Hoewel een gouden combinatie niet altijd een gouden resultaat oplevert, is het eerde deel van het nieuwe tweeluik van Augustin & Yann behoorlijk veelbelovend. Het duo creëerde met Whaligoe een strip waar het mysterie en de romantiek nooit ver weg zijn.
In het kleine dorpje Whaligoe aan het einde van de 19de eeuw vinden we de jonge Emily en haar broer Branwell. Ze ontdekken er het meest angstaanjagende geheim van het lokale kerkhof. Verschillende jaren later stopt er een reiskoets in Whaligoe. Aan boord bevinden zich Douglas en Speranza Cogson. Douglas is een romantisch schrijver met een writer’s block. In Whaligoe laat hij zich door het landelijke en mysterieuze karakter van het dorpje inspireren. Douglas en Speranza ontdekken dat de illustere schrijver Ellis Bell in Whaligoe woont. Ze zoeken contact, maar komen op die manier in aanraking met het verleden van Emily en Branwell.
Whaligoe is een van de oudere projecten van veelschrijver Yann. Het script lag al enkele jaren in zijn lade en er werd zelfs al gewerkt aan het eerste deel door een andere tekenaar. Uiteindelijk is het Virginie Augustin die de eer kreeg om Whaligoe te verstrippen. Augustin kende haar doorbraak met het vierdelige Alim de Leerlooier en tekende nadien nog het one-shot Reis naar de Schaduwen, op scenario van Christophe Arleston en Audrey Alwett. Stilaan is Augustins naam dus even bekend geworden als die van haar kompaan Yann. Haar stijl overtuigt in Whaligoe, met landschappen vol duisternis en verwijzingen naar vreselijke gebeurtenissen. In een mix van duistere tekeningen en meer cartooneske scènes sluit haar werk aan bij het werk van Denis Bodart (Green Manor).
Grafisch mag dit eerste deel alleszins een topper zijn, ook het verhaal leek ons op voorhand veelbelovend. Ook hier mag het resultaat absoluut geslaagd genoemd worden. Hoewel Yann hier en daar al eens een stinker van een album de wereld instuurt, behoort Whaligoe alleszins tot zijn betere werk. Yann mixt een intrigerende historische setting met een mysterie dat ons in de ban hield. Hij geeft doorheen het hele album aanzetten en hij lost hier en daar elementen die een beter beeld op het verleden geven. Het verbaasde ons dan ook een beetje om te horen dat Whaligoe beperkt zou blijven tot een tweeluik. In dit openingsdeel lijken we niet veel verder te komen dan het voorstellen van de karakters. Wat er echt in het verleden gebeurd is met Emily en Branwell en wat die geest ’s nachts loopt rond te dolen op het kerkhof van Whaligoe, dat zal opgehelderd worden in het tweede en dus meteen ook laatste deel van de reeks.
Whaligoe is dus zeker de aanzet van een straffe nieuwe reeks. Voor Casterman kan het een eerste nieuwe verkoopstopper van 2013 worden. De kwaliteiten heeft het album zeker mee. Yann en Virginie Augustin doen hun bekendheid alle eer aan. In de ontknoping van dit verhaal zal pas echt duidelijk worden of Whaligoe in de herinnering van de stripliefhebbers gegrift mag worden.
