Lies Steppe :: ”Ik word niet graag de rem genoemd”

Steppe, de groep rond radiovrouw Lies Steppe, bracht onlangs z’n opvolger uit voor het titelloze debuut. Still ligt vers in de winkelrekken en bevestigt wat we sinds single “Daydream” eigenlijk al wisten: Steppe is helemaal terug met een portie pop voor de meerwaardezoeker. Vlak voor de aanvang van een kleine clubtournee hadden we een gesprek met de frontvrouw.

Enola: “Recommended listening with a ray of sunlight on your face” luidde de bijsluiter van “Daydream”, de eerste single. De titel en hoesfoto van Still doen dan wel een melancholische herfstplaat verwachten, toch klinkt ze verrassend zomers, niet?

Lies Steppe: “Of het een zomerplaat is geworden weet ik niet. “Daydream” is voor de zomer uitgekomen en dat was echt een lentesong. Ik hoop wel dat het een warme plaat is geworden, dat was alleszins de bedoeling: Dat het qua songs, sound en sfeer warm en positief klonk, dat wilde ik heel graag. Maar ik denk niet dat het een zomerplaat is. Ik hoop natuurlijk dat je er altijd naar kan luisteren en ik denk dat er toch ook veel donkerte onder de oppervlakte zit. Water is zo’n beeld dat heel vaak terugkomt en er kan veel deining zitten onder die stille bovenlaag.”

Enola: Het lijkt me moeilijk om die melancholische ondertoon te verzoenen met zulke warme en positieve muziek.

Steppe: “Onze muziek zit sowieso vol met contrasten en een nummer als “Daydream” gaat er net over dat niets is wat het lijkt, een beetje zoals een luchtspiegeling. Tegelijkertijd geloof ik rotsvast in de kracht van positieve vibes, dat is hoe ik in elkaar zit. Als er iets tegenslaat laat ik mijn hoofd niet snel hangen, ik wil er tegenin gaan. Het was trouwens best wel een heftige en donkere periode want tijdens het schrijven van de nummers overleed mijn vader heel onverwachts en dat heeft zeker zijn weerslag gehad op de muziek. Begrippen als rust en stilte kregen plots een heel andere betekenis… Maar misschien moet je van zo’n immens groot verdriet dan maar proberen iets moois te maken.”

Enola: Wat is het grootste verschil met het maken van een debuut?

Steppe: “Het debuut was een verzameling van liedjes die al langer bestonden en Still weerspiegelt beter wie ik ben op dit moment. Verder is het natuurlijk één lang leerproces en dat moet het ook altijd blijven om het boeiend te houden. De mastering was bijvoorbeeld een ontzettend leerrijk proces. De vorige plaat werd gemasterd in Bristol en is best wel veel heen en weer gegaan en ik was echt onder de indruk van het eindresultaat. Deze keer nam Fred Kevorkian (Joan as Police Woman, David Sylvian) de plaat onderhanden en hij heeft dat fantastisch gedaan. Hij gaf de plaat een soort extra ‘glow’ en de warmte die we voor ogen hadden.”
“De zoektocht naar een nieuwe bassist was wel even spannend. Met Werner (Lauscher), een goede vriend en fantastische muzikant, zijn we indertijd aan een eigen verhaal begonnen maar hij moest afhaken wegens andere prioriteiten en dat viel me wel even zwaar. Maar elk einde is een nieuw begin en ik wilde die situatie als een opportuniteit zien. Ik dacht als vervanger meteen aan Michel Hatzigeorgiou (Aka Moon). Hij is een virtuoos muzikant en ik ken echt wel mijn plaats, maar hij is een heel warme en lieve persoonlijkheid die de muziek gegeven heeft wat ze nodig had: geen noot teveel, geen show-off maar wel een enorme drive. Ook de combinatie in de studio met Karel De Backer (drums) werkte wonderwel.”

Enola: Je partner, Patrick Steenaerts drukt ook een stevige stempel op het geluid.

Steppe: “Absoluut, de groep draagt mijn naam maar de inbreng van Patrick is minstens even groot. Hij maakt bijvoorbeeld de arrangementen, dat is helemaal zijn ding al blijft het schrijven van de muziek een samenwerking. Er is geen strikte taakverdeling, behalve dan voor de teksten, die schrijf ik alleen.”

Enola: Hij gaat ook heel ver in de zoektocht naar de juiste klank van zijn instrumenten en heeft een heel expressieve gitaarstijl. Is hij de gas en ben jij de rem?

Steppe: “Oei, ik word niet graag de rem genoemd, eikes beikes! (lacht). Nee, integendeel, ik ben dikwijls net diegene die nog een stapje verder wil gaan. Onlangs nog kocht ik zo’n bakje om mijn stem te vervormen en ik amuseer me daar te pletter mee. Alles kan ook voor mij, er zijn geen beperkingen. Dat is ook het voordeel van muziek maken in deze tijd. Je werkt met een klein budget en kan veel proberen en weer weggooien. Soms krijgt een idee vorm in de auto en dan neem ik dat meteen op. Het is ook al gebeurd dat ik om vier uur ‘s nachts een zanglijn opneem die dan ook effectief zo gebruikt wordt, gewoon omdat je dat gevoel niet meer opnieuw kan oproepen. Als het werkt werkt het, desnoods met de nodige onvolmaaktheden. Ik wil in ieder geval niet dat het te gepolijst klinkt.”

