TIPS VOOR 2014: MØ :: “Ik heb zo hard gehuild toen Geri de Spice Girls verliet”

De hele maand januari blikt enola.be vooruit op het jaar dat komt. In Tips voor 2014 laten we enkele van de meest belovende artiesten aan het woord. Hou ze in de gaten en onthou waar u voor het eerst over hen las.

De snoepjes van de pop, we maken er elk jaar ons werk van om er de beste uit te halen. Deze keer laten we de kauwgombakken of zoetigheden voor wat ze zijn en vissen we de Deense Karen Marie Ørsted, of kortweg MØ, van tussen de smoelentrekkers. “For me it is all about letting go. Fuck if I look ugly!”.

Die attitude dankt Ørsted misschien wel aan haar electropunkverleden van bij Mor, nog niet zo lang geleden. Muziek in het trashy straatje van Peaches, maar een aardverschuiving veroorzaakte die band niet. Als MØ daarentegen zou ze dit jaar wel voor de doorbraak kunnen zorgen. Het is meer dan een beredeneerde gok om haar als tip voor 2014 naar voren te schuiven. Want hoewel ze het voorlopig nog zonder al te veel airplay moet stellen — of het moest het nummer “Dear Boy” zijn dat ze voor Avicii inzong — heeft “Pilgrim” op anderhalf jaar tijd anderhalf miljoen kijkers verzameld, zonder een beroep te doen op de Chinese sweatshops van Natalia. De videoclip is niet meer dan een collage van amateurbeelden gecombineerd met snippets van het net, maar even aanstekelijk als de muziek zelf: universele pop met electro-, soul- en urbaninvloeden.

In een poging om er een vinger op te leggen: de onvermijdelijke vergelijkingen, waarbij namen naar boven komen als Grimes, Santigold of Lykke Li. Ørsted laat zich haar naam in dat gezelschap welgevallen: “Ik voel me altijd vereerd wanneer mensen me vergelijken met zulke geweldige artiesten. Voor velen is het een irritatie dat er overeenkomsten gezocht worden met anderen, maar wat moet je anders doen met opkomende artiesten?”. In een genre waarin het drummen is voor aandacht wil MØ zich alvast niet profileren als de perfecte popprinses: de haren in een palmboomstaart of twee vlechten, tattoo’s, zware gouden kettingen en sportschoenen: het heeft allemaal iets straatjongensachtig. Een nonchalante houding ook, waardoor we haast vergeten dat ze een uitstekende zangeres is. Een zeldzame ballad als “Freedom (#1)” is genoeg om Lana Del Rey het duel te laten ontwijken.

Debuutstress

Eind vorig jaar werd met de EP Bikini Daze een proevertje op de wereld losgelaten, maar haar eerste echte plaat, No Mythologies To Follow, verschijnt pas begin maart dit jaar via Sony Music. “Dat album wordt een mix van nummers van de EP en eerder uitgebrachte singles”, aldus Ørsted. Eerder uitgebrachte nummers? Dan denken wij in de eerste plaats aan het geweldige “Glass”, met een gitaarrifje waarvan Vampire Weekend het niet erg zou vinden als ze het zelf hadden gevonden of “Waste Of Time”, waarbij streetwise de norm is en handclaps de nieuwe cowbell. “Nu het album eindelijk klaar is, ben ik supernerveus en tegelijk superopgewonden over de release!”.

Ørsted maakte als kind in de lagere school al muziek, cheesy liefdesliedjes met de Spice Girls als voorbeeld. “Ik heb zo hard gehuild toen Geri (Halliwell, jp) de Spice Girls verliet! Later verschoof de interesse naar Yeah Yeah Yeah’s en Sonic Youth, terwijl Sam Cooke door het ouderlijk huis weerklonk. MØ: “een goed nummer moet catchy zijn en een randje hebben, maar tegelijk fris klinken. De melodie moet sterk genoeg zijn om te blijven hangen en de zangpartij (als er een is) moet vooral eerlijk zijn. Maar het allerbelangrijkste is dat een nummer iets met je doet, dat het een oergevoel in je naar boven brengt.” De nummers gaan dan ook over wat haar en haar vrienden bezig houdt: het leven vanuit het perspectief van haar generatie en de twijfels die ermee gepaard gaan.

