DOUR 2013: Mark Lanegan Band :: Vrijdag 19 juli, Jupiler X Marquee

Mark, ik moet u iets bekennen.

Ik ben naar uw concert komen kijken op Dour, heb er achteraf een live verslag over geschreven en schrijf er bij deze zelfs een langere tekst over omdat ik het erg goed vond, maar ik had op voorhand nog nooit bewust een van uw solonummers gehoord. En die songtitels die ik vermeldde in dat kort verslag dan? Die heb ik moeten opzoeken op het internet aan de hand van flarden tekst die ik doorheen uw nogal gemompelde zang kon verstaan.

Natuurlijk had ik wel al van u gehoord, weet ik dat u nog badass hebt staan wezen bij Queens Of The Stone Age toen ze nog goed waren en dat u nog aan duizend andere dingen uw diepe, rokerige bariton (zo’n beetje een Tom Waits light) hebt verleend. Ik weet zelfs dat uw laatste plaat met eigen nummers Blues Funeral heette, dat die goed ontvangen werd door pers en publiek en dat u een Belgische backing band hebt samengesteld om die plaat te promoten. Maar, u kent dat wel, er komen jaarlijks zodanig veel platen uit dat een mens soms prioriteiten moet stellen en bepaalde dingen dan maar niet beluistert.

Big mistake in het geval van uw muziek, zo bleek tijdens dat concert dat u gaf in de Jupiler X Marquee. Met uw spaarzame lichtshow met niet meer dan wat rode spots achter de band, blijkbaar iets dat u meestal doet, toverde u die nochtans weinig gezellige tent als het ware om tot een rokerige nachtclub waarin schaduwen regeren. Dat wordt natuurlijk alleen maar versterkt door het feit dat uw muziek ook consequent die donkere sferen opzoekt, alsof u ze hebt geschreven in een winters moeras in het diepe zuiden van de Verenigde Staten.

Ik heb achteraf Blues Funeral gecheckt, en ben tot de conclusie gekomen dat uw liveband uw nummers meer recht aan doet dan de band waarmee u die plaat hebt opgenomen. Dat gestaag denderende van opener “The Gravedigger’s Song” bijvoorbeeld, een rammelende trein van bas, gitaar en drums (Jean-Philippe De Geest is een beest op zijn toms, zo blijkt) die mij live meteen overtuigde van uw kunnen, weet mij op plaat minder over de schreef te trekken. En die liveversies van een ruig rockend “Riot In My House” en een etherisch “Harborview Hospital”, live beide niet minder dan een goeie rammeling voor lijf en oren, verhouden zich tot de studioversie als een tijger tot een huiskat. In de algemene klankvorming viel ook simpelweg op dat de liveband veel donkerder dreunt dan de soms wat cleane studio-opnames. U weet wat gedaan voor uw volgende plaat, denk ik dan.

U zal blij zijn om te weten dat ik mijn leven aan het beteren ben, Mark. Uw uitstekend concert heeft mij doen beslissen dat ik meer van uw muziek moet beluisteren. Zelfs al heeft het in opgenomen vorm niet altijd dezelfde punch die het live heeft, het blijft goed gerief. Ik zal het dan ook nooit meer doen, Mark, zo naar uw concert komen zonder uw muziek te kennen.

Mark Lanegan staat 30 oktober in Flagey met een strijkerssectie en Duke Garwood als ondersteuning

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf + 13 =