Scratch + Snuffest :: 1 november, Hangaar 1 (Oostende)

De organisatie van Scratch + Snuff heeft iets met niet voor de hand liggende locaties. Vorig jaar werd het festival gespecialiseerd in de betere tegendraadse rock, die al evenmin voor de hand liggend is, in Nieuwpoort (of all places) georganiseerd, ditmaal was het te doen in Hangaar 1, een industrieel pand achter danstempel The Oh! — volgens de website van de stad ‘de place to be in Oostende voor een flinke party’ in de stad. Zij die een lange reis achter de rug hadden of de grijze zaal in de havenbuurt even moesten zoeken, werden beloond met een resem topoptredens. En lekker eten.

Toegegeven: de line-up van het eigenzinnige festival kon ons vorig jaar nog meer bekoren. Toen mochten Belgische kleppers als The Rott Childs, Movoco en Manngold en buitenlandse toppers als Karma To Burn en The Ex de boel afbreken. Wij misten dit jaar bijvoorbeeld woestelingen van Deer of excentriekelingen van 30,000 Monkies. De organisatie had dit jaar ook tot tweemaal toe pech, want de Italiaanse psychedelische band Lay Llamas en headliner op vrijdag Caspar Brötzmann en T. Raumschiere moesten verstek laten gaan. Daarmee willen we geen afbreuk doen aan de rest van de bands; die mochten er namelijk zijn. Op de eerste dag zorgden het licht ontvlambare The Guru Guru, instrumentale Angels Die Hard en het rock-’n-rollduo The Glücks voor het nodige vuurwerk.

Het is 17 uur. Bij de eerste band Monstera Deliciosa vliegen de vreemde blieps en clicks en garage-achtige gitaarjams ons al om de oren. We schrikken ons een bult wanneer we de bandleden in het West-Vlaams horen brabbelen. Deze vierkoppige band is blijkbaar het nieuwste project van Dr. Dekerpel, de bezieler van het ter ziele gegane Ugly Papas, dat later op de dag ook twee ex-leden in ID!OTS zal afvaardigen. Monstera Deliciosa lijkt niet alleen van de psychedelische rock van de vroege Pink Floyd veel kaas te hebben gegeten, ook stonerfans zouden aan hun trekken gekomen zijn. Wij kunnen ons vooral vinden in de heerlijk spacey synthgeluiden en de visuals die op de muur achter de band mooi tot hun recht komen. Dit zijn dan wel oude rotten die met hun gedachten een beetje te veel in de jaren zestig en zeventig zitten, ze lijken de ideale opener van de tweede Scratchdag.

Het is de rauwe werkmansrock van Henry Blacker die ons pas echt wakker schudt. De band heeft twee leden van art-metalgezelschap Hey Colossus in zijn gelederen en komt speciaal van de andere kant van het Kanaal. Het trio brengt een dik halfuur lang een goeie beukset die heerlijk door de boxen blaast. Early nineties zware rock waarbij vooral veel pinten moeten gehesen worden. Henry Blacker geeft ons het gevoel dat we in een zweterige pub staan in plaats van op zo’n afgelegen locatie als Hangaar 1. Hopelijk horen we de komende maanden nog meer van deze band. Tim Cedar (Part Chimp), bij wie de groep zijn debuut opnam, is al volledig mee. Nu alle fans van Melvins en Fu Manchu nog.

Dat er voor Double Veterans, een van de beste nieuwkomers in de Belgische alternatieve scene, nog niet meer volk is komen opdagen, ontgoochelt de muziekliefhebber in ons toch wat. Als het van zanger-gitarist Lee Swinnen, gitarist Thomas Valkiers en drummer Niels Meukens afhangt, blijft het het hele jaar door zomer. Geen enkel ander rockplaatje dan The Brotherhood Of Scary Hair And Homemade Religion wist dit jaar zo goed een partysfeer op te roepen. Maar de drie heren lijken nog te moeten bekomen van een verre reis uit Diest, en het West-Vlaamse publiek blijkt nog nooit van hen gehoord te hebben. Toch klinken “Beep!” en “Beach Life” weer als splinterbommetjes die recht uit de sixties afgevuurd worden. Ook het psychedelische “Jerk” en de epische brok krautrock “Messenger Dead Message Alive” zijn uiterst genietbaar. Double Veterans speelde een degelijke set, al zagen we band én publiek eerder dit jaar al veel beter in vorm.

