Dirk Serries’ Microphonics :: 8 mei 2013, 4AD

Eerst vaststelling: de 4AD mag nog altijd tot de fijnste zaaltjes van Vlaanderen gerekend worden. Sound, ontvangst en sfeer zijn er top en je kan er bovendien het lokaal gebrouwen Papegaeibier eens proeven. Tweede vaststelling: Dirk Serries slaagt er ook live in om z’n secuur geboetseerde composities gestalte te geven. Meer nog: hij wist moeiteloos de koptelefoonervaring te evenaren.

Want hij zal dat zelf ook wel beseffen: Serries maakt koptelefoonmuziek. Niks om een feestje op te bouwen, om de achtergrond mee te vullen als de schoonouders op bezoek komen, om het verlof mee op gang te trappen. Het recente Microphonics XXI-XXV is als een audio book: je gaat ervoor zitten en luistert. Ongestoord en geconcentreerd. Dat wordt afgedwongen door de rijke sound en het genuanceerde evenwicht, maar ook door de broeierige sereniteit van de muziek die voortdurend een slingerbeweging lijkt te maken tussen religieuze rigiditeit en een amper onder controle gehouden kleurenwaaier die uit z’n voegen dreigt te barsten.

Het was dan ook een klein beetje jammer dat er nog volk stond aan te schuiven aan de kassa toen Serries aan z’n set begon en dat enkelen in het publiek het gedimde licht en het gestegen volume niet herkenden als een concert. Niettemin speelde Serries met de overgave die we kennen van de dagen van Fear Falls Burning, toen het er doorgaans wat zwaarder en donkerder aan toe ging dan met het recente werk. Die dagen heeft Serries zichtbaar achter zich gelaten, al heeft het meer iets van een afgesloten hoofdstuk dan eentje waar krampachtig mee gebroken moet worden.

Klagen over het huidige alternatief zou echter lullig zijn, want de man vindt duidelijk nog steeds dezelfde uitdaging in het concerten spelen en ging duidelijk helemaal op in z’n spirituele klankenonderzoek. Daarbij herkende je regelmatig de muziek van de laatste release, maar kreeg die een licht gewijzigde gedaante. Voor een stuk voor de hand liggend – de veelgelaagde composities zijn met zo’n brede waaier aan effecten opgenomen dat een exacte replica haast onmogelijk lijkt – maar ook omdat de muziek de nodige ademruimte krijgt. Er is vaag een uitgestippeld parcours en een eindbestemming, maar die verloopt niet over een smal wandelpad, maar een brede weg die meer mogelijkheden geeft en zijsprongen mogelijk maakt.

Meer nog dan die horizontale ontwikkeling, de start vanuit eenvoud en een laag volume en de weg naar een weerspiegeling aan het einde, is echter de verticale weelde van tel. Geen idee hoe hij het precies doet en welke machientjes hij ervoor hanteert, maar met een resem pedalen en effecten, creëert Serries loops, stapelt hij aanzwellende, brommende en tremolo-effecten, met zowel drone-achtige grondtonen die haast iets van moog-bassen hebben, als koelere, kristallijne prikkels, waardoor je op piekmomenten kan spreken van een enorm voluptueuze sound die toch verankerd blijft in dat minimalisme.

Had je bij de eerste Microphonics-release een zoektocht naar een zo sober mogelijk geluid, dan speelt Serries anno 2013 iets weldadiger en krijgt de muziek een diepgang die gestuurd wordt door bruisende klankkleur die met een enorme trefzekerheid in elkaar gemonteerd wordt en resulteert in een sterk trance-effect. Geholpen door een prachtige geluidsmix werd het dan ook een trip die geen seconde verveelde en wat ons betreft gerust verdubbeld mocht worden qua lengte. Al blijft te kort altijd beter dan te lang. Wat er ook van zij, het heeft er alles van dat deze man momenteel op de piek van zijn kunnen zit, dus mis hem niet bij een volgende gelegenheid. Dat zou in het najaar van 2013 moeten zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf + dertien =