FESTIVALPARCOURS: Cactus Festival 2013 :: In het teken van eigen talent

Is er sprake van enige vaderlandse liefde of aanschouwen we niet minder dan een gouden generatie van Belgische artiesten? Feit is dat de 32ste editie van Cactusfestival, nog meer dan voorgaande jaren, opvallend Belgisch is gekleurd. dEUS, Ozark Henry en Hooverphonic sluiten eenieder van de drie concertdagen af en maar liefst zeven van de negentien artiesten komen uit eigen land, waarmee de organisatie opvallend de nationale kaart trekt.

Is er dan een overschot aan kwaliteit? Of moet de reden toch eerder gezocht worden bij de tegenvallende verkoop van de laatste editie, die door de aanhoudende regen letterlijk in het water viel? De grote massa bleef toen uit, al had de festivalorganisatie wel extra inspanningen geleverd om het publiekscomfort te vergroten, alsook een handvol grote namen naar het Minnewaterpark te lokken. Cactus 2013 lijkt dus voor meer (financiële?) veiligheid te kiezen: gevestigde namen, met her en der ruimte voor talent dat zich aan het ontwikkelen is.

De ironie wil gelukkig dat een van onze Noorderburen op vrijdagavond het startschot mag geven. Blaudzun heeft sinds zijn album Heavy Flowers en single “Flame On My Head” al aardig wat bekendheid en populariteit in onze regio verworven. Een Nederlandse opener die ongetwijfeld door sprankelende pop en rock zal gekarakteriseerd worden, met vlagen van overrompeling en begeestering. Kort daarna maakt de lo-fi band Pinback zijn opwachting op het festivalpodium in het Minnewaterpark, een bijzonder kennismaking met de pittige bass loops en creatieve harmonieën van de Amerikaanse band.

De tweede helft van de vrijdagavond kleurt nadrukkelijk Belgisch met Daan die zijn nieuwe album Le Franc Belge voorstelt en Hooverphonic. Die laatsten zullen niet enkel in het gezelschap van de bevallige Noémie Wolfs zijn, ook het orkest waarmee ze hun laatste album hebben ingeblikt zal van de partij zijn. Tussen de Belgen door, is er ten slotte nog Thurston Moore — misschien wel de echte klepper van de avond — die ons hopelijk Sonic Youth doet vergeten of, integendeel, het beste van die periode terug naar boven brengt.

Zij die uitkijken om de pareltjes van Stoalin’, volgens collega (jvb) “puinhopen van liefdes en levens”, op een podium vertolkt te zien, kunnen zich zaterdagmiddag naar het concert van Isbells begeven. Waar alles in het teken van melodie staat, al kan dat iets minder voor de Britse Ghostpoet gezegd worden. Een paar jaar geleden was de toen nog onbekende Brit een opvallende verschijning in de AB; ondertussen is zijn naam gemeengoed onder het festivalpubliek. Van spoken word en beats gaan we naar shoe gaze met The Raveonettes. De eer is aan de enige Deense groep op het festival om ons in de bitterzoete melancholie van Scandinavië onder te dompelen.

Na passages van artiesten als Aloe Blacc en Jamie Lidell, is Michael Kiwanuka de man die soul en retromuziek naar de festivalweide moet brengen. Met verleidend sobere songs als “Home Again” en “Tell Me A Tale” zal dat weinig inspanning vergen. Voorts staat er Bonnie Raitt op het programma, die iets meer lentes dan Kiwanuka achter de rug heeft en dus weinig introductie behoeft — maar voornamelijk een wat ouder publiek zal moeten aanspreken. Een pittige, ietwat zuiderse noot kan men van Calexico verwachten, de groep die in 2009 al eens op het podium stond maar opnieuw desertrock naar de groene vlakte van het Minnewater brengt. Ozark Henry krijgt de honneurs om voor eigen volk en in eigen streek de zaterdag van Cactus in schoonheid af te ronden.

De laatste dag belooft de meest verscheidene van de drie te worden, met een smaakpalet dat van Zweden tot Mali reikt. Wie van Tinariwen houdt, zal zich ongetwijfeld ook kunnen vinden in de muziek van Terakraft, want ook hier krijgt men een pittige combinatie van woestijn, rock en psychedelica voorgeschoteld. Daarna blijft u best in de buurt van het podium om de Britse whizkids van Portico Quartet aan het werk te zien. Al enige jaren gooien zij hoge ogen met hun eigenzinnige mix tussen jazz, elektronica en filmische muziek, al heeft de groep recentelijk een “elektro-akoestische gedaanteverwisseling” (gp) ondergaan. Na twee buitenlandse acts volgt er nog een Belgische kanttekening, met de electropop van SX. Hun laatste en hooggeprezen album Arche dateert van 2012 en zal ongetwijfeld de leidraad van hun concert vormen.

Kristian Matsson, alias The Tallest Man On Earth, kan hopelijk een pak nieuwsgierigen naar deze editie van Cactus lokken. De Zweedse muzikant met idiosyncratische stem heeft met zijn laatste releases meermaals zijn kwaliteit en belang bewezen en het is hoog tijd dat die reputatie ook op de Belgische festivalweides bekrachtigd wordt. Vlak daarna staat een band uit de streek geprogrammeerd: als een van de meest spraakmakende eindproducten van het Humo rockparcours, behoeft Balthazar weinig introductie. Met twee albums op het palmares hebben de Kortrijkzanen genoeg ammunitie om het Brugse publiek op de knieën te krijgen.

Niets dat beter bij de serene uitstraling van het Minnewaterpark past, dan de dromerige pop van Beach House. Wanneer de dag voor de nacht verruild wordt, kan de luisteraar zich rustig laten leiden door de warme en zachte geluiden van het duo uit Baltimore. Alvorens helemaal in slaap te dommelen, wordt u met grote zekerheid nog stevig wakker geschud door de groovy artrock van dEUS. Met een nieuw album, een kwintet dat al enkele jaren ongewijzigd is, kan de Belgische rockformatie weinig anders dan de weide met een finale mokerslag naar huis te sturen. Staat Cactusfestival 2013 in het teken van risicoschuwte of eerder een bewust strategische keuze om meer eigen artiesten aan bod te laten komen? Het verdict daarover blijft nog even uit, al doet de zwart-geel-rood gekleurde programmatie alvast uitkijken naar ons nakende bezoek aan het Minnewaterpark.

Voor het volledige programma en de definitieve uurregeling, alsook alle praktische informatie, kunt u terecht op de website van Cactusfestival.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vier + 17 =