Weerdse Bierfeesten 2013 :: Gitaren gestemd voor drinkgelag

De Weerdse Bierfeesten, zo’n klein festival, met toch al zo’n hoge leeftijd. Dertig kaarsjes blazen ze dit jaar uit, met een behoorlijk uiteenlopende affiche, gaande van een rustige start tot een knal van een einde. Waar is dat feestje? Kan ons niet schelen, wij waren bij dit.

Hoogstwaarschijnlijk begonnen met een dorpsfeest waar de mensen allemaal op straat samenkomen om te genieten van een leuke babbel tussen pot en pint, zijn de Weerdse Bierfeesten
ondertussen uitgegroeid tot een klein festival, waar niet alleen de lokale bevolking naar afzakt, maar ook de echte bierdrinkende festivalliefhebber. Er staan dit jaar maar liefst dertig biersoorten op de kaart, die hier verkrijgbaar zijn. En zo’n klein festival heeft toch zijn charmes: dat ene eetkraam met het standaard pak friet, de Chiro achter de toog en tussen de groepen door dj-sets van onder andere nieuwbakken BV Otto Jan Ham.

Op het podium begint het vandaag met het rock-‘n-roll viertal Blame Bob. Hun eerder rustige muziek, met een zekere groovefactor, mist af en toe wat durf en pit waardoor het geheel met der tijd eentonig wordt. Het veilige spel lokt aanvankelijk weinig toeschouwers, maar gaandeweg druppelt het volk dan toch binnen: mama’s en papa’s, vergezeld door hun kroost, die de interesse van hun ouders niet goed begrijpen. De tieners staren met wazige blik wat verward rond met hun Ipod oortjes nog in hun hoofd geplugged. Geen nood kinders, zo blijft het niet de hele avond.

Het podium wordt klaargestoomd voor het wat hardere werk van de avond. De USA vlag rechts één met Ché Guevara links. Bulls On Parade, een coverband van het grote Rage
Against The Machine, maakt zich klaar om het podium te bestijgen. De groep sleepte recent een nominatie in de wacht voor een Los Angeles Music Awards voor beste coverband, en wat is deze nominatie terecht: gitaarlijnen kopiëren is één ding, een zanger met een stem als Zack de la Rocha nagenoeg perfect nabootsen is een gave. Ook de energie waarmee de groep op het podium staat is haast vergelijkbaar, als we kijken naar het opgenomen werk van hun helden. De reeds licht beschonken toeschouwers — dit blijven ten slotte bierfeesten — raken in trance door de harde
protestmuziek en worden met momenten bruusk opgeschrikt door de eerste moshpits.

Hoewel België betere metal te bieden heeft dan het herrezen Chanel Zero, is het optreden van de zwaar metalen mannen toch een leuke afwisseling in dit programma. Frontman Franky De Smet-Van Damme staat er weer in zijn strakke broek met hoge combatboots en zwarte handschoenen. Klaar om er een lap op te geven gaat het eerste waterflesje al over zijn hoofd voor de instant rockstar look. Je kan zoveel emmeren over dit clichébeeld als je wil, ontkennen dat de draagwijdte van zijn stem immens is, is een stuk moeilijker. Niettemin worden die loeipijpen nog kracht bijgezet door de reeds volle voortent, die de teksten woord voor woord meebrult. Moshpits, duwen en trekken voor het plekje vooraan en, jawel, crowdsurfing volgen.

Het geduw en getrek moet plaats maken voor heen en weer wiegende lichamen en een groot deel aan samenzang. De Mens weet altijd opnieuw te presteren en ook al zijn de groepsleden een dagje ouder, het enthousiasme blijft groot. Al twintig jaar toveren Frank Vander linden en gevolg een lach op elk gezicht. Hoe kan het ook anders: de sympathieke glinsterende kale kop weet met zijn charmes de eerder vernoemde mama’s los te ketenen van hun remmingen. De haren vliegen ook hier naar alle richtingen tijdens de vele pittige jams en drumsolo’s die met momenten toch wel wat te lang gerekt worden. Ook wordt er plaats gemaakt voor de wat meer melodramatische nummers, waarbij de handen meteen van links naar rechts in de lucht gaan. Het enige nadeel is de les aardrijkskunde die we tussen elk nummer krijgen. Toch bedankt, meneer Vander linden voor het schetsen van Weerde met al zijn buurdorpen. Even uitzoomen en terug focussen op de muziek nu graag!

”Zeg Kraaaaantjeuh! Zeg het! KRAAAANTJEEUUH!” Het wordt al heel snel gezellig bij de Nederlanders van Kraantje Pappie. De fans ondergaan een leeftijdstransformatie en plots schieten de gillende tienermeisjes en tienerjongens als paddenstoelen uit de grond. Er wordt gul gegooid met de Justin Bieberhartjes naar de jeugd, die dit dan weer beantwoorden met hetzelfde gebaar en het scanderen van dat “Kraantjeeuuh”. De hip hopsound van de twee rappende noorderburen vult algauw de tent, waarmee ze snel duidelijk maken dat ze gekomen zijn om een feestje te bouwen. Het stukje freestyle, rond “wat zit er in je zakken?” laat zien dat de heren ook koningen van de improvisatie zijn. En het zijn charmeurs: ze kunnen niets meer verkeerd doen na hun boodschap dat ze vereerd zijn om op de Bierfeesten te staan en om het te zeggen in hun woorden: “Ons bier is net slootwater. Het bier hier is alsof een eenhoorn in je bek pist”. Puberale onzin, maar entertainend, en het houdt de spirit hoog; het perfecte begin voor de bom van een afterparty die later ongetwijfeld volgde.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negen + negen =