Pitchfork Festival :: De vinger strak aan de pols

De Amerikaanse muziekwebsite Pitchfork wordt door de een verguisd als een walhalla voor muzieksnobs en een lelijke uitwas van de hipstercultuur, anderen zien het als een bastion van goede smaak, en de ideale plaats om nieuwe muziek te leren kennen. Een ding staat vast: als smaakmaker kent de website zijn gelijke niet, hun steun en recensies kunnen de carrières van jonge bands vaak kraken of maken. Sinds een vijftal jaar gebeurt dat ook met het Pitchfork Music Festival, waarop de site de echte wereld instapt.

“Het festival in Chicago is begonnen toen de mensen van Intonation ons in 2005 vroegen om hun festival te cureren — we kregen de volledige vrijheid om bands te kiezen en het zo een zekere muzikale richting in te sturen. Dat was een groot succes en we zagen ook dat het een ideale manier was om als Pitchfork onze aanwezigheid in de “echte wereld” uit te breiden, en de muziek waar we elke dag over praten op de website in de bloemetjes te zetten. In 2006 zijn we dan begonnen met het festival volledig zelf te organiseren,” vertelt Chris Kaskie, president van Pitchfork.

Het festival in Chicago is gespreid over drie dagen en drie podia en geeft — naast de obligate headliners — vooral een hoop jonge, minder bekende bands de kans om zich aan een groot publiek voor te stellen. “Er zijn een heleboel grote festivals, die schitterend zijn in wat ze doen, maar die het door hun programmering vaak moeilijk maken om alle bands te zien die je wil zien, dus dachten we: waarom niet een eigen, kleiner festival met een beperktere line-up, vol bands waar we 100% achter staan, en niet enkel de groepen die toevallig op dat moment aan het touren zijn.”

Slechts een vijftigtal artiesten sieren dit jaar de affiche — betrekkelijk weinig in tijden van massafestivals — en de line-up is inderdaad bijzonder eclectisch en eigenzinnig te noemen. Oudgedienden als The Breeders of postpunklegende Wire delen er het podium met acts als cultrapper Lil B en opkomende DJ’s als Ryan Hemsworth en Evian Christ. Die laatste heeft amper één mixtape op zijn palmares, en tourt pas sinds enkele maanden, maar verdiende ondertussen al een productiecredit op Kanye Wests Yeezus. Het toont op z’n minst dat de programmators de vinger strak aan de pols hebben. Maar volgens Kaskie hoeven we daar geen grote strategie achter te zoeken: “Ryan Schreiber (CEO en Pitchfork-stichter) en ik stellen een lijstje op met bands die we graag op het festival zouden zien, en dan gaan we na wat haalbaar is. Dat gaat heel organisch dus, al proberen we wel op te letten dat er een goeie balans is tussen de verschillende genres.”

Headliners als Björk, IJslandse koningin van de avant-garde, of Belle & Sebastian — ondertussen ook al de eminences grises van de tweepop –, lijken een logische keuze voor het festival. R&B-fenomeen R. Kelly, een man met een op z’n zachtst gezegd wisselvallige muzikale output en live-reputatie, lijkt dan weer een verrassende keuze. Speelden daar dan misschien toch enkele commerciële overwegingen mee? Kaskie wuift de vraag snel weg. “Iedereen bij ons is grote fan van R. Kelly, we hebben hem dan ook puur voor zijn muzikale kwaliteiten gekozen. We zijn fans, en dachten dat hij nooit haalbaar zou zijn, maar het is ons toch gelukt en dat is nu al een van de optredens waar ik het meest naar uitkijk.”