Ook Condor Gruppe maakte indruk met zijn debuutplaat — Latituds del Cavall is dan ook verplichte aankoop — en kan profiteren van een veel betere geluidsmix. De super cultband maakt voor Scratch+Snuff een heen- en terugritje naar en van Antwerpen, want om 1 uur ‘s nachts moet het vijftal nog een Halloweenshow opsmukken. Maar optreden in Oostende is meer dan een opwarmer. Krist Torfs, Kris Delacourt, Milan Warmoeskerken, Michiel Van Cleuvenbergen en Jan Wygers bevestigen met de vingers in de neus dat ze de nieuwe nummers onder de knie hebben. In het prachtige “Philomena” worden de zanglijnen geneuried op een heerlijke The Shadows-achtige melodie; een echt feelgoodnummer. Ook spaghetti-westernsoundtracks die een ode zijn aan Sergio Leone, meer kraut-achtige experimenten en uiteraard het meefluitbare “Ondt Blod” passeren de revue. Eigenlijk is het hele optreden, net als de plaat, een hemelse, filmische trip. Als het optreden van donderdag in de AB nog niet in uw agenda aangeduid staat: doe het dan nu, het wordt beslist een ontdekkingsreis.

Als je te maken hebt met een band met twee voormalige leden van Ugly Papas (Luc Dufourmont en Dick Descamps), dan weet je dat je totaal andere kost voorgeschoteld krijgt. ID!OTS is als een grote portie worst met appelmoes en patatten. Het viertal blijft een ietwat vreemde keuze voor een eigenzinnig festival als Scratch+Snuff, omdat sommige beuknummers iets te doorsnee klinken. Razen aan een rotvaart voorbij: “Idiots Dance” (“Move Your Feet To The Beat Yeah!”), “Hangman” en “The Bill”. Het hoogtepuntje van de set is dan ook de vreemde eend in de bijt. In “C2H50H” ontpopt Dufourmont, met sigaret in de aanslag, zich bij wijze van uitzondering tot een crooner. ID!OTS was entertainend, maar meer ook niet.

Bij headliner Drums Are For Parades lijkt het dan weer of we eerst een heerlijke Arabische maaltijd voorgeschoteld krijgen. De Gentse band probeert zichzelf opnieuw uit te vinden en vervangt de blazers, waarmee het een dikke drie jaar geleden uitpakte, door meer oosterse invloeden. De vier Gentenaren krijgen voor enkele nieuwe nummers, waaronder het imponerende “Ambulance Du Ciel”, hulp van twee zangeressen. Hun bijdragen, die gerust nog meer in de verf mogen gezet worden, en de scheve keys contrasteren op een bevreemdende manier met de immer loodzware drums en gitaren.

De Drums Are For Parades 3.0 (we raken de tel kwijt) is maar te horen op een paar nummers, dus wordt voor meer dan de helft van de set uitgepakt met klassiekers als “Dead Katz”, “Opium Den Idiot Check” en het superieure “The Law”, waarin de toetsen van Stijn Vanmarsenille niet te horen zijn. Nog een beetje geduld dus tot vooraleer deze heerlijk eigenzinnige band volledig de oosterse versiertoer op gaat. De nieuwe Drums Are For Parades is te horen op een split-EP met SardoniS. Aanschaffen die handel!

Eén kinderziekte heeft Scratch+Snuff alvast kunnen wegwerken: de prima Scratchburgers waren ook in vegetarische vorm verkrijgbaar bij de vriendelijke bediening. Ook de dj’s met goede smaak (Goat! Madensuyu!), creatievelingen achter de visuals en geluidsman(nen) verdienen een pluim. Enkel de bewegwijzering en strenge security waren op de tweede editie een minpuntje. Maar de grootste sfeerbreker was misschien wel de magere opkomst. Volgend jaar een kleiner en gezelliger pand dan maar? Het festival zal dan in ieder geval een nog groter feest van de eigenzinnigheid zijn. Wij zijn er gegarandeerd weer bij.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

acht − 3 =