Enola: Iedere omgeving is goed om creatief te zijn?

Steppe: “Ja hoor, soms komt het er gewoon uit en dan gebruik ik papiertjes en boekjes met ideeën die ik dan nooit terugvind (lacht). Anderzijds heb ik het nodig om in een bubbel te werken en dat heb ik nu ook gedaan, een pauze ingelast om mij echt in de muziek onder te dompelen. Dat isolement was nodig, ruimte in mijn hoofd en ik hoop dat je dat hoort, dat de plaat een soort van rust uitstraalt.”

Enola: Ik hoor veel sterke vrouwen uit de jaren ‘90 terug in je muziek, Sheryl Crow om er maar eentje te noemen.

Steppe: “Dat kan kloppen, maar mijn invloeden gaan best wel verder terug, zo luister ik tegenwoordig vaak naar de oude platen van Dusty Springfield en ik ben een enorme fan geworden van Stevie Nicks. Ik kende haar niet zo goed maar mensen vertelden me dat ik hen aan haar deed denken waardoor ik naar Fleetwood Mac ben gaan luisteren. Ja, die Stevie Nicks dat is toch echt wel een straffe madam. Billie Holiday is nog zo iemand… niemand kan daar aan tippen.”

Enola: Ja, haar hoorde ik heel hard terug in “Daydream”, de scherpte van haar stem.

Steppe: “Dat is een mooi compliment, dankjewel! Nu, ik heb altijd nogal een brede smaak gehad, het kan alle kanten op.”

Enola: Ook in je radiowerk bij Klara komen heel veel stijlen aan bod. Is het moeilijk om dan te focussen op één bepaalde richting voor je eigen muziek?

Steppe: “Die veelheid aan stijlen kan alleen maar een meerwaarde zijn wat mij betreft. Ik word constant gevoed door Laika. Ik stel dat programma samen met de hulp van Mauro Pawlowski en Philippe Cortens en ben heel dankbaar voor het warme bad van invloeden waar ik me elke dag in kan onderdompelen, oh yes! Kijk, als één of andere coole R&B gast bezig is met vette beats maar die heeft ook Debussy of Bach gehoord, of hij kent ook echt ouwe jazzplaten dan kan dat alleen maar interessanter worden. Misschien is dat ook wel respectvol ten opzichte van de muziek, dat je weet wat er gaande is. Ik denk dus dat het niet slecht is om een breed pallet te hebben en ik heb in ieder geval niet het gevoel dat de muziek van Steppe alle kanten op gaat.”

Enola: Helemaal niet, al had ik in het begin wat moeite om het nummer “All Is Real” te plaatsen binnen de rest van de plaat.

Steppe: “Ja, dat is wel een buitenbeentje maar we wilden het er absoluut op en we hebben daar verder niet teveel over nagedacht. Het is het luidste nummer en heel leuk om live te spelen. Het is een heel andere manier van zingen, ritmischer en leuk om live mee te experimenteren.”

Enola: Was het moeilijk om de nummers te vertalen naar het podium?

Steppe: “Met Mirko Banovic (bas) en Karel De Backer (drums) hebben we nu een heel hechte livegroep en het klikt gewoon. De jongens zijn ook echt een mannengroepje onder elkaar, leuk om zien soms (lacht). Het is in ieder geval heel fijn om de nummers opnieuw in te kleuren en om te zien dat ze overeind blijven. Ik heb heel veel zin om ze nu de weide wereld in te sturen. Verder is het gewoon een kwestie van met de beide voetjes op de grond te blijven en gewoon gas te geven. Ik ben in elk geval enorm dankbaar dat ik dit kan doen met zo’n geweldige muzikanten en dat de mensen me mijn lol gunnen.”

Enola: Heb je al negatieve reacties gehad van mensen die andere verwachtingen hadden vanwege je radiowerk?

Steppe: “Eigenlijk niet, nee. Ik vind het sowieso fout om iets te verwachten van iemand. Het is ook leuk om net niet aan verwachtingen te voldoen, niet? Je moet jezelf blijven verrassen en liefst iedereen rondom u ook. Nu, bij Klara sta ik inderdaad bekend als miss lawijt (lacht) maar Steppe is pure pop en daar is volgens mij helemaal niks mis mee. Ik ben absoluut tegen hokjes en sta open voor alles, of het nu geflipte Japanse noise is of iets anders. Het gaat me om de intensiteit en die kan ook in de eenvoud zitten. Daar ben ik met Steppe naar opzoek, intensiteit zonder franje.”

Een volledig overzicht van de tournee vind je hier

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vijf =