Rodeo XL :: 21 oktober 2012, Antwerp Music City

Zondagavond in de Antwerpse Seefhoek is een wereld apart. In tegenstelling tot de provinciale slaperigheid van de rest van de stad, die zich gezapig klaarmaakt voor een nieuwe werkweek, wemelt het hier van bedrijvigheid. Het is hier over de koppen lopen. De bakkers, slagers, viswinkels doen gouden zaken. De cafés, restaurants en kappers (mét zonnebank!) zitten afgeladen vol, en de pleintjes krioelen van de spelende kinderen. Ergens tussen al die bedrijvigheid, achter een grote ijzeren poort, bevindt zich verrassend genoeg zowat het kloppende hart van de Antwerpse underground.

Antwerp Music City is een bruisende, zij het ietwat verborgen plek in het Antwerpse muzieklandschap. Er zijn repetitieruimtes, een opnamestudio, en de bar doet bij momenten dienst als concertzaal. De hele plek ademt de sfeer van een jeugdhuis uit midden jaren negentig uit; de tijd toen die nog meer op een veredeld chirolokaal leken dan op de overgereglementeerde en zielloze prefabbakken van nu. De sfeer is dan ook extreem ontspannen: er wordt gekeuveld, gedronken, gekookt voor de artiesten en de bezoekers, Chuck-Norrisgrappen verteld en op een van de muren is men bezig aan een knoert van een graffiti-kunstwerk. Maar in Antwerp Music City wordt er, verrassend genoeg, vooral muziek gemaakt.

Het is als beginnende alternatieve muzikant niet evident om in Antwerpen aan speelplekken te geraken. Nadat een aantal muziekcafés een paar jaar geleden de deuren moesten sluiten wegens conflicten met buurtbewoners over geluidsoverlast, stuikte de Antwerpse undergroundscene zowat in elkaar. Enkele Antwerpse muziekliefhebbers begonnen dan maar zelf met het organiseren van concerten voor lokale bands en artiesten. Hierdoor ontstond enkele jaren geleden het concept van Rodeoshows: één of meer zondagen per maand komen een drie- of viertal bands hier spelen. Inkom wordt niet gevraagd, maar je deponeert een vrije bijdrage in de hoed die de organisator onder je neus schuift.

Deze keer krijgen we een extra large-variant van een Rodeoshow voorgeschoteld met zes groepen: drie Engelse, een Schotse, een Portugese en een Belgische. In de loop van de voorbije jaren hebben al heel wat tourende groepen van over de grens de weg naar de Seefhoek gevonden, wat uiteraard een dikke opsteker is voor zo’n kleine organisatie.

Upcdownc maakt postrock: stevige Mogwai-gitaren afgewisseld met kalmere, atmosferische klanken en enig benul van dynamiek. Niks wereldschokkends, maar behoorlijk feilloos uitgevoerd en bij momenten behoorlijk strak. Our Helical Mind tapt dan weer uit een heel ander vaatje, met wat je nog het best kan omschrijven als akoestische drum-‘n-bass. We krijgen gortdroge ritmelijnen geserveerd, die worden ingekleurd door een zessnarige bas, aangevuurd door een bak effectenpedalen die meer weg heeft van een trog. Echt basgeluid hoor je nauwelijks; de bleeps, whomps, tweets en andere vreemde geluiden vliegen je om de oren. Ook hier weer geen muzikale revelatie, maar heel aangenaam om naar te luisteren én te kijken.

”Van waar komen die?”, “Van Glasgow.”, “Ah, vandaar dat ik die niet versta”. Schotten in de zaal, het zorgt toch altijd voor een plezierig soort verwarring. De Glaswegians van Citizens brengen een vorm van punk die het midden houdt tussen Fugazi, Shellac en McLusky, met zware bassen, potente drums en brullende vocalen, maar ook met funky gitaarlikjes, leuke breaks en melodische ingevingen. Origineel en gedurfd, maar de band haalt het tempo uit een anders fijne set door de veel te lange, zwijgzame pauzes tussen nummers waarin vooral gitaren gestemd worden. Ook tijdens de nummers wordt er vooral stilgestaan en stuurs naar de instrumenten gekeken. Die onzekerheid straalt af op het publiek, dat naarmate de set vordert, de aandacht laat verslappen. Het songmateriaal is er, maar aan de livereputatie moet nog stevig gewerkt worden.

San Diablo heeft wél een stevige livereputatie, en komt die nog maar eens waarmaken in de Music City. Deze plaatselijke rockbeesten stellen hun nieuwe EP Ants aan het thuisfront voor. En dat gebeurt aan de hand van ingenieuze rock met stevige berenpoten. We krijgen strakke tempowissels, scherpzinnige riffs en ferme baslijnen. Maar wat San Diablo vooral typeert, is het ongebreidelde enthousiasme en spelplezier dat het viertal rondstrooit. Er wordt gesprongen, gehuppeld, gedanst, gebruld, gezwaaid en geheadbangd. Kortom: de energie spat ervan af. Het was al een thuismatch, en het is ook een klinkende thuisoverwinning geworden.

Van het koude, regenachtige Verenigd Koninkrijk, over het koude, regenachtige België naar het warme, temperamentvolle Portugal; het blijkt een kleine stap in Antwerp Music City. De heren van Process of Guilt zijn geen onbekenden voor diehard stoner en doomfans. Hun ultraheavy geluid brengt hen in april naar het Mekka van het genre: het Roadburn-festival. Sterk dus dat Rodeo deze kerels in avant-première kon binnenhalen. Dat deze band op Roadburn staat, is geen toeval: we krijgen vier kolossen van nummers door onze strot geramd, die doen denken aan de zwaarste dagen van Neurosis ten tijde van Through Silver In Blood. Vooral afsluiter “Faemin” valt als een betonnen muur op het publiek neer. Indrukwekkend, zéér indrukwekkend.

Afsluiter van de avond is het Rodeo-huisorkest Alright The Captain. Uit Nottingham, dit onvermoeibaar tourend trio dat zich specialiseert in catchy mathrock met een stevige funky inslag. Vernuftig en fijnzinnig gitaargetokkel wordt toegedekt met dik aangeslagen bassnaren en vrolijk rammelende drums. Alright The Captain klinkt op het ene moment uiterst dansbaar, dan weer heel heavy om weer verrassend lichtvoetig voor de dag te komen. Het virtuoze spel in knap gearrangeerde nummers als “Rostov Could Get It”, “Peanut Worm”, “Soundtrack Your Death” en publiekslieveling “Honey Badger” maken dan ook een perfecte afsluiter van de trip in alternatief muziekland die vanavond werd ondergaan.

In een overgecommercialiseerd concertlandschap is het af en toe eens een verademing om een spontaan, los georganiseerd en gemoedelijk initiatief als een Rodeoshow te hebben. Het biedt zuurstof voor nieuw talent, een speelplek voor hardwerkende, tourende bands en de mogelijkheid voor het publiek om écht eens iets nieuws te leren kennen. Moge Rodeo, Antwerp Music City en aanverwanten dit nog lang volhouden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

6 + negentien =