De productie van het debuutalbum gebeurde door het Deense team No Wav met Ronni Vindahl, dat ook al samenwerkte met Rhye, vorig jaar ook al verantwoordelijk voor een van de betere de debuutplaten: Woman. Een uitstekende keuze, volgens Ørsted: “Ronni heeft het meeste van het productiewerk op zich genomen en het is mijn favoriete producer ooit. Wanneer onze verschillende achtergronden samenkwamen (Vindahl is onder andere stichtend lid van Boom Clap Bachelors en componeert ook zelf, jp), gebeurde er iets magisch, althans voor mij toch (lacht)”. Het nummer “Maiden” was hun eerste wapenfeit samen: “Ik stuurde hem een a capella versie van het nummer en hij was meteen mee. Hij maakte er de muziek voor en ik was meteen verkocht toen ik het hoorde. Hij is getalenteerd, volhardend, een goede muzikant en een geweldige kerel om mee samen te werken tout court. Ik kan echt niet meer verlangen van een producer.”

Watch out for this

Een andere naam waarmee MØ samenwerkte, is Wesley Pentz oftewel Diplo, een van de mannen achter Major Lazer, de act die grote hits scoorde met onder andere “Get Free” en “Watch Out For This (Bumaye)”. Hij werkte al eerder samen met M.I.A. en Santigold en nam samen met MØ de single “XXX 88” op, een song die vooral geschikt lijkt voor festivals en concerten. Slim van Diplo dan ook om MØ mee te nemen, zoals vorig jaar tijdens hun Europese tour. “Dat was echt een fantastische ervaring, een hele eer en ik besef het nog altijd niet helemaal. Diplo is ook een heel fijne persoon. Hij ondersteunt nieuwe muziek en opkomende artiesten, wat niet evident is als je zo druk bezet bent als hij. Hij is echt bezeten van muziek en werkt bijna non-stop. Een echt rolmodel voor mij!”

Dat plaatsje in het voorprogramma zorgde voor uitverkochte grote zalen en festivalconcerten, maar MØ speelt even graag in een kleine club: “Ik vind beide leuk. Het verschil is te groot om te kiezen. Festivals zijn leuk omdat er een heel losse sfeer hangt en er een constante energie over het publiek heerst. In clubs hangt een andere sfeer, die me ook erg aanspreekt, meer donker en intens.” Ook voor de Britse tour van AlunaGeorge, die vorig jaar nog onze tips voor 2013 haalde, mocht MØ het voorprogramma verzorgen. “Leuk dat ik in hetzelfde lijstje terechtkom! Aluna (Francis, jp) en George (Reid, jp) zijn echt heel lieve mensen. Mag ik alvast een suggestie doen voor jullie tips voor 2015? Het Deense Broke!”

Wie MØ live aan het werk wil zien, had die kans in november toen ze in de AB Club stond. Dat was waarschijnlijk de eerste en laatste keer om haar in zo’n intieme setting aan het werk te zien. Vorige week stond ze ook op het showcasefestival Eurosonic, waar ze in het gezelschap van haar liveband een goede beurt maakte. Wat we van haar al te zien kregen, verzekert alvast dat ze geen verlegen muurbloempje op het podium is: dansen alsof er niemand kijkt. “Voor mij gaat het er om alles los te laten. Het kan me niet schelen dat het er niet uitziet of dat ik val, het belangrijkste is dat ik in het moment zit, samen met de band en het publiek. Soms is dat makkelijk, soms een pak moeilijker. Het hangt af van waar de wind komt (lacht).” Wij hopen natuurlijk op rugwind wanneer MØ haar debuutplaat No Mythologies To Follow komt voorstellen op 25 maart in de Botanique. Direct in de Orangerie natuurlijk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + 19 =