke top 10 van 2014.