Bij enola kijken we alvast uit naar de optredens van Waxahatchee, Mikal Cronin en Autre Ne Veut, die met respectievelijk Cerulean Salt, MC II en Anxiety drie van de meest ondergewaardeerde platen van het jaar uitbrachten. Het feit dat Pitchfork op dit soort bands focust, is dan ook geen toeval, zegt Kaskie: “We proberen toch bands te programmeren die relevant zijn en waaraan we ook uitgebreid aandacht besteden op de website. Het is fijn dat we bands die we steunen vaak voor de eerste keer een relatief groot festivalpubliek kunnen aanbieden. We laten ze dan ook niet gewoon op een zijpodium spelen, terwijl alle grote namen ergens anders staan; we willen dat ze de aandacht krijgen die ze verdienen. Als website zijn we voornamelijk bezig met nieuwe muziek, en we willen dan ook dat mensen bij ons terecht kunnen voor muziek die ze nog nergens anders gehoord hebben.” Gevestigde waarden als Yo La Tengo en Joanna Newsom ontbreken echter ook niet op de affiche: “Dat zijn het soort artiesten die al een tijdje meedraaien, waar we dol op zijn maar die we nog nooit eerder konden programmeren, of bands die na een lange carrière een ietwat andere richting inslaan,” legt Kaskie uit.

Een vliegtuigticket boeken naar Chicago om dit festival mee te maken, ligt natuurlijk niet meteen voor de hand, maar vrees niet: sinds 2011 heeft Pitchfork Festival ook een uitloper iets dichter bij de deur, in Parijs. Voor dit driedaags festival, dat dit jaar doorgaat van 31 oktober tot 2 november in de Grand Halle de la Vilette, werden als eerste namen onder andere reeds The Knife, Junip, Hot Chip en Deerhunter bevestigd. Ook hier hoopt Pitchfork een betekenisvolle aanvulling te kunnen zijn op het Franse en Europese muziekcircuit. Maar waarom de Franse hoofdstad? “Pitchfork heeft kantoren in New York en Chicago, en ik zie Parijs altijd als een soort mix van die twee steden,” legt Kaskie uit. “Veel wijken doen mij aan Chicago denken, maar het is ook een echte wereldstad, zoals New York. Bovendien is er een groot publiek voor wat wij doen in Parijs. Deels strategie, en deels gewoon buikgevoel, zeg maar.”

Wat elk jaar opvalt is dat Pitchfork in Parijs graag wat meer de elektronische toer opgaat. De meest voor de hand liggende verklaring lijkt ons dat elektronische muziek in Europa nu eenmaal een pak populairder is dan in de Verenigde Staten, maar die observatie veegt Kaskie van tafel. “Ik merk eigenlijk bijzonder weinig verschil tussen de Amerikaanse en Europese muzieksmaak op festivals, wat mij zelf eigenlijk ook verbaast. De reden hiervoor ligt meer bij het feit dat we in Chicago een openluchtfestival organiseren in het midden van de stad — we kunnen maar tot 22u s avonds doorgaan, dus moet het geluid al wat stiller en kan je natuurlijk niet te veel grote lichtshows gaan opzetten. De Parijse editie gaat door in een zaal — daar gaan we door tot de vroege ochtend, wat het festival een volledig andere vibe meegeeft. Elektronische muziek past dan ook beter in dat plaatje: elke band kan een lichtshow meebrengen, luide muziek en zware bassen zijn geen probleem. Parijs heeft in dat opzicht zeker meer een ‘party vibe’ dan Chicago, wat ook een grote rol speelt wanneer we het festival organiseren.”

Ze hebben de smaak in elk geval te pakken, want Kaskie geeft aan dat ze graag nog willen uitbreiden in Europa. Wie weet binnenkort dus een Pitchfork festival in België? “Misschien. We willen eerst onze bestaande festivals organisch laten groeien, verder perfectioneren en dan zien ze wel. Er zijn in elk geval een hele hoop steden in Europa die voor ons aantrekkelijk kunnen zijn…”

Lezers wiens nieuwsgierigheid geprikkeld is, kunnen in oktober alvast in Parijs terecht. Het festival in Chicago gaat volgende week van start, en is hopeloos uitverkocht, maar enola zal er alvast bij zijn om verslag uit te brengen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − veertien =